"Rin" (Contén)

PERSOEIRO

Xornalista. Licenciouse en periodismo pola Universitat Autónoma de Barcelona en 1987. Director da RNE en Galicia e profesor na facultade de Xornalismo da Universidade de Santiago de Compostela. Iniciou a súa carreira profesional nas emisoras locais de Antena 3 Radio, Cadena SER e RNE en Vigo. Posteriormente, trasladouse a Santiago de Compostela para traballar na Radio Autonómica Galega. Foi tamén director territorial de RNE Galicia e delegado territorial de RTVE en Galicia. Amais, exerceu como correspondente do Diari de Barcelona, de TVE, e da axencia EFE en Galicia.

PERSOEIRO

Papirólogo e editor de textos clásicos italiano. Foi profesor na Università Cattolica di Sacro Cuore de Milán, onde fundou o Istituto di Papirologia e a revista Aegyptus. Entre os seus traballos destaca o Trattato di papirologia (Tratado de papiroloxía).

PUBLICACIÓNS

Publicación de periodicidade anual que se editou entre os anos 1810 e 1847. Malia que inicialmente foi coñecido como Calendario General para España del año 1810, arreglado por D.P.V. y V. para Galicia (imprenta de D. Manuel María Vila, A Coruña), deseguida adoptou o nome definitivo. A súa impresión realizábase cada ano nun obradoiro distinto das cidades de Santiago, A Coruña ou Valladolid, dependendo de quen tivera o privilexio exclusivo.

1. Cámara elevada e accesible, situada normalmente detrás dos altares presididos por unha imaxe que recibe especial veneración, visible desde unha nave da igrexa a través dunha abertura. Chegou a ser un elemento típico da liturxia espectacular da Contrarreforma. A miúdo é unha auténtica capela, na que se pode xirar a imaxe, e que adoita servir tamén para custodiar as vestimentas e xoias. Algunhas veces son torres acaroadas á ábsida da igrexa, como na de Guadalupe (1688-1696) e na Vic22toria de Málaga (1693). Un dos máis espectaculares é o que se atopa tralo altar maior da catedral de Santiago de Compostela.

2. 1. Cuarto dedicado ao peiteado e ao aseo.

   2. Espacio dun teatro ou dunha sala de espectáculos no que os artistas se visten e se preparan para saír a escena.

   3. Cuarto no que se gardan as roupas e as xoias dunha imaxe relixiosa.

   4. Cuarto no que se gardan obxectos delicados e de valor.

1. Arbusto ramalludo de ata 100 cm de altura, con follas lineais de aspecto acanalado de ata 10 mm de longo e 1 mm de ancho, de bordos curvados. Só as flores masculinas presentan tres pétalos rosáceos e de catro milímetros de lonxitude. O froito é unha drupa rosácea, tamén chamada camariña. En Galicia ten o límite setentrional da súa distribución nos areais costeiros da costa atlántica da Península Ibérica e nas illas dos Açores, onde é unha especie endémica.

2. Pequeno cuarto da casa de campo, situado a carón da cociña ou sobre as escaleiras, onde os campesiños adoitaban durmir.

1. Relativo ou pertencente a Camariñas ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Camariñas.

PARROQUIA

Parroquia e capital do concello de Camariñas, baixo a advocación de san Xurxo.

GALICIA

Concello da comarca da Terra de Soneira, situado na provincia da Coruña no centro do litoral da Costa da Morte, no NO da Comunidade Autónoma de Galicia. Limita ao N e ao O co Océano Atlántico, polo S cos concellos de Muxía (na comarca de Fisterra), Vimianzo (Terra de Soneira) e co Océano Atlántico, e ao L con Vimianzo. Abrangue unha superficie de 51,9 km 2 cunha poboación de 6.275 h h (2007), distribuída nas parroquias de Camariñas, Camelle, A Ponte do Porto e Xaviña. A capital municipal, a vila de Camariñas, na parroquia homónima, situada a 43° 07’ 50’’ de latitude N e a 9° 10’ 07’’ de lonxitude O, dista 80 km de Santiago de Compostela e 88 km da Coruña. Está adscrito ao partido xudicial de Corcubión e á arquidiocese de Santiago.
Xeografía física
O territorio do concello de Camariñas está baixo o dominio climático oceánico húmido e, dentro das variedades galegas, pertence ao subtipo do litoral atlántico do NO, caracterizado por suavidade térmica e...

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Cambados. Foi construída entre os últimos anos do s XV e os primeiros do s XVI por orde de López Sánchez de Ulloa sobre unha capela do s XII. De estilo oxival, consta dunha nave dividida por catro arcos transversais de medio punto sostidos por pilastras e dunha ábsida de planta rectangular con bóveda estrelada. O arco triunfal é apuntado e a bóveda é de crucería. A fachada principal tivo un rosetón, hoxe desaparecido. A mediados do s XIX foi pechada ao culto e en 1943 as súas ruínas foron declaradas Ben de Interese Cultural.