"Aso" (Contén)

1. Quitar algo ou alguén o sosego a unha persoa.

2. Perder alguén o sosego.

1. 1. Termo da teoría musical grega, medieval e renacentista, que designaba tanto o intervalo de oitava como a gama de sons comprendidos no ámbito dunha oitava.

   2. Son de referencia convencional que condiciona a afinación dos sons restantes do sistema musical. A frecuencia-tipo oscilou segundo as épocas e os países; en 1859 fixouse en 435 períodos por segundo para la 3 e en 1939, na Conferencia Internacional de Londres, acordouse fixar o diapasón en 440 períodos por segundo.

   3. Extensión dos sons dunha voz ou dun instrumento musical, do máis grave ao máis agudo.

2. Pequeno instrumento metálico con forma de forca que ao vibrar produce un son musical dunha altura determinada, habitualmente en la 3 . Inventado en 1711 por John Shore, serve para afinar os instrumentos, dar o ton aos executantes e efectuar experiencias acústicas.

3. Peza de madeira, xeralmente de ébano, fixada sobre o mastro dos instrumentos de corda fretada ou pulsada, sobre a que os dedos da man esquerda premen as cordas para facer variar a altura do seu son.

4. Instrumento metálico en forma de U que se utiliza na exploración e na diagnose dos trastornos auditivos.

5. Fonte sonora de ton fixo, constituída por unha variña dobrada pola metade e que vibra de maneira transversal. Utilízase como patrón.

PERSOEIRO

Escultor. Formado posiblemente en Italia, a súa obra mostra unha influencia de Michelangelo. Asociado cos tallistas J. De Tours e K. Massiques, realizou entre outros, os retablos de Mollet, Dosrius e Canyamars. Consérvanse, entre outras obras, o Enterrament de Jesús (Enterro de Xesús, 1542) na igrexa do Sant Esperit de Terrassa, a imaxe da Mare de Déu de la Vitòria (Virxe da Victoria, 1556), da capela do Palau Reial Menor de Barcelona e a Mare de Déu (Virxe) do altar maior de Sanaüja (1543). Atribúeselle a Mare de Déu de Montserrat (Virxe de Montserrat) do arquivo da igrexa dos Sants Just i Pastor de Barcelona.

PERSOEIRO

Historiador e retórico grego. Desenvolveu a súa actividade docente e literaria en Roma, onde se instalou entre os anos 29 e 30 a C. Escribiu unha Historia primitiva de Roma, desde as orixes ata o 264 a C, que foi o complemento da obra de Polibio. Formada por vinte libros escritos en grego, que comezaron a aparecer no 7 d C, só se conservan completos os dez primeiros e parte do once. Empregou como fontes do seu relato os analistas romanos, polo que a súa obra xustifica a actuación política e militar dos romanos fronte a outros pobos, incluído o grego. Entre as súas obras destacan Carta a Ameo, Sobre os retóricos antigos, Sobre a mímese, O estilo de Demóstenes e Sobre a unión das palabras.

CIDADES

Cidade do estado de Texas, EE UU, na marxe esquerda do río Bravo (615.032 h [1998]). É un importante centro de transporte aéreo, terrestre e ferroviario. Tamén é o principal núcleo industrial e comercial dunha rexión mineira e agrícola, na que se cultivan algodón e produtos de horta. Na industria predominan o refinado de petróleo, o equipamento electrónico, os materiais de construción e os plásticos. O seu crecemento demográfico débese á súa situación nunha ruta transcontinental e ao turismo (recibe máis dun millón de visitantes ao ano, atraídos polo seu clima temperado e seco).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Huelva, Andalucía, na marxe dereita do río Múrtigas, no límite con Badajoz (1.945 h [1996]). A agricultura (cereais) e a gandería son os seus principais recursos económicos.

PERSOEIRO

Político. Foi secretario de Carlos I e, como notario maior, autorizou a súa renuncia en Flandres en favor de Filipe II (1555). Foi secretario dos consellos de Indias e da Inquisición con Filipe II.

1. Que é pouco ou insuficiente en cantidade ou número. Na tradición oral recóllense ditos como: “Abriles bos e bos fidalgos andan escasos. Lingua longa, sinal de man escasa”.

2. Que hai insuficiente cantidade ou número de algo que se expresa.

3. Que lle falta un pouco para estar xusto ou completo.

GALICIA

Xornalista e político. Coñecido como Antolín Faraldo Malvar, entre 1835 e 1842 realizou o bacharelato en Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Membro da Academia Literaria de Santiago, a partir de 1843 incorporouse á Diputación Arqueológica Gallega. Entre os anos 1842 e 1845 traballou como redactor nos periódicos El Recreo Compostelano e El Porvenir, e colaborou en Santiago y a ellos e La Situación de Galicia, nos que asinaba co pseudónimo de Abehumeya. Formou parte do grupo de provincialistas que participaron no levantamento progresista de 1846, cando asumiu a secretaría da efémera Xunta Superior do Reino de Galicia, tralo que houbo de exiliarse en Portugal. En 1847 marchou a Madrid e participou na redacción do xornal progresista La Europa; ademais, escribiu artigos para o Boletín Mercantil e Industrial de Galicia, editado na Coruña.