"qu" (Contén)

1. Modalidade de comportamento sexual caracterizada polo feito de que a excitación erótica e sexual, que a miúdo chega ao orgasmo, é provocada polo sufrimento físico que o suxeito se autoinfrixe ou recibe doutra persoa. Este termo derivou do novelista Leopold Ritter Sacher-Masoch (1836-1896), que presentaba a algúns dos seus personaxes caracterizados por este comportamento. Sigmund Freud ampliou este concepto ao cualificar o masoquismo como un comportamento sempre secundario, contraposto ao sadismo, e ao diferenciar tres tipos: o masoquismo que está condicionado pola gratificación sexual, o que é expresión da natureza do sexo feminino e o que deriva de determinacións inconscientes que esixen un castigo.

2. Comportamento da persoa que goza ao se sentir humillado ou maltratado.

1. Relativo ou pertencente ao masoquismo.

2. Que ou quen ten tendencias ao masoquismo ou  que o practica.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Barcelona, Catalunya (5.500 h [2001]). A economía céntrase na agricultura de secaño, no cultivo de vide, seguido dos cereais, amendoeiras e oliveiras, e a gandería no bovino, porcino e na cría de coellos. A industria está moi diversificada e radica nos polígonos.

GALICIA

Fotógrafo e escritor. Especializouse en temas relacionados coa historia colombina e coa arqueoloxía galega. Colaborador de diversas publicacións, como Vida Gallega, La Noche e Vieiros, escribiu Retrouso a Colón (1960) e Romance ao lobo gris. Recibiu o primeiro premio no Concurso Popular de Fotografía da Agrupación Fotográfica Gallega (1961).

PERSOEIRO

Pintor flamengo. Influído por Leonardo da Vinci, a súa obra incorporou o sfumato lombardo e as maneiras do Renacemento transalpino na execución das formas arquitectónicas. Así e todo, nas súas obras destaca a continuidade do realismo característico de Países Baixos como en Changeur et sa femme (1514) e o tema da picaresca.

1. Resina amarelenta, semitransparente, que se obtén por incisión do lentisco.

2. 1. Preparado impermeabilizante que se usa para cubrir as feridas das árbores despois da poda e do enxerto e protexelas ata a cicatrización.

   2. Nome de diversas substancias plásticas que se endurecen co tempo, formadas por diversos ingredientes (arxila, litarxirio e aceite de liñaza), que serven para tapar buratos ou xunturas.

3. Mestura de betume asfáltico con granulado mineral, de consistencia adecuada para poder ser estendida nunha capa moi delgada, que lle dá unha textura lisa á superficie de tránsito do pavimento dunha calzada.

PERSOEIRO

Financeiro e político. No comezo da Guerra Civil Española pasou ao bando de Franco, con quen entrou en Barcelona o 26 de xaneiro de 1939. Ao día seguinte foi nomeado alcalde da cidade, ata 1945, e despois embaixador de España en Francia (1945-1947). Desde 1967 dirixiu a Axencia EFE de noticias.

PERSOEIRO

Teólogo e canonista italiano. Discípulo de san Boaventura, foi xeneral da orde franciscana (1287) e cardeal (1288). Escribiu Commentarii in Sententias, Breviloquium de Sanctissima Trinitate, Quodlibeta e Sermones.

PERSOEIRO

Anarquista. Promoveu os Comités Sindicalistas Revolucionarios (1922), afiliouse ao PCE (1924) e cofundou o Partido Obrero de Unificación Marxista (POUM), do que foi secretario. Foi deputado pola Frente Popular. Ao final da Guerra Civil Española foi condenado a 30 anos de reclusión, e despois de ser indultado en 1947, exiliouse en Nova York. Escribiu Los hombres de la ditadura (1930), La revolución española (1932), Hacia la segunda revolución (1935) e Revolución y contrarrevolución en España (1966).

PERSOEIRO

Político. Foi alcalde maior de Ferrol (1835), xuíz en Madrid (1836) e maxistrado en Zaragoza (1837). Foi deputado a Cortes por Ontinyent (València), ministro de Gracia e Xustiza (1843-1846) e presidente do Congreso (1848-1851). Nomeado ministro de Estado en 1854, retirouse da política durante o Bienio Progresista (1854-1856), ata que volveu ser ministro de Gracia e Xustiza (1864).

GALICIA

Gravador e acibecheiro. Discípulo de Modesto Brocos e de Arturo Carretero, gravou madeira e metal e colaborou en diversas publicacións. Ilustrou obras como Historia de la Catedral Compostelana ou Lecciones de Arqueología Sagrada de López Ferreiro, e realizou, con Enrique Campo Sobrino, os debuxos de catalogación da riqueza artística de Pontevedra e do arcebispado de Tui (1909). Tamén escribiu Prioridad de un artista santiagués respecto al perfeccionamiento del grabado en madera (1903).

GALICIA

Debuxante e gravador, fillo de Enrique Mayer Castro. Realizou numerosas obras suntuarias en Santiago de Compostela e traballos de gravado, acibeche e marfil. Escribiu unha Guía de Santiago (1931), ilustrada con minigravados. Recibiu a terceira medalla no II Concurso Nacional de Artesanía Artística de Madrid (1944) e a primeira no Concurso Provincial da Coruña (1948).

GALICIA

Gravador e pintor. Cultivou a pintura ao óleo, a acuarela e o gravado con numerosas técnicas. Da súa produción destaca a acuarela Rincón de Platerías. Acadou o terceiro e cuarto premio de Gravador na Trienal Nacional de Santiago de Compostela en 1971 e 1974, respectivamente.

PERSOEIRO

Actor cinematográfico estadounidense. Coñecido como Steve McQueen, interpretou papeis dinámicos e agresivos que obtiveron unha boa acollida entre o público. Da súa filmografía destacan The Magnificent Seven (1960), The Great Escape (1963), The Sand Pebbles (1966), pola que foi nominado ao Oscar; ; Bullitt (1968), Papillon (1973) The Towering Inferno (1974) e The Hunter (1980).

GALICIA

Arquitecto. Foi subdirector xeral de Patrimonio Histórico-Artístico, presidente da Comisión Territorial do Patrimonio Histórico da Cidade e Camiño de Santiago e un dos cofundadores do COAG. Impulsou a arquitectura moderna en Galicia, avanzando cara a formas cada vez máis puras. Realizou o proxecto do edificio Trébol (A Coruña) e o Plan de Protección do Casco Histórico de Betanzos. Recibiu o Premio Galicia de Arquitectura (1985).