"lla" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ás Antillas.

2. Habitante ou natural das Antillas.

ILLAS

Grupo das illas Virxes que ata que foron vendidas aos EE UU no ano 1917 estiveron baixo a soberanía danesa.

ILLAS

Conxunto de illas do mar Caribe que constitúen unha unidade autónoma dependente dos Países Baixos (800 km2; 189.474 h [1992]). Comprenden dous grupos de illas: por unha parte, Curação (444 km2; 144.097 [1992]) e Bonaire (288 km2; 10.187 h [1992]) situadas fronte ás costas de Venezuela; por outra, Saba (13 km2; 1.130 h [1992]), Sint Eustatius (21 km2; 1.839 h [1992]) e a metade meridional (a outra metade pertence a Francia) da illa de Sint Marteen (34 km2; 32.221 h [1992]) nas Pequenas Antillas, situadas ao L de Porto Rico. A capital é Willemstad (43.517 h [1992]), na illa de Curação. O Reino dos Países Baixos está representado por un gobernador responsable das relacións exteriores. O neerlandés é a lingua oficial e o florín a moeda oficial. A economía baséase na refinería de petróleo procedente de Venezuela e México, que emprega ao 25% da poboación ocupada de Curação. A agricultura e gandería son pouco importantes e só destacan...

ENTRADA LARGA

Cadea de illas que se estenden desde a península da Florida ata as costas nororientais de América do Sur en forma de arco, e que separan o golfo de México e o mar Caribe (ou das Antillas) do Océano Atlántico (240.000 km2; 28.000.000 h). Divídense en tres grandes grupos: ao N, as Bahamas e as illas Turks e Caicos, as Grandes Antillas no centro e as Pequenas Antillas ao S. As Grandes Antillas están formadas por Cuba, Xamaica, La Española -dividida entre Haití e a República Dominicana-, Porto Rico e as illas Caimán. As Pequenas Antillas están formadas por dous arquipélagos: as illas de Barlovento ao L, e as illas de Sotavento, ao S, fronte á costa venezolana.
Xeografía física
A maioría das illas son cumes emerxidos a partir dun sistema de drobamentos, que enlazan cos macizos de Yucatán, Guatemala e Honduras. As Pequenas Antillas están en relación coas montañas de Venezuela. Nas Grandes Antillas as cadeas montañosas sobrepasan os 2.500 m e rodean...

PERSOEIRO

Músico e compositor. Estudiou violoncelo e guitarra clásica; con nove anos destacaba como contralto na Masa Coral de Madrid. No 1939, dirixiu o coro Anaquiños da Terra. Foi membro da Orquesta Ibérica de Madrid e formou parte do quinteto Nebot e da Orquesta Clásica de Sevilla. Dende o ano 1947, logo do seu ingreso na Orquesta Sinfónica de Caracas, intensificou a súa relación coa música galega, que materializou coa fundación e dirección do Coro Castelao do Centro Galego, para quen fixo a montaxe da zarzuela Maruxa de Vives, de ambiente galego, e estreada no Teatro Municipal de Caracas. En 1953, estreou Canto a Castelao, sobre texto de Eduardo Blanco Amor, obra que seguiu a interpretarse cada ano no mes de xaneiro. No ano 1964 fundou e dirixiu a agrupación folclórica galega Airiños da Terra, coa que acadou grandes éxitos en Venezuela. En abril de 1979 fundou e dirixiu a coral Aires Galegos, da Irmandade Galega. En 1980 estreou a súa composición “Adiós ríos”.

1. Dispositivo ou estado que modifica, reduce ou suprime a transmisión dunha forza ou dunha radiación entre dúas rexións do espacio.

2. Efecto de pantalla pola cal un medio ou un conxunto de partículas debilitan unha determinada interacción. O apantallamento ten grande importancia na física do estado sólido (teoría BCS) e nas disolucións de electrólitos (apantallamento de Debye).

3. Blindaxe ou protección dunha fonte de radiacións.

4. Diferencia entre o número atómico real dun atómo e o número atómico efectivo, consecuencia da nube de electróns de apantallamento.

1. de aparellar.

2. Dise do fonema que pertence a unha serie correlativa de oposición fonolóxica bilateral, como por exemplo longo/curto, xordo/sonoro (p/b), oclusivo/fricativo (p/f), etc.

1. Que ou quen aparella.

2. arquitecto técnico.

1. Preparar os arreos ou aparellos para pórllos aos cabalos, bois, etc.

2. Gornecer a embarcación cos aparellos necesarios, -cordame, árbores, enreixados e velame- para as faenas de pesca ou para emprender a navegación. Pode ser aplicado igualmente a un pao, unha vara, etc.

3. Preparar, dispoñer os elementos necesarios para realizar unha operación, unha obra.

4. Preparar unha superficie, normalmente parede, para pintar sobre ela ou revestila con outro material.