"Ea" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ao N de África ou ao seus habitantes.

2. Natural ou habitante do N de África.

1. 1. Relativo ou pertencente a América do Norte ou aos seus habitantes.

   2. Natural ou habitante de América do Norte.

2. estadounidense.

1. Tomar unha embarcación rumbo cara ao norte.

2. Declinar a agulla náutica cara ao norte.

3. Soprar o vento do norte.

1. Relativo ou pertencente á subraza norteatlántida ou aos seus representantes.

2. Individuo da subraza norteatlántida.

3. Subraza que pertence á raza amerindia, de estatura elevada e tendencia á mesocefalia. Ocupaba a zona comprendida entre as Montañas Rochosas ata a costa atlántica. Comprende grupos étnicos como os síux, os mohicanos ou os cheyennes, actualmente case extintos.

DISTRITOS

Distrito unitario de Inglaterra, Reino Unido (192 km2; 155.200 h [estim 2001]).

CAPITAIS

Capital do departamento francés de ultramar de Nova Caledonia, situada na costa SO da illa (76.293 h [1996]).

PERSOEIRO

Poeta francés. Amigo de Rimbaud e de Verlaine, escribiu unha poesía lírica inxenua e sensual da que destacan Valentines (1886), Poésies d’Humilis (1910) e Doctrine de L’amour (1911). “Aux saints”, que escribiu mentres estaba internado nun sanatorio, é a máis destacada das súas poesías.

PERSOEIRO

Arquitecto. Cunha estética moi relacionada cos avances tecnolóxicos, realizou o centro cultural La Coupole de Combs-La-Ville (1987), o Institut du Monde Arabe de París (1987), o proxecto dun rañaceos cilíndrico en París de 340 m de altura (1989) e a remodelación da ópera de Lyon (1993). Nomeárono Chevalier de l’Ordre des Lettres et des Arts (1983) e foi membro honorífico do American Institute of Architects (1993) e do Royal Institute of British Architects (1995). Recibiu as medallas de ouro da Académie Française d’Architecture (1998) e do Royal Institute of British Architects (2001).

ILLAS

Illa de Melanesia, situada no Océano Pacífico, ao N de Australia, e separada desta polo estreito de Torres (827.321 km2; 4 746 267 h [1990]). Repártese entre Indonesia e Papua Nova Guinea, estado independente desde 1975. Atravésaa un eixe montañoso formado pola gran cordilleira central, de 2.000 km de lonxitude e con grandes altitudes, que ao SL forma unha estreita península. Ao N da cordilleira ábrese unha ampla depresión que comprende a chaira dos vales e os lagos do Sepik, o Ramu e o Markham. Ao S da cordilleira central esténdese unha inmensa chaira aluvial, percorrida polos ríos Fly, Strickland e Kikori. Ten un clima ecuatorial, moi caloroso nas chairas. O bosque tropical húmido cobre a maior parte da chaira e as montañas, ata os 1.200 m. A máis altitude o bosque tropical húmido dá paso ao bosque de coníferas e prados. A maioría da poboación é melanesia: pigmeos nas montañas do interior, dedicados á caza e á recolección, e papús na costa, que practican unha agricultura de...

PERSOEIRO

Bailarín e coreógrafo. En 1747 compuxo o seu primeiro espectáculo para a Opéra Comique. Foi primeiro bailarín e mestre de baile nos principais teatros de Francia, Alemaña, Gran Bretaña, Austria e Italia. Publicou Lettres sur la danse et sur les ballets (1760).

1. Inicio dunha transformación de fase, solidificación ou recristalización a partir dun núcleo. A nucleación pode ser homoxénea ou heteroxénea, segundo que o núcleo sexa constituído ou non por átomos da mesma fase que hai que transformar.

2. Fase de formación, nun medio ben definido, de microorganismos que dan lugar a centros de desenvolvemento de nova estrutura tanto física como química.

1. Relativo ou pertencente ao núcleo.

2. 1. Relativo ou pertencente ao núcleo dos átomos.

   2. física nuclear

      Parte da física que estuda as propiedades e as reaccións que ocorren nos núcleos atómicos.

   3. medicina nuclear

      Medicina que emprega as substancias radioactivas para establecer diagnósticos, por medio de técnicas de imaxe, ou como tratamento, nos casos en que se quere destruír tecidos enfermos.

3. Relativo ou pertencente ao núcleo da célula.

4. Movemento pictórico xurdido en 1951 en Milán, de man de Enrico Baj, Sergio Dangelo e Gianni Bertini. Desenvolveuse como unha arte de vangarda, caracterizada pola importancia que outorgaba ao Universo subatómico e subhumano. Rexeitou a abstracción xeométrica, por considerala allea ao ser humano e optou pola abstracción informal. O recurso á enerxía como produto da era atómica levou a estes artistas á experimentación técnica, próxima á action painting, á frottage, á colaxe ou ao tachismo, que só nalgún deles se manifestou a través dunha obra figurativa. Dos seus representantes destacaron Gianni Colombo, Piero Manzoni ou Lucio Del Pezzo. As súas ideas recolléronse no Manifesto programmatico (1952), Contra lo stile (1957) e na revista Il Gesto (1955-1959). O grupo disolveuse en 1960.

PUBLICACIÓNS

Publicación editada en Madrid a partir de 1891. Cesou en 1893. Elaborada por Emilia Pardo Bazán, foi unha revista de periodicidade mensual en que a escritora recolleu contos, estudos literarios e feitos da actualidade política e social. Os seus contidos completábanse con notas sobre estreas teatrais e relacións de libros publicados. Imprimiuse nos obradoiros tipográficos de La España Editorial.