"GR" (Contén)

Antropónimo feminino que ten a súa orixe na advocación da Virxe (Nosa Señora dos Milagres). O substantivo ‘milagre’ procede do latín miraculu ‘prodixio, portento, marabilla’. Tense dito que no latín medieval tamén significou “lugar alto, posto de vixía” e que de tal polisemia puido nacer a vinculación relixiosa a tales lugares. Presenta o hipocorístico Mila. A Virxe dos Milagres recibe culto popular en moitos lugares de Galicia; destaca pola súa popularidade a do santuario de Amil (celebrada o primeiro domingo despois do 8 de setembro),   en Moraña, os Milagres de Saavedra (o 24 de maio), en Begonte, e os do Monte Medo (o 7 e 8 de setembro), en Baños de Molgas. A Virxe dos Milagres é patroa do concello de Taboada e de Valga, onde se celebra o 10 e o 28 de agosto, respectivamente.

Conxunto de dúas colectáneas medievais, unha continuación da outra, relacionadas co culto á figura do mártir san Vicente. O comezo desta devoción sitúase en 1173, cando depositaron as súas reliquias na catedral de Lisboa, despois de ser recuperadas no Promontório Sacro, no Algarve. Os únicos testemuños que hai destas dúas coleccións son fragmentarios, aínda que se pode datar a primeira a redor de 1180, baixo a autoría do mestre Estevão, e a segunda anos antes de 1248.

Cantigas de Santa María.

Escolma de curacións e favores da Virxe e dos santos, chamados inxenuamente milagres e localizados moitas veces nun santuario concreto.

Santuario situado no cumio do monte Medo, en Baños de Molgas. Rematado en 1771, o interior caracterízase pola sobriedade: ten tres naves, que se corresponden coas tres portadas da fachada, destacando a central, na que se sitúa un balcón cun altar maior para as solemnidades. Destaca a gran cúpula do cruceiro, o retablo maior. Presenta unha monumental fachada de estilo barroco, con catro torres levantadas a partir dunha cornixa e que se coroaron con cúpulas; as dúas centrais, de maior tamaño que as dos extremos, albergan as campás. O atrio da entrada está enlousado e pechado por un muro con asento corrido. O 8 de setembro celébrase unha romaría arredor do santuario.

Froito en balaustia da milgrandeira, esférico e algo deprimido, coa cuberta dura e grosa, de cor vermella ou amarelada que está constituído por numerosas sementes zumarentas, separadas por tabiques membranosos. É comestible e presenta un sabor agridoce.

Árbore ou arbusto caducifolio, de entre 2-6 m de altura, de cor parda agrisada que presenta a codia escamosa e as ramas espiñentas. As follas son simples, opostas, oblongas ou oval-lanceoladas, algo coriáceas e de cor verde e as flores son de gran tamaño e de cor vermella ou branca con forma de campá, solitarias ou reunidas en grupos. Florece entre maio e xullo e o froito, a milgranda, madura entre setembro ou outubro. É orixinaria da zona que vai desde os Balcáns ata o Himalaia.

Unidade de masa que equivale á milésima parte dun gramo.

milgrandeira.

Persoa que realizaba mimos na literatura clásica.

Antigo nome da parte occidental de Xeorxia, entre o Cáucaso e o Rioni, que se estendía pola actual República Autónoma de Abhasia e as rexións de Kutaisi e de Poti.

Relativo ou pertencente á miografía ou ao miógrafo.

Aparato gravador que rexistra as contraccións musculares e as amplía para facilitar o estudo da súa forma, da súa intensidade e da súa duración.

Rexistro gráfico das contraccións musculares que se obteñen co miógrafo.

ou Guia de Peregrinos