"eo" (Contén)

Escola lingüística alemá que se desenvolveu durante o último cuarto do s XIX e comezos do XX na universidade de Leipzig. Nos seus principais postulados teóricos defenden un estudo diacrónico da lingua, a concepción das linguas como unidades desprezando as influencias externas que poden aparecer, a crenza da existencia dunha fronteira lingüística delimitada e rigorosa e a consideración dos fenómenos lingüísticos como feitos illados sen atender ao conxunto do sistema. Estableceron a existencia de leis fonéticas que se cumpren sen excepción e que a analoxía é un factor normal na transformación lingüística. Interesáronse tamén pola lingua falada, e ampliaron así a limitación dos seus predecesores á lingua escrita. As súas teorías aparecen en Morphologische Untersuchungen (Investigacións morfolóxicas, 1878-1910) de Osthoff e Brugmann. Outros integrantes da escola foron Berthold Delbrück, Herman Paul e Wilhelm Meyer-lübke.

Movemento filosófico estendido, a finais do s XIX e comezo do s XX. Representou un retorno ao pensamento de Hegel, interpretado primordialmente como un pensador romántico. Estendeuse sobre todo por Inglaterra, grazas a F. H. Bradley, e por Italia, grazas a B. Croce e G. Gentile.

neogrego.

Movemento pictórico francés desenvolvido a finais do s XIX. Constituíu a radicalización do impresionismo, no empeño de empregar unicamente cores puras. A súa base teórica foi o divisionismo, coa súa técnica asociada, o puntillismo. Os principais representantes desta escola foron Georges Seurat, Paul Signac, Maximilien Luce, H.E. Cross, Charles Angrand, Albert Dubois-Pillet e o belga Théo van Rysselberghe. A súa influencia fíxose sentir tamén na obra de Camille Pisarro, Henri Martin, Giovanni Segantini e Maria Pidelaserra. Signac, na obra D’Eugène Delacroix a Néo-Impressionisme (1899), recolleu o ideario da escola.

Corrente filosófica que xurdiu a mediados do s XIX baixo a idea de O. Liebmann, de recuperar o pensamento de Kant. A súa influencia estendeuse ata finais do s XX. Os seus representantes principais situáronse maioritariamente en Alemaña: A. Lange, H. Hemolz, A. Riehk, a escola de Marburg, con H. Cohen, P. Natorp, E. Cassirer e a de Baden con W. Windelband, H. Rickert e B. Bauch. OBS: Tamén se denomina neocriticismo.

Corrente da teoría económica, iniciada cara á metade da década de 1960, que pretende demostrar a orixinalidade teórica das achegas de J. M. Keynes, e tamén seguir os camiños que abriu a súa visión do equilibrio macroeconómico. Distínguese dos seus seguidores inmediatos, denominados simplemente keynesianos, porque considera que non seguiron o espírito e as achegas verdadeiramente renovadoras de Keynes. O keynesianismo representa unha alternativa á visión neoclásica dominante ata a Segunda Guerra Mundial, sobre todo polo que fai referencia á política económica en casos de recesión. A partir de 1950 xeneralizáronse os intentos de síntese entre ambas as dúas actitudes, os máis coñecidos son os dos economistas John R. Hicks, Paul Anthony Samuelson e Don Patinkin. Outros economistas que poden ser considerados neokeynesianos son Armen Alchian, Robert J. Barro e Herschel I. Grossman.

Teoría explicativa da evolución segundo a que o papel principal desta corresponde ao ambiente, sen ter en conta a selección natural (lamarckismo). E. D. Cope creou a escola neolamarckista (1855).

Escola de pensamento económico que defende a vixencia dos principios do liberalismo clásico, nacida por oposición ás teorías que avogan por un protagonismo económico do estado e como resposta á evolución do sistema capitalista (concentración de empresas, proteccionismo). Defende unha decidida intervención estatal para corrixir as distorsións producidas polo funcionamento do sistema, que fan imposible a libre competencia, e é partidaria de fornecer equipos colectivos eficientes e de asegurar o acceso á propiedade privada dos traballadores.