"CIO" (Contén)

Acción e efecto de estimular.

Excitación da actividade funcional dun órgano ou dun tecido por medios eléctricos, mecánicos, térmicos, químicos ou doutro tipo.

Acción de estipular.

Disposición ou cláusula dun documento público ou privado.

Estado de actividade vital reducida, inducida pola calor, que se presenta na época máis cálida do ano. O motivo é a reacción protectora do organismo fronte ás condicións desfavorables producidas polas altas temperaturas, e é propio de animais de rexións desérticas tropicais.

Fenómeno polo que certas plantas non xerminan ata que reciben o estímulo de temperaturas elevadas, propias do verán.

Deposición dun estrato ou capa detrás doutro estrato en superficies planas ou lixeiramente inclinadas. A estratificación orixínase por cambios nos materiais que se ían depositando ou por cambios nas condicións do depósito. Estes cambios poden ser: variación do tamaño dos grans; cambios na textura, como o arredondamento das partículas; e cambios na cementación e na compactación das partículas. Un caso especial é a estratificación cruzada, que se orixina cando unha corrente de auga diminúe de velocidade ao penetrar en augas máis quietas; este tipo orixínase tanto en augas pouco profundas dos ríos como nas máis profundas dos medios mariños. O caso normal é a estratificación gradual, que consiste en que o material grande que se deposita na parte inferior do estrato se volve máis fino gradualmente e acaba por ser finísimo na parte superior.

Operación de dispoñer en capas ou estratos sementes de plantas arbóreas e area ou terra fina, alternativamente, para acadar unha mellor conservación e evitar a súa alteración por contacto co aire ou a xerminación prematura.

Disposición dunha biocenose en estratos.

Subdisciplina lingüística que ten como obxectivo establecer correlacións entre variables lingüísticas e sociais, isto é, adscribir as diferencias de expresión a distintos grupos sociais, de aí que necesite recorrer á estratificación social como unha das súas ferramentas fundamentais. Este termo adaptouse da socioloxía e utilízase especialmente na área da sociolingüística variacionista, iniciada por William Labov. Este concepto emprégase tamén na socioloxía da linguaxe, co fin de establecer a distribución social das linguas en sociedades bilingües ou multilingües. A cuestión que se intenta responder é: falan de distinta maneira os diferentes estratos sociais? En liñas xerais, as variantes ou linguas máis prestixiosas son as usadas polos estratos que contan con máis poder e status social. Por outra parte, o propio feito de que determinadas variantes ou linguas sexan máis usadas por uns grupos ca por outros provoca que estas adquiran connotacións positivas ou negativas. Como consecuencia,...

División da sociedade en capas, clases ou grupos que se consideran mutuamente relacionados e xerarquizados dos máis baixos aos máis altos. O termo, adaptado do concepto xeolóxico, incorporouse á socioloxía na década de 1940. Os estratos sociais defínense de acordo cos valores de cada individuo, segundo a súa posición social; constituirán un mesmo estrato aqueles individuos que teñen oportunidades similares. Na teoría da estratificación social, K. Marx representou un cambio radical, coa súa doutrina sobre as clases sociais, a dos que posúen os medios de produción e a dos traballadores ao servizo daquelas, ao facer exclusiva a importancia do factor económico como criterio de estratificación. A socioloxía anglosaxona criticou a formulación marxista na medida en que esquecía os condicionamentos que derivan do prestixio e dos diferentes cargos laborais e profesionais e das estruturas étnicas e socioculturais dos diferentes tempos e lugares. Os tipos principais de estratificación aceptados comunmente...

Elemento metálico pertencente á familia dos alcalinotérreos, grupo II A da táboa periódica entre o calcio e o bario, de número atómico 38, peso atómico 87,62 e número de oxidación +2. É un metal branco de maleabilidade e dureza medias. Identificouno como elemento H. Davy en 1808. Coñécense tres variantes alotrópicas: Srα, cúbica, de caras centradas, Srβ e Srγ. O mineral de estroncio máis importante é a celestina. O método de Guntz (1907) para a obtención do estroncio consiste en quentar a 1.200°C unha mestura de óxido de bario e de pós de aluminio ao baleiro, e ten lugar a reacción 2Al+3SrO→ Al 2 O 3 +3Sr, cun gasto de enerxía de 26kcal. A débil volatilidade do aluminio permite a recuperación do estroncio por destilación.

Substancia cristalina e delicuescente que se funde a 88°C, soluble en alcohol e insoluble en éter. Emprégase como sedante e antiepiléptico.

Pos incoloros que se funden a 570°C. Mesturado con outros aditivos, emprégase en pirotecnia, para producir luz vermella e sinais luminosos no exército.

Substancia que se presenta en forma dunha masa cáustica e porosa que se obtén por disociación térmica a 1.200°C do seu carbonato, segundo a ecuación SrCO 3 SSrO+CO 2 . Emprégase para refinar o xofre.

Relativo ou pertencente aos estruciónidos.

Ave da familia dos estruciónidos.

Familia de aves da orde dos estrucioniformes á que pertence a avestruz.

Relativo ou pertencente aos estrucioniformes.

Ave da familia das estrucioniformes.

Orde de aves á que pertencen as avestruces.