"Pol" (Contén)

PERSOEIRO

Político italiano. Marqués de Vallesantoro e de Squilace (1755-1785), estivo ao servizo de Carlos III. Contable da casa Baretta en Nápoles, foi nomeado por Carlos III administrador xeral de víveres militares (1742), director xeral de aduanas (1746) e secretario de Facenda (1753). Tras recibir os títulos de marqués de Vallesantoro e de Squilace (1755), acumulou na súa persoa as carteiras de Guerra, Mariña e Comercio do reino napolitano. En 1759, tras ocupar Carlos III o trono español, trasladouse a Madrid, onde ocupou a carteira de Facenda. Desde 1763 ocupou tamén a secretaría de Guerra e interinamente a de Gracia e Xustiza. Iniciou un programa de reformas que o levaron a fundar montepíos para viúvas e orfos, á creación do sistema de loterías, a impulsar a urbanización de Madrid e a promulgar o bando sobre capas e chapeos (1766), que iniciou o motín de Esquilache. Tras ser cesado polo monarca nos seus cargos (24.3.1766), trasladouse a Sicilia e foi nomeado embaixador de España en Venecia.

PERSOEIRO

Poeta e crítico literario. Redactor da revista O moscovita, foi o primeiro teorizador da doutrina estética da arte pola arte, e da crítica orgánica, intento de fusión da crítica idealista e da positivista. De tendencia romántica, manifestou influencias de Schelling e de Carlyle. Publicou Da verdade e a sinceridade na arte (1856).

PERSOEIRO

Escritor romántico alemán. Coñecido como Novalis, entendeu o amor como unha forza elemental anímica e cósmica, e no seu individualismo máxico todo coincidiu, individuo e universo, vida e morte, un e todo. Publicou Geistliche Lieder (Cánticos espirituais, 1799), algúns poemas alegres e vitais, Lied der Toten (Canto dos mortos) e Hymnen an die Nacht (Himnos á noite, 1800). Tamén publicou fragmentos literarios co nome de Blütenstaub (1798), o ensaio Die Christenheit oder Europa (A cristiandade en Europa, 1799) e a novela inacabada Heinrich von Ofterdinge, en resposta ao Wilhelm Meister, de Goethe.

1. Relativo ou pertencente a Heliópolis ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Heliópolis.

ENTRADA LARGA

Polinomios en O dados pola expresión xenérica

FORMULA

Satisfán a fórmula de recorrencia
        Hn+1(x) - 2xHn(x) + 2nHn-1(x) = 0,
e son solucións da ecuación diferencial de Hermite,
                         y’’- 2xy + 2ny = 0.
Os primeiros polinomios son H0(x) = 1, H1(x) = 2x, H2(x) = 4x2-2, H3(x) = 8x3-12x e H4(x) = 16x4- 48x2+12.

1. Aplícase á máquina eléctrica en que se alternan sucesivamente polos de signo contrario.

2. enlace iónico

PERSOEIRO

Antipapa (217-235). Presbítero de Roma (212), opúxose ao Papa Calisto e foi elixido papa polos seus seguidores (217). Adoptou abertamente unha postura cismática contra a oficial dos papas san Ceferino, san Calisto e san Ponciano (217). O cisma prolongouse durante o pontificado de Urbán I e Ponciano. Capturado durante a persecución de Maximino, foi desterrado xunto ao Papa Ponciano á illa de Sardeña, onde realizaron traballos forzados. Ambos renunciaron ao pontificado para rematar co cisma e procurar a unidade para todos os cristiáns. Morreron mártires o mesmo ano e enterráronos nas catacumbas de Roma. A súa festividade celebrábase o 22 de agosto, pero a reforma litúrxica posterior ao Concilio Vaticano II eliminouno do calendario litúrxico universal.