"Est" (Contén)

PERSOEIRO

Director de orquestra. Dirixiu o Teatro Bolšoj (1964-1979), a Ópera de cámara de Moscova, fundada por el mesmo en 1974, a Filharmónica de Estocolmo (1974-1977; e desde 1991) e a orquestra da BBC (1978-1981).

PERSOEIRO

Poeta ruso. Seguidor da poesía publicista, das súas obras destacan Flagi vesny (Bandeiras de primavera, 1955), Neobycajnye ostrova (Illas non vulgares, 1962), Radar serca (Radar do corazón, 1971) e Golos Goroda (A voz da cidade).

IGREXAS

Igrexa parroquial situada na Rúa. Construída na primeira metade do s XVII e reformada no s XVIII, a súa orixe remóntase ata o s XII. Consta de tres naves divididas en pequenas capelas. A nave central cóbrese con bóveda de canón de madeira, apoiada en arcos faixóns tamén de madeira, e decórase con casetóns con motivos vexetais. A cúpula do cruceiro eríxese sobre pendentes e conta cunha lanterna que ten un pequeno balcón interior de madeira policromada.

GALICIA

Escritora. Especializada en literatura infantil, da súa obra destacan A lenda do capitán Miñoca (1999, Premio O Barco de Vapor) e Historia invisible do bico Simón (2004). Escribiu tamén a novela Dentro da illa (2005, XXIII Premio de Novela Blanco Amor 2004), que destaca pola habilidade da autora para crear un mundo literario que se move entre o fantástico e o real, dotada de imaxes moi orixinais, e rica en recursos de estilo.

PERSOEIRO

Relixioso e escritor. A súa obra reflicte unha extraordinaria cultura e erudición. O Libro del Buen Amor foi redactado en 1330 e corrixido na versión definitiva en 1343. Trátase dunha obra composta por elementos en aparencia illados, pero que se estruturan ao redor dunha liña unitaria, acentuada polo ton xeral de ironía e técnica paródica. Hai tamén unha paráfrase do Pamphilus medieval, unha parodia da épica, sátiras e digresións morais. O metro empregado nesta parte é a cuaderna vía. Integran a parte lírica poemas relixiosos, cancións de estudantes, de cegos e serranillas, xunto con outras composicións, dotadas dunha gran variedade de metros. A obra entronca perfectamente coa tradición literaria europea.

1. Relativo ou pertencente ás rochas.

2. Denominación que designa as pinturas ou os gravados prehistóricos feitos en covas ou grutas ou, non tan frecuentemente, en paredes de rocha. Forman grupos xeograficamente homoxéneos. O máis antigo dátase no Paleolítico Superior e ten como centro principal as terras occitanas e o litoral cantábrico. Son pinturas realizadas no interior das covas que representan animais da fauna cuaternaria, normalmente con policromía, destacan as covas de Altamira e Lascaux. Outro grupo atópase no L da Península Ibérica, que vai da comarca de Maestrat ata Murcia, con figuras humanas e de animais pintadas nas grutas. Outra fase espallada por boa parte da Península Ibérica ten un carácter máis esquemático. No extremo norte de Europa, aparece outros grupo de pinturas, con representacións humanas e de animais feitas picando na rocha, que se estende desde Escandinavia ao N de Rusia e datado entre o 5000 e o 1500 a C. En África hai dous grandes grupos: o do Sáhara, con pinturas e gravados, que corresponde a unha...

PERSOEIRO

Físico. Estudou na University of Cambridge como alumno de J. J. Thompson e foi profesor en Montréal (1898), Manchester (1907) e Cambridge (1919), onde tamén dirixiu o Cavendish Laboratory (1919-1937). Investigou a radioactividade, os gases e a materia e estableceu un modelo de átomo (modelo atómico de Rutherford). En 1899 descubriu a radioactividade do torio e identificou os raios á e â das radiacións radioactivas. Estudou o núcleo atómico e a masa dos neutróns e, en 1906, identificou as partículas á como núcleos de helio e, con Geiger, ideou un método para contalas (1908). En 1919 descubriu a transmutación de elementos, que investigou xunto con J. Chadwick (1921-1924). Obtivo o Premio Nobel de Química en 1908 pola súa investigación na desintegración dos elementos e a química das substancias radioactivas.

PERSOEIRO

Ensaísta e novelista. Doutor en Física, ampliou os seus estudos en París (1938), onde participou nos movementos artísticos de vangarda, interesado especialmente polo surrealismo. Ao seu regreso a Arxentina exerceu como enxeñeiro e ensinou física na Universidad de La Plata, onde foi cesado por motivos políticos (1945). Foi presidente da comisión encargada do informe sobre os desaparecidos no seu país durante a ditadura militar, titulado Nunca más (1983) e coñecido como informe Sábato. O seu primeiro libro, Uno y el Universo (1945), obtivo o Premio Municipal de Produción Filosófica y Científica (1946). Escribiu ensaios de interese político, polémicos e literarios. A súa obra como narrador forma unha interesante triloxía, composta por El Túnel (1948), Sobre héroes y tumbas (1962) e Abaddón el exterminador (1974), onde analiza a realidade arxentina desde unha profunda visión da problemática do s XX. Recibiu o Premio Cervantes (1984) e o...

PERSOEIRO

Escritora inglesa. Formou parte do grupo de Bloomsbury. Da súa obra destaca o poemario The land (1926), as novelas The Edwardians’(1930) e All Passion Spent (1931), e as biografías noveladas The Eagle and the Dove (1943) e Daughter of France (1959).

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Caldas de Reis. De orixe románica, ten unha soa nave e ábsida de época posterior. A portada principal está formada por dúas arquivoltas tóricas apoiadas en dúas columnas e un arco semicircular sobre mochetas amodo de tímpano; e a portada sur ten unha arquivolta tórica apoiada en columnas, no tímpano está esculpido o Agnus dei coa cruz arcebispal.

GALICIA

Filólogo e escritor. Criado nun ambiente liberal e progresista, desde moi novo sentiu a influencia do seu tío Indalecio Armesto. En 1886 tirou do prelo as follas propagandísticas La Guindilla e Los amigos del Progreso, coas que procuraba unha revitalización da actividade política da mocidade pontevedresa. Ao ano seguinte editou unha pequena novela, Amor y celos, que apareceu como folletín no xornal que dirixía o seu tío Indalecio, e en 1897 o estudo Análisis y Ensayos, onde se advirte certa moderación nos seus postulados políticos, influído pola lectura de escritores franceses da biblioteca de Xesús Muruais. Nesta época exerceu como profesor no Instituto de Pontevedra. A partir de 1902 comezou a recolleita de material para a publicación do Cancionero Musical de Galicia, que presentou, xunto con Casto Sampedro, ao concurso da Academia de Belas Artes, premio que conseguiron en 1910. Previamente, en 1905 participou na comisión preparatoria da fundación...

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Soria, Castela e León, regado polo río Duero (3.301 h [2001]). A economía baséase na agricultura e na gandaría. No s X foi escenario de varias batallas contra os musulmáns. Conserva as murallas e a ponte sobre o Duero.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Cervo baixo a advocación de san Román.

GALICIA

Parroquia do concello de San xoán de río. baixo a advocación de San silvestre.

PERSOEIRO

Xornalista. Director da Fundación Santiago Rey Fernández-Latorre. Licenciado en Ciencias da Información pola Universidad Complutense de Madrid e diplomado en audiovisuais, traballou en El Progreso, onde foi redactor xefe e director adxunto. Correspondente de El País en Lugo (1979-1985), cargo que compatibilizou co seu labor en Radio Lugo e Radio Voz, onde foi xefe de informativos (1998), co tempo incorporouse ao Grupo Voz. Director de La Voz de Galicia (1999-2000), director de Proxectos Editoriais (2000) e director de Opinión (2001), publicou en colaboración, La memoria ajena (1993) e Rumbo variable: diálogos en torno al ‘Prestige’ (2003).

PERSOEIRO

Xornalista. Foi conservador do Hospital Real de Santiago de Compostela e cronista da cidade. Fundou e dirixiu El Eco de Santiago, onde escribiu co pseudónimo de Diego de Muros. Escribiu Breve reseña histórica y artística del Gran Hospital de Santiago (1910), El monasterio y templo de Santa María la Real de Sar, único en el mundo por su inclinada construción (1920), e Notas compostelanas. Historia, tradiciones, leyendas, miscelánea (1947).