"An" (Contén)

PERSOEIRO

Naturalista italiano. Foi o autor do primeiro tratado de parasitoloxía. Ideou e realizou unha longa serie de experimentos para descartar a falacia da pretendida xeración espontánea. Escribiu Osservazioni intorno agli animali viventi che si trovano negli animali viventi (1684).

PERSOEIRO

Arquitecto inglés. Proprocionou o uso de ladrillo na arquitectura inglesa. Foi autor do King’s College de Cambridge, a torre do reloxo de Elton College (1517), o claustro de Saint Stephen de Londres (1525) e o plano do castelo de Hampton Court.

1. Tambor de caixa prolongado que se emprega en orquestras e bandas militares.

2. Músico que toca este instrumento.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Corcubión. Construída a finais do s XII e comezos do s XIII, ten planta rectangular cunha soa nave e unha ábsida cuberta con bóveda de canón. Da época románica só conserva o arco triunfal, a ábsida, unha pequena fiestra no testeiro e os canzorros que sosteñen o aleiro do tellado. O arco triunfal é peraltado. A fachada remata nunha espadana dun corpo con dous arcos de medio punto peraltados, con frontón, dous acroterios piramidais e unha cruz.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Redondela. Construída no s XV, foi transformada ao longo do tempo.Ten unha soa nave, dividida en cinco tramos separados por arcos perpiaños apuntados, ábsida poligonal cuberta cunha bóveda de nervios e capelas laterais abovedadas. A portada principal é abucinada e sobre ela sitúase un rosetón circular. O conxunto remata nun frontispicio coroado cunha escultura de Santiago Matamouros. En 1712 engadíuselle a torre campanario de planta cadrada e formada por tres corpos decrecentes en altura separados por balaústres: o inferior liso, o intermedio cadrado con ventás e o superior octogonal rematado nunha pequena cúpula.

1. Relativo ou pertencente a Redondela ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Redondela.

GALICIA

Economista. Doutor en Ciencias Económicas, foi vicedecano da facultade de Ciencias Económicas da Universidade de Santiago de Compostela e director xeral do Instituto Galego de Vivienda e Solo. Escribiu Aplicación del análisis espectral al estudo del comportamiento bursátil (1981) e Introdución a las finanzas de la empresa (1983).

GALICIA

Actor e director. Fundador da agrupación teatral Tespis, dirixiu O casamento á forza (1970), de Molière; Conto dos cinco camiñantes (1979, premiada no I Certame de Teatro de Lugo); Pinocho (1983), de C. Collodi; e Verbas de si para si (1983), en que recolle diversos textos de Álvaro Cunqueiro. Ademais, dirixiu os grupos de teatro independente Breogánia, Nova Vida, Os Gaiteiriños, Abrente e Brétema, cos que estreou diversas obras teatrais de R. Carballo Calero, E. Blanco-Amor, L. Olmo, R. Cabanillas ou Castelao. Foi galardoado co Premio Nacional de Teatro (1966) e co Premio da Crítica ao mellor actor (1980).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Alacant, Comunitat Valenciana (5.860 h [2001]). A súa economía baséase na agricultura, sobre todo desde a expansión do regadío a partir da década de 1960. O secaño baséase no barbeito.

1. Repetición innecesaria de palabras ou conceptos.

2. Exceso de caracterización a calquera nivel da lingua. A redundancia axuda a cubrir a perda de información que hai na transmisión da mensaxe lingüística.

1. Volver enganchar.

2. Continuar alguén voluntariamente no exército despois de cumprir o servizo militar ou ao termo do contrato subscrito.

1. Acción de reenganchar ou reengancharse.

2. Duración de cada contrato dos reenganchados.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Cortegada. Dependeu do mosteiro de Celanova e está arrimada á casa prioral do s XVIII, formando un só corpo con ela. O seu muro frontal común caracterízase pola pureza de liñas, a sobriedade e a elegancia. O seu oratorio converteuse no s XIX no templo parroquial, cunha nave de tres tramos e cuberta de madeira, imitando un teito abovedado.

1. Frase sentenciosa de forma fixa baseada nas reflexións da sabedoría popular.

2. erso ou conxunto de versos que se repiten ao final de cada estrofa nunha composición. Foi un elemento característico das cancións de baile e interveu noutros xéneros de forma constante. Posto ao final da estrofa ou ao principio do poema, repetíase, todo ou en parte, ao final de cada cobra, seguindo diversos procedementos segundo as épocas e os xéneros. A máxima difusión das primitivas cancións con refrán produciuse do s XIII ao s XIV, e constátanse diversas innovacións e derivacións nos ss XV e XVI.

1. Conxunto de refráns.

2. Colección ou recompilación de refráns.