"Fernán" (Contén)

GALICIA

Escultor. Realizou, entre outras obras, o retablo da capela de Nosa Señora do Camiño (Ribadeo, 1699).

GALICIA

Pintor. Estudiou na Escola de Artes e Oficios de Toledo. Residiu dende 1948 en Mallorca e realizou numerosas exposicións nas Illes Balears. Destacan, entre outros, os murais que fixo para entidades turísticas e hostaleiras de Mallorca.

GALICIA

Dirixente sindical anarquista. Alcumado o Callobrés, colaborou en Solidaridad Obrera, voceiro da anarquista Confederación Regional Galaica. En maio de 1931 fundou o Grupo Ácrata Liberación, que ao ano seguinte se reconvertería no Centro Cultural Obrero de Betanzos, co obxectivo de elevar a cultura popular mediante a celebración de conferencias e outros actos culturais e a difusión de literatura e prensa diversa; foi elixido presidente da sociedade a principios de 1933. En 1932 foi elixido secretario xeral do Sindicato de Profesións Varias de Betanzos, da CNT, e da Federación Comarcal de Sindicatos Únicos de Betanzos, ata a súa dimisión a mediados de 1934, data na que foi detido nos sucesos de outubro.

PERSOEIRO

Escritora. Cultivadora da novela, relato e teatro, entre outros libros publicou Mi hermana Elba (1980), Los altillos de Brumal (1983), El año de graza (1985), El ángulo del horror (1990), Con Agatha en Estambul (1994), El columpio (1995), Hermanas de sangre (1998), Emilia Pardo Bazán (2001) e Cosas que ya no existen (Premio NH de Relatos 2001).

PERSOEIRO

Debuxante. Coñecido como José Cuevas, inspirouse nos tipos e costumes populares. Colaborou en La ilustración gallega y asturiana e La ilustración española y americana.

GALICIA

Política. Diplomada en Graduado Social, foi membro do secretariado comarcal da zona sur de Pontevedra da INTG e membro do consello nacional do BNG, agrupación pola que foi elixida deputada do Parlamento galego na cuarta (1993-1997), quinta (1997-2001) e sexta (2001) lexislaturas.

GALICIA

Filósofo e poeta. Emigrado en Bos Aires, licenciouse en Leis e Teoloxía e ingresou na Armada como capelán. Profesor de filosofía no colexio de San Carlos de Bos Aires, tivo que renunciar en 1827 por motivos políticos. Das súas obras destacan Poesías fúnebres a la tierra memoria del virrey don Pedro Melo de Portugal (1791), Poesías místicas teológico morales (1799), Principios de teología (1824) e Lecciones de Filosofía.

GALICIA

Entallador. Realizou, entre outras obras, un retablo coas imaxes de Nosa Señora e de san Pedro para a igrexa de San Vicente de Rábade.

PERSOEIRO

Conde de Andeiro e Ourém (Portugal). Partidario de Pedro I refuxiouse en Portugal trala chegada ao trono castelán de Enrique II. Trala sinatura da Paz de Santarém (1372), trasladouse a Inglaterra á corte do duque de Lancaster, onde solicitou a súa axuda en nome do monarca portugués. Amante da Raíña Leonor de Portugal, foi nomeado primeiro ministro de Portugal trala morte de Fernando I (1383). Foi mandado asasinar un ano máis tarde polo futuro Rei Xoán I de Portugal.

PERSOEIRO

Bispo de Tui (1775-1796). Licenciado en Leis pola Universidad de Salamanca, foi cóengo lector en Plasencia e Salamanca antes de ser nomeado bispo de Tui. Durante o seu bispado foron construídas, entre outras, as igrexas de Amorín, Celeiros, Ponteareas, San Mateo de Oliveira, San Bernabé de Graña e San Salvador de Prados e o muíño de aceite de Pousa de Sobreiras.

GALICIA

Pintor. O seu pai, Andrés Fernández Montero, coñecido como Ollos mouros, e o seu avó, coñecido como Guinchote, foron escultores. Formouse baixo a liña de Xoán Antonio García de Bouzas. En 1794, pensionado polo conde de Gimonde, ingresou na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, onde coincidiu co seu irmán Tomé, tamén pintor. Foi profesor de debuxo na Sociedad Económica de Amigos del País de Santiago (1806-1809). A súa obra é mostra do eclecticismo neoclasicista mesturado coas pervivencias barrocas. Antes de 1794 realizou, entre outras obras, a pintura do retablo de Nosa Señora das Dores en Santa María a Real de Conxo. Tralo breve paso pola academia, instalouse en Santiago, onde desenvolveu a fase de madurez da súa pintura (1794-1815) coas decoracións das novas igrexas de San Bieito do Campo e da Capela Xeral das Ánimas. Estas obras caracterizáronse pola presenza dun gran número de personaxes, realizadas a gran tamaño, cunhas composicións baseadas na diagonal coa...

GALICIA

Pintor. Pintou e dourou o retablo e as imaxes da capela maior de Santa María de Adai (Lugo); e dourou e estufou o retablo maior do santuario de Nosa Señora do Camiño en San Martiño de Tiobre (A Coruña) e o pintado da imaxe de san Xosé.

PERSOEIRO

Político, conde de Chinchón e marqués de Bobadilla del Monte. Tesoureiro xeral do consello de Aragón, era vicerrei de Perú (1629-1639) cando prohibiu o comercio entre os vicerreinados de Perú e México, feito que acabou provocando unha grave crise económica.

PERSOEIRO

Arquitecta. Doutora en Arquitectura e profesora de xardinería e paisaxe na Escola Superior de Arquitectura na Universidade da Coruña. Foi arquitecta do Patrimonio Artístico Nacional e visitadora de proxectos do COAG. Realizou distintos proxectos en colaboración con José González-Cebrián Tello.

GALICIA

Militar e diplomático, sétimo conde de Lemos, conde de Vilalba e de Andrade e marqués de Sarria. Presidente do Consello de Indias (1603-1610), durante o seu mandato conquistouse o arquipélago das Molucas (1606). Foi vicerrei (1610-1616) en Nápoles, onde creou a Academia degli Oziosi e realizou numerosas obras públicas. Foi embaixador extraordinario de Filipe IV en Roma, comendador da orde de Alcántara e presidente do Consello de Italia (1616-1618). Destacou como mecenas de numerosos escritores, entre outros, Cervantes, Quevedo e Lope de Vega. Fundou os conventos de San Xacinto e o das franciscanas da Madre de Deus en Monforte. Escribiu Relación de la Provincia de los Quixos (1608).

PERSOEIRO

Bispo de Mondoñedo (1890-1905). En 1858 foi ordenado sacerdote. Durante a súa etapa ovetense fundou e dirixiu a Igrexa de Santo Domingo de la Santa Obra do Catecismo. Foi profesor de latín, catedrático de teoloxía dogmática e reitor do Seminario de Oviedo. Escribiu en numerosas revistas e xornais, entre outras La Unidad, e traduciu ao asturiano o Evanxeo de san Mateo. Durante o seu mandato fundou varias escolas dominicais para o estudo do catecismo.

PERSOEIRO

Cardeal da Igrexa Católica que ocupou o arcebispado de Sevilla. Os seus biógrafos non se poñen de acordo no lugar de nacemento; Armando Cotarelo Valledor afirma que naceu accidentalmente en Valladolid, mentres que Amor Meilán, Martínez Murguía e Otero Pedrayo, entre outros, sosteñen a hipótese monfortina. Destacou na política e na diplomacia, e foi un mecenas das artes e filántropo. Como expoñente desta última vertente destaca a fundación en Monforte de Lemos do Colexio da Nosa Señora da Antiga.