"RIM" (Contén)

Acción e efecto de recriminar.

Que contén recriminación.

Sacro Imperio Romano-Xermánico.

Período da historia de España comprendido entre o 11 de febreiro de 1873, data da proclamación da República polas Cortes tras a abdicación de Amadeo I, ata o 29 de decembro de 1874, data da proclamación de Afonso XII en Sagunto polo xeneral Martínez Campos e coa que comezou a Restauración. Distínguense dous períodos: o parlamentario, que se estendeu ata o golpe do xeneral M. Pavía o 3 de xaneiro de 1874, e o presidencialista, cando se fixo cargo do executivo o xeneral F. Serrano que pechou o Sexenio Revolucionario (1868-1874). Durante o primeiro período sucedéronse catro presidentes: Estanislau Figueras i de Moragas, Francesc Pi i Margall, Nicolás Salmerón Alonso e Emilio Castelar Ripoll. A dialéctica política da República explícase pola pugna entre os republicanos unitarios, centralistas e de tendencia conservadora, e os republicanos federais. Pi i Margall non puido estruturar a república federal porque os federais intransixentes, impacientes, quixeron implantala desde abaixo, apoiándose...

Período da historia de Francia que vai desde o 21 de setembro de 1792 ata o 18 de maio de 1804. Dividiuse nos períodos da Convención Nacional (1792-1795), do Directorio (1795-1799) e do Consulado (1799-1804), que deu paso ao imperio hereditario de Napoleón I Bonaparte.

Movemento revolucionario que provocou o destronamento e execución de Carlos I de Inglaterra (1649) e o establecemento dun réxime novo, a Commonwealth, baixo a protección de O. Cromwell. Tamén se inclúe a etapa en que Cromwell gobernou ditatorialmente, ata a súa morte en 1658. A historiografía inglesa divídea en dous períodos: a guerra civil e a revolución puritana.

Termo da poética que designa a total ou parcial concordancia de fonemas entre dúas ou máis palabras a partir da última vogal acentuada. Emprégase sobre todo para obter terminacións iguais ou semellantes entre dous ou máis versos. Derivada do occitano rim, significaba tradicionalmente ‘verso’ e ‘composición rimada’. Limitada á súa acepción moderna ten precedentes en certos recursos da poesía clásica latina, e xa apareceu en himnos cristiáns do s VIII e nas primeiras manifestacións da poesía románica. Segundo o grao de coincidencia dos fonemas nas palabras afectadas, a partir da última vogal acentuada, a rima pode ser consonante se esta coincidencia é completa, isto é, entre sons consonánticos e vocálicos, ou asonante, se só se produce nas vogais. A coincidencia ten que ser necesariamente fonética e non gráfica. No relativo á posición do acento na...

Conxunto de cousas postas unhas sobre as outras.

Que ou quen fai versos que se caracterizan máis pola rima ca por outras calidades.

Conxunto de setenta e seis composicións poéticas escritas por Gustavo Adolfo Bécquer ao redor de 1867. Coa perda do manuscrito durante a Revolución de 1868, o poeta debeu preparar outro exemplar, composto en parte de memoria, que foi finalmente publicado nun caderno titulado El libro de los gorriones (1871), editado por Augusto Ferrán, Narciso Campillo e Ramón Rodríguez Correa. Trátase de poemas dotados de musicalidade e dunha aparente sinxeleza, baixo a forma de composicións breves en versos asonantes, nos que o poeta trata sobre as súas emocións e lembranzas, experiencias convertidas en sentimentos, o amor e o desengano, a desesperanza e a morte.