"Ea" (Contén)

PERSOEIRO

Crítico literario e poeta. Formado en EE UU, foi presidente do Pen Club, vicepresidente da Academia Europea de Poesía e propulsor da revista Poésie I. A súa afección polas viaxes e o cosmopolitismo en que foi educado reflíctense nas súas obras. Da súa produción destacan L’horloge de vie (1966), Miroir oblique (1969), En soi le chaos 1960-1974 (1976), Historie de l’entretemps (1985), Hommes continuels (1994) e La vie autrement (1999). Recibiu a Légion d’Honneur e o Grand ; Prix de poésie de l’Academie Française (1991).

REXIÓNS

Rexión histórica de Francia centrada en Orléans, que comprende aproximadamente os departamentos de Loiret, Loir-et-Cher, Eure-et-Loir e parte de Essonne, Yvelines, Val-d’Oise, Yonne e Nièvre. A proximidade de París inflúe moito nas actividades dos núcleos principais, Orléans, Chartres e Blois. Está formada por diversas comarcas naturais: Sologne ao S, gandeira; Beauce ao N, área de cultivo intensivo de cereais; Perche ao O, e Gîtinais e Puisaye ao L, de paisaxe de bocage e actividade agropecuaria diversificada. Das industrias modernas destacan as mecánicas, as dos automóbiles e as electrónicas; e das tradicionais as da la, a confección, o curtido da pel e a pequena metalurxia de transformación. Antigamente correspondía á diocese do mesmo nome. Dominio real desde o reinado de Hugo I de Francia (987-996), só estivo temporalmente segregada das propiedades da coroa como patrimonio anexo do título ducal de Orléans.

1. Relativo ou pertencente ao orleanismo.

2. Partidario do orleanismo.

CAPITAIS

Capital do departamento de Loiret, Francia, ao SSO de París (113.126 h [1999]). Situada nas beiras do Loire, é un centro comercial e industrial, favorecido pola súa situación na antiga ruta París-España, Tours e Bordeos, e pola descentralización das áreas industriais da aglomeración parisiense. Antiga Cenabum, vila comercial dos carnutos, rebelouse contra César en 52 a C. Clodoveo, despois de conquistala (498), reuniu alí o primeiro dos concilios da Igrexa de Galia. Foi capital do Reino de Orléans, creado en 511 polo Rei Clodoveo I e polo seu fillo Clodomiro, e durou ata 613; os normandos devastárona e no s X pasou aos Capetos. Sostivo o condado de Armaguac e resistiu os ataques dos ingleses ata que foi liberada (1429) por Xoana de Arco. Do seu patrimonio cultural destacan as igrexas de Saint- Pierre-le-Pueiller, románica, Saint-Euverte (ss XIII, XV e XVII), Saint-Aignan (s XV), con cripta do s XI; Notre-Dame-de-Recouvrance, iniciada en 1513 en estilo renacentista; e a catedral gótica da...

DUCADOS

Territorio francés segregado da coroa real e erixido en 1344 sobre o antigo condado carolinxio de Orléans (posesión dos Robertinos ou Capetos do s X) polo Rei Filipe VI de Francia para o seu fillo Filipe I de Orléans , morto sen descendencia en 1375. Despois de volver a mans da coroa francesa, o Rei Carlos VI concedeullo ao seu irmán Luís de Francia ( Luís de Orléans ) en 1392. O seu sucesor, Carlos de Orléans , foi pai de Luís XII de Francia ( Luís II de Orléans ). Segregado unha vez máis da coroa en 1626, foi outorgado por Luís XIII de Francia ao seu irmán Gastón de Francia ( Gastón I de Orléans ). En 1660 Luís XIV de Francia concedeullo ao seu irmán Filipe II de Orléans (pai de María Luísa de Orléans e de Filipe III de Orléans e avó de Luís III de Orléans e de Luísa Isabel de Orléans ). O seu tataraneto foi ...

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido como Orixe, destaca a obra poética, iniciada na preguerra cos poemas de Barne muinetan (No interior da medula, 1934) e continuada despois na mesma liña de poesía mística, de gran rigor formal. É autor do poema épico “Euskaldunak” (Os vascos, 1950), influído por F. Mistral, ao que traduciu ao éuscaro. Fixo tamén versións dos Salmos (1967) e das Confesións de Santo Agostiño (1956), e escribiu Jainko billa (Na procura de Deus, 1971), un ensaio de apoloxética relixiosa publicado postumamente.

PERSOEIRO

Escritor. Agregado de filosofía, durante moitos anos compaxinou o seu traballo na UNESCO cun posto en diversos ministerios. Director do xornal Le Figaro (1972-1976), na súa obra alternou lembranzas poetizadas da súa vida, como en Du côté de chez Jean (1959), Au revoir et merci (1966), Le vagabond qui passe sous une ombrelle trouée (1978), con novelas como L’amour est un plaisir (1956), La gloire de l’Empire (1971, Prix de l’Académie Française), Au plaisir de Dieu (1974, Prix Balzac), Dieu, sa vie, son oeuvre (1981) ou Le vent du soir (1985). Galardoado co Premio Chateaubriand (1984) polo conxunto da súa obra, foi elixido membro da Académie Française (1973).

1. Emitir o burro os seus sons característicos.

2. Chorar insistentemente queixándose.

3. Termo da verba dos arxinas ou xerga dos canteiros que corresponde á voz ‘enganar’.

1. Flor das orquidáceas.

2. Nome que reciben as plantas da familia das orquidáceas.

MONTES

Monte situado entre as parroquias de Trabada, no concello homónimo, e Santo Adrao de Lourenzá (Lourenzá). O seu cumio acada os 600 m de altitude.

AFLUENTES

Afluente do río Eo que nace na serra de Meira, situado na parroquia de Gueimonde (A Pastoriza), e desemboca pola esquerda do Eo na parroquia da Pontenova (A Pontenova).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Agolada baixo a advocación de santo André.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Riotorto baixo a advocación de santa Comba.

MONTES

Monte situado na serra de Meira entre os concellos da Pastoriza, Riotorto e Meira. O seu cumio acada os 600 m de altitude.