"Est" (Contén)

GALICIA

Escultor, debuxante e deseñador. Formouse na Escuela Superior de Bellas Artes de San Fernando en Madrid, onde se instalou definitivamente. As súas obras presentan formas con trazos surrealistas e conseguen conxeniar o naturalismo e a expresión abstracta. Traballou a madeira, o ferro e, sobre todo, os metais preciosos e o bronce, onde desenvolveu formas naturalistas e fantásticas ou fantasiosas, e deu vida ao seu particular bestiario, poboado de curuxas e outras aves nocturnas, simios, corvos e cabras. Deseñou xoias, tecidos e diversos obxectos. A súa obra está presente, entre outros, no Museo de Arte Contemporánea Carlos Maside.

GALICIA

Profesora. En 1908 acadou o título de mestra superior na Escola Normal de Pontevedra e, posteriormente, ingresou na Escuela Superior del Magisterio de Madrid (1910-1913), onde recibiu a influencia da Institución Libre de Enseñanza, fundamentalmente de Lluís de Zulueta. En 1914 foi nomeada profesora de pedagoxía na Escola Normal de Pontevedra. Coa Segunda República, puxo en marcha a reforma educativa e, ademais, dirixiu a Escola de Maxisterio e presidiu o Consello Provincial de Primeiro Ensino de Pontevedra. No tempo que ocupou este último cargo, leváronse a cabo diversas campañas para o fomento da asistencia dos nenos á escola, impulsouse a creación de centros escolares, ampliouse a educación de adultos, colaborouse coas xuntas municipais na utilización dos campos agrícolas experimentais e dos talleres artesanais e industriais, e fomentouse o estudo e investigación das características xeográficas e culturais de Galicia. Colaborou tamén activamente co Seminario de Estudos Galegos e noutras...

MONTES

Monte situado na parroquia de Nebra (Porto do Son). O seu cumio acada os 624 m de altitude.

GALICIA

Escritor. Colaborador das revistas Cultura Gallega e Galicia en temas de cultura e historia, publicou Amores e dolores (1932), un libro de poemas prologado por R. Otero Pedrayo, en que trata os temas do amor e das lembranzas, así como as paisaxes e os grandes feitos de Galicia.

1. Relativo ou pertencente ao padal e á úvula.

2. Pequeno músculo do padal brando que se insire na apófise palatina e na úvula. Contribúe á elevación e ao acurtamento do veo do padal.

ENTRADA LARGA

Designación tradicional do antigo país de Canaán ou de Israel, sobre todo a partir da revolta xudía de 132-135, en que a anterior Xudea formou parte da provincia romana de Siria. Tamén se chama Terra Santa e o seu nome relaciónase cos antigos filisteos. Está repartida entre os estados de Israel e Xordania.

Xeografía
Para o dereito internacional, Palestina é unha área de 27.000 km2situada ao O do río Xordán. Ao N queda delimitada polos últimos contrafortes do Hermón e as montañas do Hauran (1.830 m), e ao S polo deserto de Negueb. De N a S, o val do Xordán divídea en dúas partes: Cisxordania ao poñente, ata o Mediterráneo, e Transxordania ao Levante, ata o deserto de Siria. Transxordania presenta unha serie de vales en dirección L-O, ata a depresión do Xordán, mentres que Cisxordania se caracteriza pola cadea montañosa que a atravesa en dirección N-S polo centro do país. Ao NO, o macizo montañoso de Galilea (1.208 m) ten unha importante derivación...

1. Relativo ou pertencente a Palestina ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Palestina.

1. 1. Lugar destinado a efectuar a loita ou a practicar deportes, na Antigüidade clásica. Estaba constituído por unha edificación con perístilo, rodeada de vestiarios e baños. En Grecia, este edificio estaba anexado ao ximnasio e en Roma, ás termas.

   2. Exercicio da loita na Antigüidade.

2. Lugar público en que se celebran certames literarios ou se discute sobre calquera asunto.

CIDADES

Cidade da provincia de Roma, Lacio, Italia (15.555 h [1991]). A Praeneste romana constituía o único paso a Roma polo val do río Sacco, percorrido pola vía latina. Sometida por Roma tras a Guerra Latina (338 a C), durante a Idade Media pertenceu á familia Colonna, que lla disputaron aos papas. Convertida en principado (1449), adquirírona os Barberini. Do seu patrimonio cultural destaca o palacio Colonna-Barberini (s VII).

PERSOEIRO

Compositor italiano. Discípulo de Mallapert e Lebel, foi recoñecido en toda Europa como un dos mellores compositores do seu tempo, xa que levou á perfección os procedementos tradicionais da composición. É autor dun cento de misas de catro a oito voces, dun milleiro de motetes de catro a doce voces, oito ladaíñas, 66 ofertorios, 15 lamentacións, 56 madrigais espirituais e un centenar de profanos, ademais de salmos, cánticos ou himnos. Das súas misas é especialmente célebre a Missa Papae Marcelli (1567), a seis voces.

1. Códice, texto ou documento escrito sobre o mesmo soporte despois de borrar o texto primitivo. Os da Idade Antiga e os medievais debéronse tanto á perda de interese polo texto inicial como á escaseza de pergameo novo para escribir. A limpeza do pergameo facíase cun líquido que esvaecía a tinta ou rascando a escritura. Destacan os de M. T. Cicerón, Aulo Gelio e Caio na Antigüidade tardía. Na Idade Media foron máis frecuentes. No s XIX, cando comezou a descubrirse este feito, a súa lectura facíase pintando o pergameo con ácido gálico, que ao pouco tempo se volvía fusco e destruía o pergameo. Modernamente utilizouse a luz ultravioleta.

2. Táboa pequena en que se podía borrar o escrito para volver escribir nela.