"RM" (Contén)

GALICIA

Pedagogo e profesor. No 1947 comezou os seus estudos de bacharelato que logo simultaneou cos de mestre de Ensino Primario, período no que colaborou co semanario pontevedrés Litoral. Entre 1955 e 1960 escribiu no Faro de Vigo. No 1957 ingresou na Universidade de Santiago de Compostela, pero no 1958 trasladouse a Madrid onde cursou estudos de Filosofía e Letras na Universidade Complutense, rematados en 1965. En Madrid relacionouse cos integrantes do grupo Brais Pinto e vinculouse ao Partido Comunista. Foi lector de español (1965-1967) en Montluçon e Avignon (Francia). Dende 1976 imparte clases de Historia da Educación na Universidade de Santiago de Compostela. Presentou a súa tese Lorenzo Luzuriaga y la renovación educativa en España. 1889-1936 na que analiza os movementos de renovación educativa en España no primeiro terzo do século XX, centrándose no pedagogo Lorenzo Luzuriaga....

PERSOEIRO

Historiador e teórico da arte francés. Foi o encargado de conservar as obras pitóricas no Musée du Louvre. Exerceu tamén como profesor da escola do Louvre (1941). É autor de diversas obras, como Histoire de l´art (Historia da arte, 1953) e Histoire de l´avant-garde en peinture (Historia da vangarda en pintura, 1969).

GALICIA

Xornalista. Foi redactor en Madrid de La Nación entre 1864 e 1866, de La Prensa en 1880 e de La izquierda Dinástica. En 1901 dirixiu La Discusión. Toda esta traxectoria mostra os seus vínculos co rexionalismo galego da época. Completa a súa produción xornalística coas publicacións: El verano en Galicia (1875) e Una excursión a Extremadura (1879).

GALICIA

Político e matemático. Despois de estudar na Escuela de Ingenieros Civiles de Madrid, de onde foi expulsado, regresou á súa terra e iniciou a súa andaina no movemento republicano de Galicia. Interveu no proceso revolucionario de 1848 e na revolución de 1854. Durante o bienio progresista (1854-1856) estivo á fronte do Batallón de Ligeros, os chamados señoritos, da Milicia Nacional. Oposto a O’Donell, estivo exiliado e, ao seu regreso, dedicouse ao ensino das Matemáticas; non obstante tras participar nos sucesos de 1866 marchou novamente ao exilio. Deputado nas Cortes trala revolución de 1868 foi ministro de Ultramar no goberno do xeneral Prim (1869-1870), e ministro de Fomento con Ruiz Zorrilla (1873). Membro do partido fusionista de Sagasta ocupou de novo o ministerio de Ultramar (1888, 1890 e 1894). Foi membro da Academia de Ciencias Morales y Políticas (1855) e fillo predilecto da provincia de Lugo (1888). Escribiu Imperio Ibérico. Sus grandezas y decadencias, su influencia en el progreso...

PERSOEIRO

Escritor norteamericano. Autor teatral, a súa dramaturxia desenvólvese nun clima aparentemente superficial: The Second Man (O segundo home, 1927), End of Summer (Fon de verán, 1936), The Cold Wind and the Warm (Vento frío e temperado, 1958).

PERSOEIRO

Actriz teatral francesa, irmá de Madeleine Béjart. Contraeu matrimonio con Molière e pertenceu á súa compañía, sobresaíndo en papeis de soubrette. Nela están inspirados os principais personaxes femininos do teatro molieriano. Á morte do seu marido asumiu a dirección da compañía, o Illustre Théâtre.

PERSOEIRO

Poeta peruano. Estudiou Letras en Lima. A súa poesía recollida en El pie sobre el cuello (1967) manifesta, apoiándose nunha linguaxe clásica e irónica, as frustracións do home obrigado a renunciar ás preocupacións intelectuais para subsistir.

PERSOEIRO

Dramaturgo e poeta. Na súa produción destaca a obra El sastre del Campillo (1624) e os poemas épicos de tema relixioso como La vida del padre maestro Ignacio de Loyola (1609).

1. Peixe da orde dos beloniformes.

2. Orde de peixes mariños da subclase dos actinopterixios que conta con individuos excelentes nadadores, voraces e carniceiros, que posúen aletas de radios brandos e escamas cicloideas moi pequenas. A esta orde pertencen as familias dos belónidos, dos escomberesócidos e dos exocoétidos.

PERSOEIRO

Pintor. Estableceuse desde moi novo en Barcelona, onde estudiou na Escola de Belas Artes. En 1916 trasladouse a París. Traballou tamén nos EE UU, Bélxica, Italia e na India. A súa pintura é dun aristocratismo sensual e decadente, como se amosa na súa obra La maja marquesa. Foi tamén un retratista de prestixio (Retrato de Rodolfo Valentino).

PERSOEIRO

Escritor, dramaturgo e cineasta italiano. Actor e director teatral, realizou longametraxes onde quixo fundir o cine, o teatro e a ópera: Nostra signora dei turchi (A nosa señora dos turcos, 1968), Caprici (Caprichos, 1969), Don Giovanni (1970), Salomé (1972), Un amleto di meno (Un tráxico de menos, 1973).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Alacant, na Comunitat Valenciana, situado na comarca da Marina Baixa, ao fondo dun sinclinal entre a gorxa do Llamp e a serra Gelada (50.040 h [1996]). O seu litoral, resolto en longas praias, converteuno nun dos principais centros turísticos do estado español. Dispón de 34.275 prazas hostaleiras en 145 establecementos (1998), 18.947 apartamentos dedicados ao aloxamento turístico e 4.562 prazas en 9 cámpings. O sector desenvolveuse a partir da década de 1960. En 1997 recibiu 1.022.768 turistas que pasaron un total de 9.450.847 noites en hoteis. A eles hai que engadirlles os que se aloxaron en cámpings (4.019 noites) e en apartamentos (36.340.935 noites), do que resulta un total de visitantes estimado en 5.184.169 persoas. O 56% dos turistas procedían do estranxeiro, máis da metade deles do Reino Unido. A ocupación hostaleira supera o 99% nos meses de xullo, agosto e setembro. O mes máis frouxo para o sector é xaneiro, no que o grao de ocupación descende ata o 82%....