"Tura" (Contén)

1. Temperatura en que ocorreu un proceso xeolóxico do pasado, por exemplo, a temperatura dun metamorfismo rexional ou dunha cristalización.

2. Temperatura media do clima ou do mar nun momento determinado da historia xeolóxica. Para determinala, hai que basearse na relación de isótopos de osíxeno O 18 /O 16 , que están contidos en determinados compostos como os carbonatos. Esta relación depende da temperatura de formación.

GALICIA

Xurista e político. Foi maxistrado na Audiencia Nacional e no gabinete técnico do Tribunal Supremo, e voceiro da asociación Jueces para la Democracia. Deputado independente polo PSOE (1993-1997), foi voceiro na comisión de Xustiza e Interior (1993-1995). Alcalde de Vigo en 2003, perdeu o cargo por unha cuestión de confianza. Escribiu as obras Justicia y delito (1981), La reforma del proceso penal (1990) e La influencia del cambio socio-político en los delitos contra la honestidad.

1. 1. Arte de pintar.

   2. Obra que resulta da acción de pintar. As primeiras manifestacións pitóricas datan do Paleolítico Superior. Son as pinturas rupestres localizadas nas covas, sobre todo, no S de Francia, N de España e nos Urais. Trátanse en xeral de representacións da fauna cuaternaria, policromadas, naturalistas e sen formar escenas, e con escasas representacións humanas. Destacan as covas de El Castillo e Altamira (Cantabria) e Lascaux (Francia). Durante o Epipaleolítico ou o Neolítico desenvolveuse no Levante español unha nova pintura rupestre monocroma e de tintas planas con representación de escenas de caza, danza e guerra de carácter máis esquemático e dinámico ca as pinturas paleolíticas, das que estacan as pinturas da cova de Cogull (Lleida). Na civilización exipcia decoráronse con pinturas murais as tumbas dos faraóns. Eran escenas da vida cotiá e representacións mitolóxicas realizadas cun estilo máis conceptual ca realista. As culturas mediterráneas empregaron a pintura en diferentes modalidades....

   3. Táboa, lámina, lenzo ou muro en que se pinta unha cousa.

   4. pintura absoluta

      Pintura xeométrica non figurativa que se basea na esencia da liña, a superficie e a cor. Busca expresións construtivas a base de ángulos rectos e cadrados.

   5. pintura á chamberga

      Procedemento pictórico que consiste en pintar obxectos que non están expostos á intemperie, mediante o uso de cores preparadas con verniz de pez grega e augarrás.

   6. pintura de historia

      Representación de escenas do pasado, que intenta a reconstrución dos grandes sucesos históricos, polo seu interese ético ou épico ou pola súa propia transcendencia. Desenvolveuse a partir do Barroco.

   7. pintura de xénero

      Representación de temas e escenas da vida cotiá, considerada especialmente polos mestres holandeses e flamengos do s XVII.

   8. pintura ao óleo

      Técnica pictórica que consiste na disolución en aceite de cores utilizadas para pintar. Emprégase sobre unha base absorbente de tea ou madeira. Na Idade Media esta técnica usábase combinada coa da témpera. No s XV apareceu a pintura ao óleo independente nos Países Baixos, e que a tradición lle atribúe o seu descubrimento a Jan van Eyck.

   9. pintura xestual

      action painting.

2. ...

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico. Dedicouse, inicialmente, a cultivar unha comedia de estilo ‘catalán’ que, co tempo, adquiriu profundidade e trazos dramáticos. Dirixiu, entre outras, La rossa del bar (1986), Puta misèria (1989), El perquè de tot plegat (1994), Carícies (1998), Amic/Amat (1999), Manjar de amor (2001) e Amor idiota (2005). Foi galardoado co Premio Nacional de Cultura (1995) e coa Medalla de Oro al Mérito en las Bellas Artes (2002).

1. Maneira de pór os membros e o corpo unha persoa ou un animal.

2. Maneira de actuar ou punto de vista dunha persoa.

3. Prezo que un comprador ofrece por unha cousa, especialmente nunha poxa ou almoeda.

4. Dor nunha parte do corpo debida a unha mala colocación do corpo.

5. Acción de poñerse o Sol.

6. 1. Acción de poñer os ovos un animal, especialmente as aves.

   2. Conxunto de ovos que pon un animal, especialmente unha ave, dunha vez.

1. 1. Dignidade e cargo de prefecto.

   2. Época e duración do goberno dun prefecto.

   3. Conxunto de prefectos dun país.

2. 1. Edificio onde o prefecto reside ou exerce o seu cargo.

   2. Conxunto de edificios, na Roma imperial, constituído polos arquivos, a oficina do prefecto ou secretarium e as salas onde se comunicaban as súas decisións ou tribunalia.

3. 1. Territorio do Imperio Romano gobernado por un prefecto. Coa administración de Diocleciano, formáronse as catro prefecturas das Galias, Iliria, Roma e Oriente. Roma e Constantinopla formaron sempre unha prefectura independente. Subdividíanse en dioceses.

   2. División administrativa de España, creada, en número de 38, por decreto de Xosé Bonaparte o 17 de abril de 1810. Á súa fronte estaba un prefecto. Galicia organizouse en catro prefecturas e doce subprefecturas: a da Coruña, co subprefecturas na Coruña, Santiago de Compostela e Corcubión; a de Lugo, con subprefecturas en Lugo, Mondoñedo e Viveiro; a de Ourense, con subprefecturas en Ourense, Monterrei e Monforte; e a de Vigo, con subprefecturas en Vigo, Pontevedra e Tui.

   3. ...

1. Dignidade e oficio do prelado.

2. Organización de presbíteros, ou de presbíteros e laicos, que se rexe polos estatutos dados pola Santa Sé. O seu goberno confíaselle a un prelado como ordinario propio, para unha mellor distribución de presbíteros ou para levar a cabo obras peculiares misionais ou pastorais. Creación do novo dereito canónico, a primeira prelatura persoal erixida foi a do Opus Dei en 1982.