"To" (Contén)

MONTES

Monte da parroquia e concello de Melón, no límite co da Cañiza. O seu cumio atópase a 1.002 m de altitude.

1. Dignidade do burgrave.

2. Territorio da xurisdición do burgrave.

1. Relativo ou pertencente aos buriatos ou á súa lingua.

2. Individuo do pobo mongol dos buriatos.

3. Rama setentrional dos mongois que habita cerca do lago Baikal, na RA dos Buriatos, nos okrugi autónomos de Ust’-Ordynskij e Aga (Rusia) ao N da República de Mongolia (Selenge) e no extremo N da rexión autónoma da Mongolia Interior (O de Khajlar). Orixinariamente eran cazadores e pescadores nómades de crenzas xamanistas que se converteron en gandeiros e agricultores sedentarios, adoptando o lamaísmo. Tradicionalmente habitaban en iurtas e estaban organizados en familias patrilineais, clans e confederacións de clans. No s XIII ocuparon a rexión na que habitan, expulsando os tunguses e yakutos. Sometidos polos cosacos no s XVII, mantiveron a súa organización interna. Expulsados dos seus territorios cara a Mongolia, volveron para instalarse nas proximidades do lago Baikal, formando unha república autónoma dentro da URSS no 1923.

4. Lingua mongólica, dividida en diversos dialectos. Fálase en Rusia e o seu alfabeto é cirílico.

5. Literatura en lingua buriata, cultivada polo pobo buriato. Apareceu como literatura oral no s XVIII, durante o período de paz da dominación manxú sobre Mongolia. Produciu unha forte tradición folclórica e diversas epopeas.

REPUBLICAS

Entidade político-administrativa, situada en Siberia, Rusia, entre o lago Baikal e Mongolia (351.300 km2; 1.038.000 h [estim 1999]). A capital é Ulan-Ude. Os ríos pertencen esencialmente á conca do Selenge e á do Vitim. O clima é continental extremo. O territorio abrangue as mesetas e montañas situadas ao N e ao L do lago Baikal, constituído principalmente por bosques e pastos. A poboación está formada por buriatos (38%), rusos (60%) e evenkis. Os recursos principais son a minería, os metais preciosos (ouro e prata) e as industrias metalúrxicas. Os centros urbanos concéntranse nos vales dos ríos. Esta república creouse en 1923 co nome de República Socialista Soviética Autónoma dos Buriatos-Mongois e no ano 1958 cambiou o nome polo de RSSA dos Buriatos.

CIDADES

Cidade da provincia de Ontario, Canadá, ao N da fronteira cos EE UU, sobre o lago Ontario (136.976 h [1996]). Destacan as industrias relacionadas cos produtos químicos.

PERSOEIRO

Explorador e orientalista inglés. Residiu na India entre 1842 e 1847. Fixo unha peregrinación á Meca en 1853 sobre a que escribiu Pilgrimage to Al-Medina and Meccah (Peregrinación á Medina e á Meca). Explorou a Costa de Ouro, Dahomey e Benin. Foi cónsul en Santos, Brasil (1865), Damasco (1869) e Trieste (1871). Tivo unha gran difusión a súa notable tradución de As mil e unha noites (1885-1888).

PERSOEIRO

Escritor e erudito inglés. Vigairo da igrexa de San Tomé de Oxford. Escribiu unha comedia latina, de cariz anticatólico, Philosophaster (1606) e o tratado Anatomy of Melancholy (Anatomía da melancolía, 1621), valioso índice das ideas do seu tempo.

PERSOEIRO

Pianista, compositor e teórico musical. Da súa produción destacan pezas para piano Elegien (1907) e Segunda sonatina (1912), e as óperas Arlecchino e Turandot (1917) e Doktor Faust (1924). Publicou o ensaio sobre estética musical Entwurf einer neuen Aesthetik der Tonkunst (Esbozo dunha nova estética musical, 1907).

MONTES

Monte da parroquia de Mormentelos, concello de Vilariño de Conso. O seu cumio atópase a 1.353 m de altitude.

1. 1. Parte superior do corpo humano, desde o pescozo ata o van.

   2. Referido ao corpo da muller designa os peitos.

2. 1. Escultura que só presenta a cabeza e a parte superior do corpo. O busto converteuse nun xénero que, segundo as épocas e os estilos, adoptou unha forma e unhas medidas determinadas. Propio do mundo europeo, existiu tamén en Exipto. En Grecia, e sobre todo en Roma, adquiriu unha autonomía plena ao servizo do retrato. Despois do s V perdeuse a tradición, non revitalizada ata o s XV con Donatello, que iniciou unha nova corrente.

   2. Cabeza dos monarcas que aparece representada nas moedas ou medallas.

3. Extensión de terra destinada ao pasto do gando.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Lalín baixo a advocación de san Facundo.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Santiago de Compostela baixo a advocación de san Pedro.

1. Apelido de orixe toponímica que remite ao latín bustu ‘sepultura ou lugar onde se queimaban os cadáveres’, voz que en galego adquiriu o significado de ‘lugar con pasto para o gando’. Documéntase no s XV: “Gregorio de Busto” (doc ano 1474 en E. Rivas Quintas Onomástica persoal do noroeste hispano, p 532). Actualmente existe tamén o apelido Bustelo, que ten a súa orixe nos topónimos do mesmo nome e que se trata dun diminutivo de busto.

2. Liñaxe de orixe castelá procedente da ilustre casa de Lara, señores da fortaleza de Bustos (La Rioja). A esta caste pertencen os Infantes de Lara, netos do Rei Ramiro II de León e descendentes do conde Fernán González. Estendéronse por toda a Península e pasaron tamén a México. As súas armas levan escudo partido: primeira partición, en campo de azul, cunha aguia de ouro voante; segunda partición, en campo de ouro, cunha aguia de azul voante; o lema reza: “Si no soy toda de oro en lo azul tengo el tesoro”.

CIDADES

Cidade da provincia de Varese, na rexión da Lombardía, ltalia, situada entre os ríos Ticino e Olona, nunha ampla meseta (77.465 h [1997]). A industria téxtil e a construción de maquinaria para a elaboración de plásticos, son as súas principais actividades económicas.