"BRE" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor. De tendencia surrealista, publicou en 1919 a primeira recompilación de poemas titulada Mont de piété (Monte de piedade) e fundou xunto con Louis Aragon e Philippe Soupault a revista Littérature, órgano do dadaísmo, onde publicou Les champs magnétiques (Os campos magnéticos). En 1924 dirixiu a revista La révolution surréaliste e publicou Manifeste du surréalisme (Manifesto do surrealismo). As obras Légitime défense (Lexítima defensa, 1926) e Second manifeste du surréalisme (Segundo manifesto do surrealismo, 1930), foron a reacción fronte á tendencia inicial a unha socialización do surrealismo e ao control marxista en poesía, reacción que en 1935 lle fixo romper co partido comunista francés. En 1941 ante a prohibición de Anthologie de l’humour noir (Antoloxía do humor negro, 1940), marchou a América. Volveu a Francia en 1946, combateu contra o realismo socialista e contra Albert Camus, e fundou diversas revistas...

PARROQUIA

Parroquia do concello da Pastoriza baixo a advocación de santa María.

1. Apelido de orixe toponímica. O nome de lugar pertence ao concello da Pastoriza.

2. Liñaxe procedente do lugar homónimo, na Pastoriza. As súas armas levan escudo cortado por unha faixa de azul: primeira partición, en campo de prata, con nove armiños de sable, postos en tres paos, de tres cada un, e segunda partición, en campo de ouro, con cinco flores de lis, postas en aspa.

1. Relativo ou pertencente a Bretoña ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Bretoña.

PERSOEIRO

Médico francés. Entre os seus traballos son fundamentais a descrición que fixo da anxina diftérica (1826), da primeira traqueotomía por crup diftérico (1825) e a individualización da febre tifoidea, separándoa das outras febres intestinais (1829).

PERSOEIRO

Psiquiatra e fisiólogo. Colaborou con Sigmund Freud, con quen publicou Studien über Hysterie (Estudio sobre a histeria, 1895). Descubriu o poder terapéutico da catarse, o que representou o punto de partida da psicanálise. Investigou tamén a función dos nervios pneumogástricos e a fisioloxía do aparello vestibular.

PERSOEIRO

Arquitecto, decorador e deseñador húngaro. Abandonou a escola de Belles Arts de Viena aos dezaoito anos e ingresou na Bauhaus de Weimar, onde chegou a ser profesor. A súa contribución á renovación do deseño do moble foi decisiva. No 1925 inventou o moble de tubo metálico adaptado á gran serie industrial, a cadeira Wassily. De todas as súas creacións, a máis orixinal é a cadeira cantilever (1928) en forma de S e recoñecida como a cadeira comercial máis empregada no mundo e síntese do deseño da Bauhaus. Apaixonado pola arquitectura, deixou a Bauhaus en 1928 e trasladouse a Berlín para estudar con profundidade esta arte. Co auxe do nazismo emigrou a Londres e aos EE UU, onde exerceu unha grande influencia na arquitectura e no urbanismo. Alí fundou un estudo de interiorismo adscrito aos principios racionalistas da nova arquitectura. Coa chegada definitiva do nazismo, marchou primeiramente a Londres, onde iniciou a construción dos seus edificios apoiados nun Y de cemento...

PERSOEIRO

Sacerdote e prehistoriador. Especializouse no Paleolítico, revisando a división do período que estaba en vigor: substituíu a sucesión Chelense-Acheulense-Musteriense por unha máis diversificada na que se integraban momentos de carácter máis rexional (Clactoniense, Micoquense, etc) e introduciu o termo Abbevillense para se referir ao momento anterior ao Acheulense. Traballou en numerosos xacementos europeos e africanos, e tamén no litoral portugués e galaico, onde identificou o Camposanquense e o Ancorense, deixando unha profunda pegada na tradición científica galega. Así mesmo, salientou como estudoso da arte paleolítica, eido sobre o que publicou As pinturas rupestres esquemáticas da Península Ibérica (1933) e Catrocentos séculos de arte parietal (1952), entre outros libros.

1. Figo temperán que producen certas variedades de figueira en xuño ou xullo, máis grande e doce ca o que producen en agosto ou setembro. Pode consumirse fresco no verán ou deixar que seque para consumilo como figo paso durante o inverno.

2. Froita excesivamente madura ou en proceso de putrefacción.

1. De curta extensión ou duración.

2. Que se expresa con palabras precisas.

3. Documento pontificio, tamén chamado breve pontificio, menos solemne ca a bula, xa que carece de preámbulos, e cunha redacción que se centra na exposición concreta da resolución adoptada. Mentres que a bula trata a materia de fe ou de interese xeral, o breve trata asuntos políticos ou administrativos, nomeamentos, concesións ou licencias de carácter individual. Esta clase de documento recibe este nome dende o s XV, se ben xa se empregaba con anterioridade. Redactado en latín e con caracteres latinos, estendíase sobre un pergamiño sinxelo e orixinariamente portaba o selo de lacre coa pegada do anel do Pescador (sub anullo Piscatoris), que foi substituído a partir de 1842 por un selo de tinta vermella.

4. ocal ou sílaba breve, que por oposición á longa, ten menor duración. Nas linguas como o sánscrito, grego e latín, a cantidade vocálica tiña valor fonolóxico, por exemplo VĔNIT (3ª pers

5. Na primeira notación mensurada, nota musical, de forma cadrada e sen pao, que ten un valor equivalente á metade dunha longa e ao dobre dunha semibreve. Apareceu por primeira vez nos códices de principios do s XIII. Ata o s XV o seu valor puido equivaler á metade ou á terceira parte dunha longa. Na evolución posterior da notación recibiu o nome de cadrada.

1. Libro da liturxia da Igrexa Católica Romana, tamén coñecido como libro das horas, que contén os textos do oficio divino ou liturxia das horas. Delimita o contido e a extensión das oracións, conferíndolles unidade. As partes ou horas canónicas, despois da reforma do concilio Vaticano II, quedaron fixadas en: oficio de lectura (os antigos matíns), laudes, tercia, sexta, nona, vésperas e completas (suprimiuse a hora prima). O breviario, que experimentou na súa composición unha complexa evolución e sucesivas reformas, debe a súa existencia á vontade do establecemento dunha pregaria considerada oficial pola igrexa. A práctica da oración nas comunidades cristiás primitivas foi un dos seus sinais de identidade e cohesión, en cumprimento da ensinanza de Cristo. Pero así como a práctica da oración se establecera como obrigatoria nestas igrexas pioneiras, non aconteceu o mesmo coa forma en que esta se desenvolvía, de xeito que cada comunidade, baixo a presidencia do seu bispo, organizaba...

2. Resumo no que se contén o esencial doutro texto moito máis amplo.

3. Libro que se le moito ou se consulta constantemente.

4. Carácter de letra ampla de nove puntos usada nos breviarios.