"PL" (Contén)

1. Acción e efecto de completar.

2. Calidade de completo.

3. 1. Complemento dunha parte dun conxunto.

   2. compleción dunha parte dun conxunto

      Inclusión nun conxunto dos elementos que lle faltan para completalo.

1. Engadir a algo ou a alguén un complemento ou servirlle de complemento.

2. Perfeccionarse dúas ou máis cousas que se xuntan.

1. Calidade de complementario.

2. Actuación conxunta entre dous ou máis bens para satisfacer unha necesidade determinada; a aplicación deste tipo de técnicas deriva da escola económica marxinalista.

3. Relación de oposición semántica que se establece entre dous termos cando a negación dun implica a afirmación do outro (

4. Principio, establecido por Niels Bohr en 1927, que se aplica cando se quere dar unha descrición da cinemática e da dinámica dunha partícula, ou de fenómenos relacionados, mediante conceptos clásicos, pese a que os fenómenos poidan transcender sobradamente o alcance das explicacións da física clásica. Enunciouse como consecuencia da nova significación que tomaba a palabra experiencia no estudo dos fenómenos a escala atómica. Tanto a interacción entre o sistema físico e o aparello de medición coma o erro que pode aparecer englóbanse polo principio de incerteza de Heisenberg.

1. Que complementa a alguén ou algunha cousa.

2. Aplícase aos transistores que posúen unhas características semellantes pero un deles é do tipo pnp e o outro npn.

3. Aplícase aos termos entre os que se establece unha relación de complementariedade.

4. Cor que se opón a outra no espectro; o amarelo é complementario do azul, o verde do magenta e o vermello do cian.

1. Aquilo que se engade a unha cousa para que estea completa.

2. Diferencia entre a potencia de base 10 e de expoñente igual ao número de cifras de que consta un número e o mesmo número.

3. Arco ou ángulo que hai que engadir a un arco ou a un ángulo para conseguir un cuadrante ou un ángulo recto.

4. Sistema composto por quince enzimas ou máis, diferentes do plasma e relacionados entre eles de maneira que entran en actividade secuencialmente, determinando a formación de substancias de notable importancia no proceso de inflamación. A activación do sistema do complemento provoca efectos como a lise celular, a liberación de histamina polos mastocitos e polas plaquetas, o aumento da permeabilidade dos vasos sanguíneos, a quimiotaxe dos leucocitos e a neutralización de determinados virus. Ademais, relaciónase con outros sistemas, como o da coagulación e o da fibrinolise, e intervén na patoxenia de diversas enfermidades inmunolóxicas, como o lupus eritomatoso sistémico, a artrite reumatoide, a glomerulonefrite e a anemia hemolítica autoinmune. Por iso, a determinación dos niveis de complemento no sangue é útil no diagnóstico destas enfermidades e tamén no control da súa evolución e resposta ao tratamento.

5. Diferencia entre un intervalo simple e unha oitava.

6. 1. complemento adverbial

      Etiqueta de función que, nalgúns modelos gramaticais, se lles asigna aos complementos circunstanciais que eventualmente son argumentos, e non satélites como acostuman; é dicir, aos circunstanciais seleccionados por certos verbos como constituíntes necesarios da oración. É o caso, sobre todo, de determinados complementos locativos (

   2. complemento axente

      Función sintáctica argumental exclusiva da oración pasiva, que desempeña o constituínte equivalente ao suxeito da oración activa correspondente (

   3. complemento circunstancial

      Complemento xeralmente non argumental (satélite) que dá conta das circunstancias nas que ten lugar o evento denotado polo verbo (

   4. complemento de obxecto directo

      Función sintáctica argumental que delimita ou precisa o significado expresado polo verbo. Formalmente, identifícase pola posibilidade de ser substituído polos pronomes átonos o, a, os, as (coas súas variantes alomórficas: -lo, -no, etc) segundo o xénero e número do obxecto directo (

   5. ...

1. Que completa ou serve para completar.

2. Conxunción que introduce unha cláusula intercalada en función de suxeito, complemento directo ou atributo. As conxuncións completivas son que e se (

3. Cláusula que exerce a función sintáctica de suxeito ou complemento (directo, indirecto ou circunstancial), introducida por que ou se (

1. 1. Que contén todas as características ou as partes das que se constitúe.

   2. Que non presenta ningunha eiva na súa integridade.

2. Aplícase a quen ten boas calidades.

3. Que non implica restricións.

4. Que ten todas as prazas ocupadas.

5. Que ten as propiedades que o identifican e distinguen doutro.

1. Relativo ou pertencente á hora de completas.

2. completas.

1. Calidade de complexo.

2. Teorías que conciben a realidade social como un sistema onde cada unha das súas compoñentes xa non pode conectarse en todo momento coas demais. Este feito obriga ao sistema social a seleccionar determinadas relacións entre os seus elementos para asegurar a súa pervivencia. Esta noción estivo presente no pensamento social dende a obra de Herbert Spencer (1820-1903), posteriormente a desenvolveron a teoría de sistemas, a teoría da información, a cibernética e a teoría de sistemas complexos. No estudio destas teorías destaca a obra de Niklas Luhmann (1927-1998). OBS: A grafía x representa o son [ks].

1. Que está formado por diversas partes ou elementos diversos.

2. Que é difícil de solucionar ou entender pola súa complicación.

3. Aplícase ao viño que presenta diversidade de aromas e olores harmónicos e equilibrados.

4. 1. Conxunto de cousas ou de partes relacionadas entre elas formando unha unidade.

   2. Conxunto de establecementos comerciais, ou doutro tipo, agrupados nunha zona determinada e cunha coordinación común.

   3. complexo industrial

      Conxunto de industrias agrupadas nunha zona ou territorio determinado, caracterizado pola presenza dunha industria de base, que marca o perfil do conxunto, acompañada por outras industrias complementarias, e pola dependencia mutua, técnica e económica.

5. 1. Conxunto de tendencias inconscientes que determinan as actividades e o comportamento do individuo. Adoptado polos psicanalistas, o termo expresa un conxunto de imaxes cunha especial carga afectiva que, ao se reprimir, adquire unha dinámica subconsciente que, segundo Freud, se manifesta simbolicamente en soños e, en estado de vixilia, noutras formas, ou, segundo Jung, en determinadas forzas morais do inconsciente. Os complexos non son algo patolóxico, pero pódense converter nunha cuestión patolóxica como consecuencia de modificacións posteriores ou de hipertrofias secundarias, ata o punto de que cada suceso importante da infancia pode provocar un. Algúns exemplos concretos son o complexo de castración, o complexo de Edipo, o complexo de Electra e o complexo de inferioridade.

   2. Calquera preocupación máis ou menos obsesiva provocada polos propios defectos físicos, frustracións ou outras carencias.

6. ...

ENTRADA LARGA

Área natural do extremo occidental da Península do Barbanza, entre as rías de Muros e Noia, ao N, e de Arousa, ao S. A enseada sedimentaria de Corrubedo é un amplo entrante delimitado por acantilados baixos de orixe granítica e, cara ao interior, por unha serie de pequenas elevacións que non superan os 300 m de altitude. Constitúe un singular sistema de praia-barreira composto por un grande areal de máis de 4 km de lonxitude, cun extenso campo dunar asociado (que pecha no seu interior a pequena lagoa de Carregal) e unha área de marismas sucada por numerosas canles que conflúen nunha bocana central que desaloxa as súas augas no océano. A periodicidade das mareas permite que durante a preamar circulen pola bocana as augas mariñas que asolagan as marismas e elevan o nivel da lagoa. Cara ao S do complexo, a lagoa de Vixán presenta, pola contra, augas de baixa salinidade ao estar practicamente illada do mar (recibe auga salgada unicamente durante as mareas vivas primaverais e de fins do verán)....