"atü" (Contén)

1. 1. Arte de escribir ou de ler.

   2. Coñecemento de todo o que está escrito.

2. Produción de obras centrada máis nun fin estético ca nun fin didáctico.

3. Actividade intelectual que se centra no estudo da produción literaria. Na Antigüidade clásica, a retórica dividía a gramática en dúas partes principais, a que ensinaba a falar correctamente e a que se dedicaba á explicación dos poetas e ao ensino da lectura de autores, orixe da concepción moderna da literatura. A palabra “literatura” comezou entón a designar un feito independente, susceptible de ser estudado con métodos propios e de ser considerada de diversas maneiras (crítica literaria, historia da literatura, etc) a partir dunha consideración histórica e nacional das obras literarias, perceptible desde a segunda metade do s XVIII en distintas culturas europeas. Desde Lessing, o termo designou o conxunto de obras literarias dun período e dun país determinados. Co tempo foi desenvolvendo unha tendencia cara á abstracción e o xenérico, para así poder ser aplicado ao conxunto universal de obras literarias. Estas dúas tendencias na significación da palabra modificaron a súa posición a comezos...

4. 1. Conxunto de obras literarias dun pobo (literatura galega), dunha época (literatura romántica), dun xénero (literatura épica), etc.

   2. Conxunto de obras sobre un tema ou sobre unha materia, amodo de bibliografía.

5. Escrito ou parlamento que divaga arredor dun tema concreto, no que non se ten en consideración a parte práctica ou máis interesante.

6. materia de Bretaña.

7. ...

GALICIA

Pintor e realizador cinematográfico. Na década de 1920 marchou a Madrid co seu irmán Manuel e traballou como pintor, debuxante e colaborador en distintas publicacións cinematográficas. Mediada a década, escribiu a adaptación para a pantalla do poema de Curros Enríquez “A Virxe do Cristal”, coa pretensión de iniciar unha serie de películas de temática galega. A rodaxe do filme La Virgen del Cristal iniciouse en 1925, pero suspendeuse antes do seu remate. En 1926, co apoio da produtora Ediciones Raza, tentaron adaptar o poema “El milagro del Cristo de la Vega de Toledo”, de José Zorrilla, tamén sen éxito.

PERSOEIRO

Teólogo e erudito, abade de Ferrières (840). Coñecido como Lopo de Ferrières, encargouse de diversas misións diplomáticas para Carlos o Calvo. No terreo teolóxico, escribiu o Liber de tribus quaestionibus (editado en 1648), importante contribución á defensa do agostiñismo.

1. Conxunto de máculas.

2. Folla de papel defectuosa na impresión.

PERSOEIRO

Actor e realizador italiano. Coñecido como Nino Manfredi, como actor adaptouse tanto ao drama como á comedia. Participou nos filmes Adulterio all’italiana (1966), C’eravano tanto amati (1974), Nudo di donna (1980) ou La luz prodigiosa (2003), e como realizador destacaron L’amore difficile (1962) e Per grazia ricevuta (1971, Premio en Cannes).

CAPITAIS

Capital do estado de Monagas, Venezuela (257.841 h [1997]). Está situada no centro da rexión petrolífera do L do país.

PERSOEIRO

Dramaturgo. Coñecido tamén como “o derradeiro dos góticos” pola súa novela Melmoth the Wanderer (1820), converteuse nun especialista do xénero de terror. Publicou as novelas The fatal revenge or the Family of Montorio (1807), The Wild Irish Boy (1808), The Milesian Chief (1812) e a traxedia en verso Bertram (1816).

1. 1. Entrada de mercadorías nunha poboación de maneira fraudulenta, sen pagar impostos de consumo.

   2. Mercadoría introducida fraudulentamente.

2. Calquera peixe que sexa diferente, capturado na pesca da pescada.

PERSOEIRO

Escritora. Da súa produción destacan Los Abel (1948), Pequeño teatro (1954, Premio de la Crítica Española e Premio Planeta), Los hijos muertos (1958, Premio Nacional de Literatura), Primera memoria (1958, Premio Nadal 1959), Los soldados lloran de noche (1967, Premio Fastenrath de la Real Academia Española), La torre vigía (1971), Olvidado rey Gudú (1996) e Aranmanoth (2000). Tamén destacan o conto Los niños tontos (1956) e a narración infantil Solo un pie descalzo (1983, Premio Nacional de Literatura Infantil 1984). Ingresou na Real Academia Española en 1996.

PERSOEIRO

Xurista e político. Foi senador (1977-1982) e deputado (1982-1985) por Alianza Popular. Militante do PP, foi elixido eurodeputado, portavoz no Parlamento Europeo (1994-1996) e ministro de Asuntos Exteriores (1996-2000). Como empresario promoveu empresas de turismo, aviación, banca e biotecnoloxía. Pertence o comité de honor do Real Instituto de Estudios Europeos e foi nomeado membro honorífico da Academia Filipina de la Lengua Española.

1. Relativo ou pertencente ás horas da mañá.

2. Que ocorre ou se fai pola mañá.

3. Aplícase ao xornal que sae pola mañá.

1. Oficio ou dignidade de maxistrado.

2. Período de tempo que dura o cargo de maxistrado.

3. Conxunto dos maxistrados da administración de xustiza.

4. Xulgado do Estado español que se ocupa en única ou primeira instancia das causas relativas a materias de traballo e seguridade social. Co tempo pasou a denominarse xulgado do social.

PERSOEIRO

Escritor francés. Fundou a publicación literaria Revue Fantaisiste (1859), precursora da escola parnasianista. Decadentista, publicou poesía, obras en prosa, dramas e tamén compuxo libretos para óperas. Da súa produción destacan Philoméla (1864), Odelettes guerrières (1871), Contes épiques (1872), Le soleil de minuit (1876), Soirs moroses (1876) e Scarron (1905).

1. Obxecto ou cousa que presenta un tamaño moi reducido.

2. 1. Pintura de tamaño moi pequeno. Orixinariamente, o termo facía alusión ás iluminacións que, realizadas con minio, se empregaban para realzar as letras maiúsculas nos códices; desde o s XVII vinculouse coa palabra ‘diminuto’, relacionado con todo tipo de iluminación de manuscritos, e posteriormente identificouse coa pintura de pequeno tamaño, especialmente co retrato destinado a medallóns e cos debuxos de obxectos. Estilisticamente está desvinculada da miniatura propia dos manuscritos e presenta, pola contra, estreitas relacións coa pintura. Moitos pintores realizaron miniaturas, entre os máis detacados están os británicos I. Oliver, S. Cooper e R. Cosway (s XVIII), o francés J. Petitot, o italiano R. Carriera e F. de Liaño e F. A. Meléndez na Península Ibérica. A súa decadencia comenzou coa aparición da fotografía (s XIX).

   2. Pintura de figuras pequenas ou ornamentos feita sobre pergamiño ou papiro empregada na ilustración de importantes obras relixiosas ou profanas. Está técnica desenvolveuse en Bizancio, no Occidente cristián, na India budista e na Persia islámica. Un dos primeiros exemplos que se conserva data de 1900 a C: o Libro dos Mortos. A Ilíada pita (s V) é un dos manuscritos gregos máis antigos, con traballos que seguían a tradición romana. A pintura bizantina tivo un período de produción brillante entre os ss X e XIII, entre os seus códices destaca a Xénese de Viena (s VI). En Irlanda do Norte e Inglaterra as miniaturas foron importantes, nelas as tradicións célticas dominaron sobre as achegas clásicas mediterráneas e deixaron pezas como o Libro de Durrow (s VII) ou o Libro de Kells (s VIII). Na Europa de culto latino foron escasas durante a Alta Idade Media; as dúas pezas máis importantes da época foron o Salterio Ashburnham e a Biblia Amiatina. Aproximadamente por estas datas,...