"car" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta. Coñecido como Pablo Neruda, en lembranza ao poeta checo Jan Neruda, foi cónsul en Madrid e Barcelona e estableceu unha grande amizade cos poetas da Xeración do 27. Partidario do bando republicano na Guerra Civil Española, ingresou no Partido Comunista en 1945. Candidato á presidencia da República de Chile en 1970, renunciou a favor do seu amigo Salvador Allende. Escribiu ao redor de corenta obras, como Veinte poemas de amor y una canción desesperada (1924), Residencia en la tierra (1935), España en el corazón (1937) e Tercera residencia (1947), en que iniciou o seu estilo épico, dunha retórica luminosa e dunha grande agresividade política, que tamén plasmou en Canto general (1950), poema en quince cantos que vai desde a evocación da América precolombina ata a exaltación política actual. Nos volumes de Odas elementales, iniciados en 1954, cantou as cousas máis elementais e cotiás. Tamén cómpre salientar os seus libros...

PERSOEIRO

Novelista. De formación autodidacta, home culto e europeizante, no estilo foi un esteta dentro de correntes modernistas, e na temática, un realista de tendencias naturalistas e psicolóxicas. Ideoloxicamente seguiu a Schopenhauer e Nietzsche. Da súa obra destacan Primitivo (1896), El embrujo de Sevilla (1921), El gaucho Florido (1932), El ideal nuevo (1903), La muerte del cisne (1910), Diálogos olímpicos (1918-1919), Incitaciones (1936) e Ego sum (1939).

GALICIA

Médica. Directora xerente da Fundación Pública Urxencias Sanitarias de Galicia-061, foi coordinadora do Plan Autonómico de Urxencias, presidenta da Comisión Asesora Técnica da Consellería de Sanidade e directora técnica da División 061 de Galicia. Recibiu, entre outros galardóns, a Cruz da Soberana Orden Militar de Malta e a Medalla de Oro de San Juan de la Cruz.

PERSOEIRO

Escultor. Con formación de canteiro, entre 1985 e 1995 traballou nos obradoiros de Francisco Leiro, Manuel Paz e Silverio Rivas. Elaborou as súas obras con diferentes materiais que mesturou. Resituou os obxectos de pedra en contextos non habituais e en diálogo con obxectos de chumbo ou madeira, e a partir de 1995 empregou a parafina, coa que realizou valeirados de figuras en series. Da súa produción destacan El peso de la vida (1994), Embalajes ou Tres peones (2000). Recibiu o Premio de Escultura Novos Valores da Deputación de Pontevedra (1995).

PERSOEIRO

Rei dos Romanos (1257-1272), segundo fillo do Rei Xoán I de Inglaterra. En 1225 foi nomeado conde de Cornualla e Poitou (nominal) polo seu irmán Enrique III de Inglaterra. Foi rexente de Inglaterra (1253-1254) en ausencia do seu irmán. Aceptou a candidatura imperial (1256) e foi coroado rei dos Romanos en 1257, pero non conseguiu ser coroado emperador.

PERSOEIRO

Teólogo e místico escolástico. Sucedeu a Hugo de San Vítor na abadía de Saint-Victor de París. Os seus seis libros De Trinitate ocupan un lugar excepcional na historia da especulación trinitaria. Elaborou minuciosamente tres argumentos a posteriori da existencia de Deus (o da temporalidade, o dos graos de perfección e o da posibilidade), moi apreciados pola escolástica posterior.

PERSOEIRO

Rei de Inglaterra (1189-1199) e duque de Aquitania (1168-1199), fillo e sucesor de Enrique II de Inglaterra e de Leonor de Aquitania. Tan pronto ocupou o trono, preparou (1189-1190) a terceira cruzada a Terra Santa, da que foi o heroe: conquistou Chipre, contribuíu á conquista de San Xoán de Acre (13.7.1191) e derrotou a Saladino I. De volta a Inglaterra, naufragou nas costas de Dalmacia e foi apresado polo duque Leopoldo de Austria, que o entregou ao Emperador Enrique VI, quen o obrigou a pagar un elevado rescate. En 1194 volveu a Inglaterra. Derrotou a Filipe II de Francia (1198), que invadira Normandie, e en loita contra os rebeldes do condado de Limoges foi ferido en Châlus. Casado con Berenguela de Navarra, morreu sen sucesión e herdou a súa coroa o seu irmán Xoán Sen Terra (Xoán I de Inglaterra).

PERSOEIRO

Rei de Inglaterra (1377-1399), fillo de Eduardo de Inglaterra o Príncipe Negro, e sucesor do seu avó Eduardo III de Inglaterra. Durante a súa minoría de idade gobernou o seu tío Xoán de Gante. Iniciou o seu goberno persoal en 1388 e enfrontouse coa nobreza e co Parlamento. Enrique de Lancaster, o futuro Enrique IV de Inglaterra, fillo de Xoán de Gante, desembarcou en Inglaterra en 1399, obrigouno a abdicar e fixo que o condenase o Parlamento. Foi encerrado no castelo de Pontefract, onde morreu, probablemente asasinado.

PERSOEIRO

Rei de Inglaterra (1483-1485), derradeiro da casa de York, e duque de Gloucester, fillo menor de Ricardo de York. Moi influínte durante o reinado do seu irmán Eduardo IV de Inglaterra, foi titor dos seus fillos. Probable instigador da morte deste, ao pouco tempo fixo declarar ilexítimo ao seu sobriño Eduardo V de Inglaterra, e conseguiu que o Parlamento o nomease rei. Asasinou aos seus sobriños e estes crimes xunto co despotismo co que gobernou fixérono moi impopular. Enrique Tudor, o futuro Enrique VII de Inglaterra, herdeiro dos Lancaster, desembarcou en Inglaterra (1485) e derrotou ao monarca. Finalizou así a Guerra das Dúas Rosas.

PERSOEIRO

Economista. Líder da escola ricardiana, considérase un dos principais economistas de toda a historia do pensamento económico. En 1815 publicou Essay on the Influence of a Low Price of Corn on the Profits of Stock, onde presentou o núcleo inicial da súa teoría. Considerou unha explotación agrícola como un tipo de actividade económica, e afirmou que sempre que o factor e o produto sexan o mesmo ben, é posible calcular o tipo de beneficio con independencia do valor. Este tipo de beneficio era o que rexía en toda a economía, e dependía da cantidade de traballo necesario para obter os bens de subsistencia para os traballadores na terra marxinal, é dicir, a que non produce rendas. A teoría da renda da terra que empregou é a mesma de Thomas R. Malthus e Edward West, segundo a que as terras dun país son cultivadas comezando polas de mellor calidade. Cando se cultivan terras de calidade inferior, aumenta o prezo dos produtos, dado que é necesaria unha cantidade de traballo máis grande para...

PERSOEIRO

Rei de Wessex. Renunciou ao trono e comezou unha peregrinación cos seus fillos a Roma e Terra Santa. A súa festividade celébrase o 7 de febreiro.

PERSOEIRO

Relixioso inglés. Bispo de Chichester (1245), defendeu os dereitos da Igrexa fronte ás tentativas reais. A súa festividade celébrase o 3 de abril.

PERSOEIRO

Militar. Ingresou na cabalaría e distinguiuse nas campañas de Italia durante a Guerra de Sucesión de Austria. En 1764 Carlos III encargoulle a reforma do exército de Nueva España. Loitou durante a Guerra de Independencia e ascendeu a xeneral. Escribiu Preceptos y máximas militares para instrución de los alumnos del colegio de Ocaña e o seu Diario de campaña.

PERSOEIRO

Escritor francés. Membro dun equipo da revista Tel Quel, foi un dos continuadores do nouveau roman, que reflectiu en novelas experimentais como L’observatoire de Cannes (1961) e La prise de Constantinople (1965). Tamén escribiu os ensaios Problèmes du nouveau roman (1967), Nouveaux problèmes du roman (1978) ou Le théâtre des métamorphoses (1982).