"Tura" (Contén)

1. Conceder a un estranxeiro a cidadanía dun estado.

2. Admitir como propio dun lugar ou país algo estranxeiro ou foráneo.

3. Aclimatar unha especie animal ou vexetal a un ambiente que non é o seu.

4. Adquirir un estranxeiro a cidadanía dun estado.

5. Difundirse unha especie vexetal ou animal exótico por un territorio, como se fose natural.

1. Conxunto ou sistema de nomes que se empregan nunha rama da ciencia ou da arte.

2. 1. Conxunto de regras, de principios e de normas que se empregan para designar os diferentes taxons.

   2. nomenclatura binaria/binomial

      Método sistemático, establecido por Linné, para designar os xéneros e as especies e segundo o que cada ser ten un nome para o xénero, latino ou latinizado, escrito en cursiva e en maiúscula; e un nome para a especie, tamén latino ou latinizado, que recorda algunha característica da especie ou ben é o nome da persoa que descubriu a especie, un nome xeográfico ou un nome composto, escrito en cursiva e en minúscula.

3. Conxunto de regras mediante as que se lles pode asignar un nome unívoco a calquera substancia simple ou composta. Durante moito tempo os químicos optaron por designar os elementos mediante nomes ou símbolos que facían referencia ás súas historias. O primeiro intento sistematizador foi a obra Méthode de nomenclature chimique (1787), de Guyton de Morveau, Lavoisier, Berthollet e Fourcroy, que establecía unha nomenclatura dual en que cada composto era designado por un nome xenérico, que definía a categoría á que pertencía, seguido dun adxectivo ou un complemento que o identificaba. Cando se coñeceu mellor a estrutura dos radicais podían formarse nomes funcionais certamente sistemáticos, o que deu lugar á denominada nomenclatura rádico-funcional, que aínda se emprega. O gran desenvolvemento experimentado pola química orgánica durante todo o s XIX e as limitacións inherentes ao sistema de nomenclatura rádico-funcional revelaron a necesidade de desenvolver un tipo sistemático...

4. Lista que aparece cos planos dunha máquina, onde se dan indicacións sobre as pezas e a súa montaxe.

1. Cargo ou dignidade do nuncio.

2. Casa ou residencia do nuncio.

3. Tribunal eclesiástico que está suxeito ao nuncio.

1. Acción e efecto de abrir ou abrirse.

2. Separación entre dúas cousas próximas, entre dúas partes dunha mesma cousa ou espazo baleiro nun corpo que deixa un oco entre elas e permite o paso a través das mesmas.

3. Poro xerminativo dos grans de pole por onde xorde o tubo polínico.

4. Espacio baleiro ou desocupado, situado nunha parede ou construción, que dá paso a un lugar ou permite a entrada da luz.

5. Magnitude que mide a dimensión dos feixes de luz que, procedente do obxecto, penetran nun instrumento óptico. Nos telescopios e nas cámaras fotográficas, ten moito interese a abertura relativa, é dicir, o coeficiente d/f entre o diámetro d da pupila de entrada e a distancia focal f. Nos microscopios emprégase a abertura numérica.

6. Nos ss XI, XII e XIII, consistía en devolver o feudo en poder do señor alodiario en caso de queixa, ou ben sen ela se a infracción habida non tivera perdón ou esmena.

7. Treito articulatorio que se refire á distancia intermaxilar ou linguopalatal e que se emprega como característica relevante para cualificar os fonemas dunha lingua segundo o seu modo de articulación.

8. Grao de diverxencia dos costados dun ángulo, dun compás, etc.

1. Acción e efecto de obturar.

2. Peche dun orificio ou conduto por un corpo estraño que se introduciu nel.

3. Restitución anatómica e funcional das estruturas dentais perdidas como consecuencia da carie, mediante un material restaurador axeitado. Os materiais de obturación máis empregados son a amálgama de prata, o cemento de silicato, as resinas, o ouro (coado e cohesivo) e a porcelana.

1. Que obtura ou serve para obturar.

2. 1. Mecanismo que se utiliza para obturar.

   2. Dispositivo que na cámara fotográfica regula o tempo de exposición da superficie sensible á luz. Os obturadores poden ser, basicamente, de iris ou de cortina. O obturador de iris (ou central) consiste en diversas láminas metálicas que forman unha sorte de sector circular e que, accionadas por un resorte, converxen cara ao eixe óptico e se imbrican, pechando totalmente o obxectivo. O obturador de cortina (ou focal) consiste en dúas láminas enrolables, unha en cada extremo, dispostas como dúas cortinas que se separan ao enrolarse e se achegan ao desenrolarse. Neste caso, a exposición ten unha dobre regulación: por unha banda, a abertura ou separación das dúas láminas, e por outra, o tempo que permanecen separadas. Isto permite unha gran variedade de instantáneas normais. Algunhas cámaras de uso científico incorporan obturadores de alta velocidade, baseados en dispositivos electrónicos.

   3. Dispositivo que na cámara cinematográfica impide a chegada da luz á superficie sensible no lapso durante o que o mecanismo de avance da película a fai correr entre dous fotogramas consecutivos.

   4. Mecanismo que é preciso colocar entre a recámara e o peche dunha peza de artillaría para evitar a fuxida de parte dos gases do tiro, coa conseguinte perda de potencia e o desgaste do peche. As armas que disparan cartuchos ou proxectís con vaíña non requiren deste mecanismo.

   5. Dispositivo que se emprega para pechar un recinto ou unha condución, ou para interromper a comunicación entre eles, como poden ser as billas e as válvulas.

1. Tapar ou pechar unha abertura ou un conduto.

2. Restaurar, mediante materiais adecuados, a estrutura das moas ou os dentes afectados pola carie.

1. Arte e ciencia do cultivo da oliveira e doutras plantas oleaxinosas.

2. Técnica e industria de fabricación de aceite, especialmente o de oliva.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Granada, Andalucía, situado ao S da capital provincial e delimitado ao NL polo río Dílar, afluente do Genil (4.833 h [2001]). A súa economía baséase na gandaría e no campo da artesanía do barro.