"An" (Contén)

GALICIA

Militar e político. Formado na Escola Naval Militar, en 1929 acadou o cargo de tenente de navío e en 1967 o grao de contraalmirante e foi xefe da división orgánica do Estado Maior da Armada e segundo xefe do Estado Maior. En1972 foi nomeado almirante e xefe de Estado Maior das Forzas Armadas. Ministro da Mariña desde 1973, á morte de L. Carrero Blanco foi confirmado no cargo por C. Arias Navarro (1974), e permaneceu nel ata 1977, ano en que dimitiu despois de que Alfonso Suárez legalizase o Partido Comunista de España. Durante as ausencias dos ministros do Exército e do Aire, ocupou o ministerio de xeito interino (1973-1977).

GALICIA

Xornalista e político, fillo de Leandro María Ramón Pita Sánchez-Boado. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, foi o impulsor do cooperativismo e presidente da Federación Agraria de Ortigueira e da Asociación Provincial de Gandeiros da Coruña. Dirixiu o xornal El Orzán (1924-1926) e foi redactor de El Liberal. Foi deputado pola Coruña pola Federación Republicana Gallega (1931) e polo Partido Republicano Radical (1933). Nomeado ministro da Mariña (1933), de Estado (1933-1934) e ministro sen carteira (1934-1935), foi embaixador na Santa Sé. Co estalido da Guerra Civil, exiliouse en Portugal e Arxentina. Colaborou en diversas publicacións, como La Nación, La Capital, La Prensa, El Mundo e El Eco de Galicia, e escribiu para a colección Lar a novela O anarquista (1924), onde critica os abusos do caciquismo e as desigualdades sociais. Foi académico correspondente da Real Academia Galega.

GALICIA

Xurista, pai de Leandro Pita Romero. Foi o fundador, principal promotor e presidente da Federación Agraria de Ortigueira (1920-1926). Contribuíu a divulgar a obra socio-educativa das Sociedades Gallegas de Instrución establecidas en América e fundou e presidiu a Agrupación Cultural de Ortigueira (1916). Publicou El batallón literario (1895) e La voz de la Raza. Idearium de un aldeano (1919). Foi membro correspondente da Real Academia Galega.

1. 1. Distribución diaria de algo.

   2. Ración de comida que se reparte nos establecementos de beneficencia.

2. Comida diaria.

3. Prato extraordinario de comida que se servía en ocasións festivas, especialmente aos curas que viñan de oficiar.

PERSOEIRO

Historiador francés. Monxe de Solesmes (1841), proxectou, coa axuda de J. P. Migne, as coleccións monumentais das patroloxías latina e grega. Cardeal (1861) e bibliotecario da Biblioteca Vaticana (1869), dedicou os seus estudos aos pais da Igrexa, aos canonistas e aos himnógrafos gregos.

PERSOEIRO

Escritora. Tras estudar filosofía e letras en Bos Aires e pintura, trasladouse a París (1960-1964) onde estudou historia da relixión e literatura francesa en La Sorbonne, ademais de realizar traducións e escribir poemas e críticas en varios diarios e revistas. A súa poesía xorde dunha absoluta introspección ante unha vida que a superaba; a soidade, o silencio e a linguaxe son referencias constantes na súa obra. Da súa produción destacan La tierra más ajena (1955), Los trabajos y las noches (1965), Extracción de la piedra de la locura (1968) e El infierno musical (1971), así como o seu traballo en prosa La condesa sangrienta (1971).

PERSOEIRO

Conquistador. Membro dunha familia de fidalgos empobrecida, en 1502 viaxou ás Indias con Nicolás de Ovando. Foi lugartenente de Alfonso de Ojeda e de Vasco Núñez de Balboa, e alcalde de Panamá (1522). Enriquecido, uniu a súa fortuna á de Diego de Almagro para intentar unha expedición a Perú. Marchou a Castela onde conseguiu, polas capitulacións de Toledo, o nomeamento de gobernador, capitán xeneral e adiantado das novas terras. En 1531, iniciou con Almagro a conquista de Perú con 180 homes, aproveitando a guerra civil que dividía o Imperio Inca. Ocupou Cajamarca e, aliado coa nobreza inca de Cuzco, completou a conquista de Perú e fundou a cidade de Los Reyes o Lima á beira do río Rímac (1535). Estendeu os seus dominios cara a Ecuador, mentres Almagro se dirixía cara a Chile. A disputa de Cuzco fixo estalar a primeira guerra civil entre ambos os dous sectores, ata que venceu a Almagro en Salinas (1538). Mentres comezaba a colonización do país, os almagristas asasinárono, o que desencadeou...

PERSOEIRO

Compositor. Despois de traballar intensamente en Fedra (1915), compuxo as óperas Debora e Jaéle (1922) e Il calzare d’argento (1961). Foi tamén crítico, director de orquestra e profesor no Instituto Musicale de Roma e dos conservatorios de Parma, Milán e Santa Cecilia de Roma. Tamén deixou un Concerto dell’estate (1928), música relixiosa, como Requiem (1922), e de cámara. Publicou La musica dei Greci (1914) e La musica italiana nel secolo XIX (1930).

PERSOEIRO

Escritor. Como narrador publicou a maior parte da súa obra nas décadas de 1960 e 1970, nunha época en que estaba considerado un dos autores máis singulares da vangarda italiana cunha estrutura narrativa e léxica inovadora, con influencia de J. Joyce e do Nouveau Roman. Das súas obras destacan Signorina Rosina (1959), Si riparano bambole (1960), Sinfonia (1966), Pagelle I (1973), Pagelle II (1975) e Ultime e penultime (1975).

GALICIA

Xurista e político. Militante do Partido Moderado, foi deputado ás Cortes pola provincia de Lugo (1843-1844), polo distrito da Coruña (1863-1868) e vicepresidente do Congreso de los Diputados. Foi un dos avogados máis acreditados da Coruña e decano do Colexio Provincial de Avogados da Coruña en tres ocasións entre 1858 e 1875. Fundou e dirixiu na Coruña el Boletín Judicial de Galicia (1860).

MUNICIPIOS

Municipio situado na provincia de Tarragona, Catalunya (1.669 h [2001]). Os cultivos principais son os cereais, a viña e as amendoeiras. Destacan as industrias dos plásticos, cosméticos, mobles e metalurxia.

PERSOEIRO

Escritora e ceramista. Coñecida como Josefina Plá, en 1927 asentouse en Paraguay, onde se converteu nunha das súas principais figuras literarias. Pretendeu impulsar e renovar o panorama cultural paraguaio desde a creación, a investigación e o ensino participando na creación de varios centros culturais. Da temática da súa obra destacan a morte, a dor e o sufrimento da redución do ser cara a nada. Publicou, en poesía, El precio de los sueños (1934), La raíz y la aurora (1960), Rostros en el agua (1963), El polvo enamorado (1968), Luz negra (1975), Tiempo y tiniebla (1982), Cambiar sueños por sombras (1984) e La llama y la arena (1987); en narrativa, as coleccións de contos La mano en la tierra (1963), El espejo y el canasto (1981) e La muralla robada (1989), e a novela La mano en la tierra (1963); e as obras de teatro Episodios chaqueños (1944) e Fiesta en el río...

PERSOEIRO

Fotógrafo. Membro fundador (1923) e presidente (1927-1930) da Agrupación Fotográfica de Catalunya, promoveu dentro do colectivo a edición dun boletín (1925) e a organización dun Salón Internacional (1929). Seguidor do pictorialismo, fotografou paisaxes empregando técnicas con procedementos pigmentarios, especialmente con bromuros, que lle permitiron montar varios negativos nunha única imaxe. Foi premiado na Internationale Photo-Biennale do FIAP en Salzburgo (1952).

GALICIA

Escritor. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, colaborou como poeta en diferentes revistas, como Eco de Galicia, Galicia Moderna e Vida Gallega. É autor do poema A tola de Covas (1917) e da novela curta Desengano (1926) para a colección Lar.

PERSOEIRO

Relixioso beneditino. Fillo do patricio Tertulio, San Bieito mandouno a Sicilia, onde fundou os primeiros mosteiros da orde. Houbo de afogar no lago Subiaco pero foi salvado milagrosamente por san Mauro, a quen mandara san Bieito; por iso se considera patrón dos afogados. Segundo a lenda, uns corsarios mouros martirizárono xunto con outros monxes. Na súa iconografía viste o hábito negro dos beneditinos con báculo de abade e porta a palma do martirio; ocasionalmente tamén leva un corte no pescozo e sinala a boca cun dedo, xa que lle cortaron a lingua antes de degolalo. A súa festividade celebrábase o 5 de outubro, ata que o Concilio Vaticano II o eliminou do calendario litúrxico universal.

1. Proxecto, idea ou intención de realiza algo, ou dunha conduta que se vai seguir.

2. 1. Conxunto orgánico de directrices e medidas políticas e económicas destinadas a resolver un problema ou unha situación determinada.

   2. plan económico

      Conxunto de disposicións tomadas con vista á execución dun proxecto que afecta a unha actividade económica. Segundo Charles

   3. plan quinquenal

      Plan económico de cinco anos de duración, establecido co fin de favorecer o desenvolvemento económico e cultural dun país e que se identifica coas políticas económicas socialistas e comunistas.

   4.  plan xeral de compatibilidade

      Conxunto sistemático de regras, procedementos, principios de organización e recomendacións, elaborado por un organismo oficial, que han seguir todas as empresas. Aplica contablemente a lexislación mercantil e ten implicacións para as obrigas fiscais.

3. Regulamentación e programación, xeralmente de carácter oficial e obrigatorio, dos estudos que cabe levar a cabo con vistas á consecución dun título, ao seguimento duns cursos, etc.

4. Plan de aforro a longo prazo, ao que se vai achegando un capital periódico coa finalidade de percibir, fundamentalmente no momento da xubilación, unas pensións privadas. Proporciona importantes desgravacións fiscais, e debe estar integrado nun fondo de pensións. É transferible dunha entidade a outra na procura de maiores beneficios.

5. 1. plan especial [PE]

      Instrumento urbanístico considerado como planificación de desenvolvemeto, que ten distintos fins que complementan a planificación xeral, aínda que sen capacidade de adoptar medidas de organización integral. Existen catro tipos: plan especial de reforma interior (PERI), para a ordenación detallada de sectores urbanos antigos, plan especial de conxuntos históricos, plan especial de protección e mellora do medio físico e o medio rural, e plan especial de infraestruturas.

   2. ...