"OCI" (Contén)

1. de cocer ou cocerse.

2. Preparación culinaria feita con carnes, legumes e hortalizas cocidas xuntas, que varía substancialmente segundo as rexións e que se adoita tomar precedido dunha sopa. O cocido galego inclúe carnes de porco (lacón, costela, touciño, panceta e cacheira), chourizos e patacas (antigamente, no seu lugar, empregábanse castañas ou nabos); e, xeralmente, carne fresca de tenreira, grelos, verzas, nabizas, repolo, garavanzos ou fabas. Os ingredientes varían segundo as zonas, dispoñibilidades estacionais e costumes tradicionais, como o de incluír o bolo, o petelo ou o petote no Entroido dalgunhas zonas de Galicia. En Lalín (o domingo anterior ao de Entroido) e en Cee (agosto) celébranse unhas festas gastronómicas do cocido. Entre os restantes cocidos ibéricos o referente principal é a olla podrida castelá, versión rica do máis sinxelo puchero, que se adoita preparar con garavanzos, carne de vaca ou carneiro e algo de touciño ou xamón; ás veces,...

3. Aroma pronunciado e acaramelado que poden presentar os viños feitos con uvas maduras en veráns moi cálidos, que evoca o das cereixas ou o dalgúns confeitos.

1. 1. Número que resulta da división dun número (dividendo) por outro (divisor); así, o cociente de 24 por 8 é 3. Polo xeral, o dividendo é igual ao produto polo divisor máis o residuo ou resta.

   2. conxunto cociente

      Establecida unha relación de equivalencia R nun conxunto C, conxunto C/R das clases obtidas pola relación antedita R; isto é, que cada clase está formada por todos os elementos de C relacionados entre eles.

2. Relación que se pode establecer entre a cantidade de substancias nutritivas consumidas por un organismo e a masa que incorpora como resultado da asimilación. Para representar a eficiencia no fluxo de enerxía total nos niveis heterotróficos, adóitase calcular o cociente asimilatorio en unidades de enerxía.

3. Cifra que representa a intelixencia e que se obtén mediante a división entre a idade mental dun individuo (conseguida por medio de determinados tests de intelixencia) e a súa idade cronolóxica, multiplicada por cen. W. L. Stern introduciu o concepto en 1912 e L. Terman adaptouno á revisión da escala de Binet-Simon. Aplicado aos adultos, Wechsler definiu o concepto como a proporción entre a intelixencia e o nivel medio correspondente á súa idade e ao seu grupo social. Esta relación ten unha extensa gama de valores: considérase 100 o punto medio, por debaixo de 70 como de deficiencia intelectual, e unha intelixencia superior por riba de 130. Ten un valor relativo xa que os patróns utilizados son moi variables.

4. Índice do nivel xeral da actividade metabólica dun organismo, determinado pola medida do consumo de osíxeno, indicativo dos procesos catabólicos de oxidación que se levan a cabo. Cando se mide en condicións de repouso físico e mental, e de 12 a 18 horas despois da última comida, chámase cociente de metabolismo basal.

5. Relación do volume de dióxido de carbono producido co de osíxeno gastado na respiración nun mesmo tempo. Esta relación depende directamente dos principios inmediatos que se oxidan, xa que estes, ao teren diferentes proporcións de carbono e de hidróxeno, precisan diferentes cantidades de osíxeno para oxidar un volume determinado.

6. Número de individuos que, por cada cen de sexo feminino, son concibidos (cociente sexual primario), nacen (cociente sexual secundario) ou acadan a idade adulta (cociente sexual terciario).

1. Estancia da casa onde se prepara e cociña a comida. A disposición tradicional na casa rural constaba de lareira, rodeada de bancos ou escanos, a miúdo cun apoio alto e movible, que servía de mesa. A carón do lume situábase o barreño e o forno do pan. O vertedeiro con pía de pedra, o alzadeiro e o burro amoblaban a cociña. A aparición dos fogóns elevados comportou a protección e a decoración da parede con azulexos. A miúdo figuraban na cociña a artesa e o armario do pan. A moderna progresión dos aparatos electrodomésticos desfigurou totalmente a antiga cociña.

2. Forma de elaboración culinaria propia dun país ou rexión. En Europa pódese distinguir o sector nórdico, caracterizado pola cociña da manteiga, o uso da cervexa como bebida e os produtos afumados; e a cociña mediterránea, que emprega aceite de oliva, viño e produtos conservados por salgadura. En Francia, o desenvolvemento da gastronomía levou a identificar a maior parte da cociña francesa como cociña internacional. As cociñas orientais (indonesia, xaponesa e chinesa) caracterízanse pola súa multiplicidade de combinacións e polo emprego de produtos do mar (peixes e algas) e prebes elaborados a partir de soia.

3. 1. Aparello calorífico con distintos fogóns que se emprega para a elaboración da comida. Ex: A nosa cociña de ferro quenta moito no inverno.

   2. cociña económica

      Cociña de ferro para aproveitar mellor a calor; constaba dun forno, un depósito de auga e de dous ou máis fogóns.

4. Departamento das fábricas de estampar onde se preparan e cociñan as cores en pequenas caldeiras quentadas ao baño maría.

5. Cuarto elemental construído no fondo dun terreo, xeralmente cunha soa planta baixa ou un só andar; a parte anterior do terreo quedaba sen edificar, en forma de patio, desde a rúa. A palabra apareceu xa no s XVII e perdurou nos títulos de propiedade.

GALICIA

Político e empresario. Iniciou a súa andaina política no ano 1969 como presidente do sindicato mixto local de actuacións diversas. En 1971 foi elixido concelleiro en Ribadeo polo terzo sindical, cargos que renovou democraticamente na candidatura de Coalición Democrática. Foi parlamentario, pola circunscrición de Lugo, na primeira e na segunda lexislatura galega polo Partido Popular. Foi tamén tenente de alcalde e alcalde da súa vila natal. Director da Caixa Rural de Lugo en Ribadeo, é membro da confederación de empresarios.

GALICIA

) Xornalista. Estudiou dereito en Santiago de Compostela e foi presidente da Academia Literaria. Fundou, xunto con Tiburcio Faraldo, o xornal El Centinela de Galicia (1843) e dirixiu El Oriente, de Madrid (1853). Publicou Un sueño en Estambul en el año 1550 (1840), Lecciones críticas de la historia del derecho romano y español (1841) e o Discurso pronunciado por el presidente de la Academia Literaria en la sesión general de la reposición de cargos del año 1842 (1842). Atribúeselle tamén a Reseña histórica de los últimos acontecimientos de Galicia (1846).

CABOS

Cabo do litoral da parroquia de Suevos, no concello de Arteixo, situado ao N da enseada da Becha.

PUNTA

Punta que constitúe o extremo NL da illa de Onza, no S do arquipélago das Ons, na parroquia da Illa de Ons (concello de Bueu).

RIOS

Río do Epiro, afluente do Aqueronte. Pertencente á mitoloxía grega, Virxilio describiuno como o principal río dos infernos.