"Sem" (Contén)

Figura de nota ou de pausa cuxo valor equivale a media fusa ou á setenta e catroava parte dunha redonda, considerada como a unidade de duración.

Conxunto en que se define unha operación interna que é asociativa. Todo grupo é semigrupo, pero non á inversa.

Aplícase ao ovario soldado parcialmente co tálamo cóncavo da flor.

Ladrillo cocido empregado polos romanos. De forma triangular, incrustábase na masa ao xeito das pezas do opus reticulatum.

Elemento que posúe propiedades intermedias entre as dos metais e as dos non metais.

Rama da química en que as determinacións analíticas son levadas a termo cunha mostra da orde do centigramo.

Nota ou pausa, na notación proporcional, que equivalía á metade dunha mínima. A súa correspondencia actual é unha negra.

Forma prefixada de orixe latina que se emprega na formación de palabras co significado de ‘seme’ ou ‘semente’.

Institución científico-cultural fundada en outubro de 1923 por nove estudantes da Universidade de Santiago de Compostela, que aglutinou a profesores e alumnos universitarios, intelectuais do galeguismo e a distintos cenáculos da erudición local. Nos seus doce anos de vida activa (1923-1936), estruturouse en 12 seccións que abarcaban os principais campos das ciencias e das letras da época, abordou case todas as manifestacións da cultura galega, atendeu á formación de investigadores e á divulgación científica, e introduciu un novo método de traballo, en equipos interdisciplinares. Como mostran as súas publicacións, centrou a maior parte das súas actividades nas seccións de Historia, Prehistoria, Arqueoloxía e Historia da Arte e Etnografía e Folclore, e foi a única institución que levou a cabo dun xeito continuado en Galicia investigacións nestas disciplinas, e colaborou, ademais, coas institucións científico-culturais máis renovadoras da España da época. Encheu o baleiro investigador naquelas...

Equipo de investigación dependente da Real Academia Galega, creado en 1983 por iniciativa de Constantino García González, que o   dirixiu ata 1996, ano en que asumiu a dirección Manuel González González. Elabora dicionarios e vocabularios e coorganiza os Cursos de Lingua e Cultura Galegas para estranxeiros e de Lingua e Cultura Galegas para españois de fóra de Galicia. Dos traballos publicados destacan o Dicionario da lingua galega (1990), Léxico da administración castelán-galego (1991), Contribución ao léxico de Álvaro Cunqueiro (1991), Dicionario manual da lingua galega (1991), Pequeno dicionario da lingua galega (1993), Dicionario manual castelán-galego (1996), Dicionario da Real Academia Galega (1997) e Dicionario castelán-galego (2004). Asesorou e revisou un gran número de obras lexicográficas, como Manual básico de economía en galego (1996), Dicionario italiano-galego (2000) e Dicionario galego de termos médicos (2002), entre outras. Publica a revista de investigación lingüística,...

Equipo de investigación dependente da Real Academia Galega, fundado a finais de 1980 e dirixido por Guillermo Rojo (1990-1994) e Manuel González (desde 1994). Está formado por un equipo multidisciplinar que conta con psicólogos, sociólogos, lingüistas e sociolingüistas. Realizou o Mapa Sociolingüístico de Galicia, do que se publicaron tres volumes (Lingua galega e competencia lingüística en Galicia, 1994; Usos lingüísticos en Galicia, 1995 e Actitudes lingüísticas en Galicia, 1996). Participou en diversos proxectos europeos, en colaboración con socios de Irlanda, Holanda, Gales, Catalunya e Euskadi. No 2004 publicou a monografía O galego segundo a mocidade, na que combinando diversas técnicas de tipo cualitativo (grupos de discusión, entrevistas en profundidade e técnica de máscaras) se chega á conclusión de que as actitudes da mocidade cara ao galego non son tan favorables como reflectían as enquisas de carácter cuantitativo. No 2005 realizou unha actualización dos datos do Mapa sociolingüístico,...

Seminario creado en 1977 na Università degli Studi di Perugia como iniciativa do profesor Paolo Cauci von Saucken para manter un contacto máis concreto coa realidade cultural galega. Os cursos, teses, seminarios, conferencias e demais eventos que se realizaron no seu ámbito mostran a amplitude do seu campo de actuación (lingua e literatura galegas e a temática xacobea). Das publicacións que saíron destes estudos, destacan La Via gagliega al fantastico: (dai Romantici a Cunqueiro) (1981), de Gianni Ferracuti, Don Ramón del Valle-Inclán tra la letteratura e luoghi natali (1982), de Daniella Gambini, Il galego (1984) tradución de Giovanna Scalia Rössler sobre un texto de Constantino García González, Introduzione alla linguistica galega (1986) de Daniella Gambini, e Cousas e Retrincos (1987), tradución de Isabel González da obra de Afonso Daniel Rodríguez Castelao.

Seminario permanente que se creou en 1985 promovido por un grupo de profesionais dos distintos niveis do ensino sensibilizados diante da ausencia de materiais didácticos e reflexións teóricas sobre a educación para a paz en xeral ou especificamente sobre os dereitos humanos, a tolerancia, a solidariedade, o ecopacifismo, a solución pacífica de conflitos, a interculturalidade ou a cultura de paz. O seu primeiro coordinador foi o profesor Calo Iglesias Díaz e, desde 1994, convertido xa nunha ONG, está presidido por Manuel Dios Diz. Forma parte da Coordinadora Galega de ONG’s para o Desenvolvemento e da Coordinadora Galega pola Paz. No ámbito internacional forma parte dos Comités Asesores Internacionais de Hague Appeal for Peace, da Asociación Internacional de Educación para a Paz (AIEP) e da Fundación Cultura de Paz. Promoveu e coordinou o Congreso Europeo de Educación para a Paz, celebrado en Santiago de Compostela en 1994, así como o Congreso Mundial de Educación e Cultura de Paz, celebrado...

semin(i)-.