"An" (Contén)

1. Que ten substancia.

2. Que é abundante en ideas ou elementos útiles.

3. Que é de gran valor nutritivo.

1. Considerar algo como substancia.

2. Asignar valor ou función de substantivo a unha palabra que pertence a outra clase gramatical, a unha parte dunha oración ou a oracións enteiras.

1. 1. Que existe por si.

   2. Que constitúe a esencia dunha cousa.

2. 1. Relativo ou pertencente ao substantivo.

   2. Clase de palabras que denota entidades, sexan seres vivos, cousas inanimadas ou conceptos abstractos. Presentan marcas de xénero (masculino ou feminino) e número (singular ou plural) de seu polo que os artigos, pronomes, adxectivos e verbos teñen que concordar con eles. Funcionan como núcleo da FN, ademais de ser a unidade primaria das funcións oracionais de SUX, CD e CI. En canto que son núcleos da FN, poden ser complementados no seu valor referencial polo artigo e pronomes determinantes e por modificadores. Os substantivos designan primariamente entidades e seres animados e inanimados (flor, foca, esperanza, calor), pero tamén acontecementos, accións, procesos (polo xeral, derivados de verbos: codificación, comunicación) e calidades (polo xeral, derivados de adxectivos: felicidade, solidariedade). Divídense en dúas subcategorías: a dos substantivos (ou nomes) propios e a dos substantivos (ou nomes) comúns.

1. Que está situado ou que se realiza debaixo da terra.

2. Lugar situado debaixo da terra.

1. Relativo ou pertencente ao espazo situado fóra da cidade pero que está en relación con ela.

2. Espazo que ten como característica fundamental a de ser un distrito periférico que se atopa dentro do espazo de alcance de movementos pendulares dunha área urbana e que adoita ser unha xurisdición política independente, sobre todo nos países anglosaxóns. Desde un punto de vista espacial, adoitan ser espazos de transición entre as cidades e as áreas rurais, onde entran en competencia as funcións urbanas coas rurais; e presentan baixos niveis de densidade demográfica e un alto volume de movementos pendulares que se dirixen ás áreas propiamente urbanas debido á vinculación funcional das poboacións residentes. A variabilidade de paisaxes existentes reflicten as diferentes etapas do desenvolvemento suburbano. En moitos países industrializados, en especial nos anglosaxóns, a construción de urbanizacións residenciais suburbanas de elite comezou a producirse a inicios do s XIX. Cara a finais do s XIX e comezos do s XX foi un fenómeno bastante estendido, xa que se desprazaron familias de clase media...

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Monterroso. Construída durante a segunda metade do s XII en estilo románico, leva cuberta a dúas augas. Presenta nave única e ábsida rectangular, onde se abriu unha fiestra de medio punto sobre columnas e capiteis decorados con motivos zoomorfos. Os muros son de cachotaría e cantaría. No interior destaca o arco triunfal, de medio punto, mentres que o arco da portada foi substituído por un lintel. Na fachada destaca a espadana, cun só van.

PERSOEIRO

Militar. Líder da independencia suramericana, foi xeneral e lugartenente de Simón Bolívar (1818) e encomendóuselle a liberación de Ecuador. Vencedor en Junín e Ayacucho (1824), Bolívar encomendoulle a organización do Alto Perú e ambos os dous redactaron unha constitución. En 1826 foi elixido presidente da República Bolívar, seguindo os desexos dos crioulos de Charcas e Potosí. Dimitiu en 1828 despois de asinar o Tratado de Piquiza.

REPUBLICAS

República Surafricana.

TERRITORIOS

Territorio situado ao S do deserto do Sáhara, comprendido entre o macizo etiópico e a costa atlántica, limitado ao S polos altiplanos dos Grandes Lagos Africanos e a selva ecuatorial. Historicamente constituíu unha rexión dun gran tráfico comercial. Na rexión occidental floreceu (ss III-XIII) o Reino de Ghana, substituído polo de Mali en 1230, que someteu a vasalaxe os outros reinos veciños, como Tombouctou (1336) e Songhai (1235); este último impúxose na segunda metade do s XV, ata que pasou a formar parte do Sultanato de Marrocos (1591). Máis tarde, entre a poboación fulbe e hausa xurdiron os imperios de Sokoto, entre Níxer e Chad, e Adamaua, entre Camerún e Nixeria, que se mantiveron ata a colonización europea. Na zona central, o primeiro estado islamizado foi o de Kanem; xurdiu despois o Reino de Bornu, cuxo máximo esplendor correspondeu ao s XVI. Do mesmo xeito, os sultanatos de Baguirmi e de Ouadai tamén subsistiron ata a colonización francesa. En Sudán oriental, o Reino de Dārfūr...

ENTRADA LARGA

Estado da África Oriental, que limita ao N con Exipto e Libia, ao L co Mar Vermello, Eritrea e Etiopia, ao S con Kenya, Uganda e República Democrática do Congo e ao O coa República Centroafricana e Chad (2.503.890 km2; 30.316.000 h [estim 2001]). A capital executiva é Khartún e a lexislativa Umm Durmān.
Xeografía

Xeografía física
A maior parte de Sudán é unha gran chaira atravesada en dirección S-N polo Nilo e os seus tributarios e a periferia está constituída por sistemas montañosos. O L, a rexión do Mar Vermello, é a máis accidentada, aínda que as montañas non sobrepasan os 2.400 m de altitude. No S, na fronteira con Uganda, sitúanse as maiores altitudes do país no monte Kinyeti (3.187 m). A rexión occidental está cuberta por dunas de area e volcáns. O clima é tropical, moi caloroso e varía segundo a rexión: o clima de tipo continental tropical...