"An" (Contén)

Sombreiro de palla do traxe tradicional feminino de faena que se emprega para protexerse do sol e da chuvia durante o traballo. Documentado xa no s XVI, toma o nome do seu lugar de orixe, a parroquia de San Cosme de Outeiro (Outes), na comarca de Noia, aínda que o seu uso se estende polas comarcas limítrofes (Muros, A Barcala, Santiago de Compostela). Está feito de palla de centeo trenzada de á ancha, copa baixa e pequena e unha tira de tea negra que rodea a parte cilíndrica. Na parte traseira caen sobre a á dúas tiras da mesma tea que rematan en dúas puntas.

Persoa que está ao cargo dunha sancristía, das cousas necesarias para o culto e do coidado dunha igrexa. Nos antigos mosteiros, colexiados e cóengos constituía un oficio que dispuña dun lote de bens, cousa que o converteu a miúdo nun pequeno magnate nas grandes comunidades. Nas parroquias grandes era un clérigo ou beneficiado e nas rurais pequenas un cabeza de familia.

Oficio de sancristán.

Local anexo nas igrexas, xeralmente tocando ao presbiterio, onde son custodiados os ornamentos e os vasos sagrados e onde se visten os sacerdotes e ministros sagrados para as funcións litúrxicas. Deriva da prótese e do diacónicon das primitivas igrexas cristiás, e foi adquirindo maior importancia, sobre todo na época do Renacemento e do Barroco. Na maioría dos casos trátase dunha sala rectangular, rodeada de cómodas e armarios de grandes dimensións, decorada con cadros, frescos e mosaicos.

Parte anterior do tabernáculo dos templos xudeus, sobre todo do templo de Salomón en Xerusalén, que estaba separada do sancta sanctorum por un veo.

Provincia de Cuba (6.744 km2; 457.921 h [estim 1998]). A súa capital é Sancti Spíritus (102.262 h [1999]).

Antigo convento franciscano situado en Melide. Consérvase a igrexa, construída no s XIV en estilo oxival e con reformas posteriores. Ten planta de cruz latina cunha soa nave cuberta con bóveda de canón e capelas laterais, e ábsida cadrada. O arco triunfal é apuntado. No exterior destaca a torre, formada por un corpo de campás e unha cúpula. A portada principal é arquitrabada, sobre ela sitúase unha fornela coa imaxe de san Francisco e sobre esta unha ventá, o conxunto remata nun frontón circular partido. No muro norte consévase unha portada de arquivoltas tóricas apoiadas sobre columnas acobadeladas e que carece de tímpano.

Himno de loanza, de orixe bíblica, que pecha o prefacio da misa e que comeza coa tripla aclamación sanctus, sanctus, sanctus.

Armandine-Aurore-Lucie Dupin.

sandable.

Que pode sandar.

Calzado lixeiro que se compón dunha ou varias tiras de coiro ou doutro material, que o suxeitan ao pé.

Árbore indíxena de Asia tropical, de follas amplamente lanceoladas e de inflorescencias paniculiformes. A súa madeira emprégase en ebanistaría fina, e del extráese un aceite esencial que se utiliza en perfumaría e farmacia.