"To" (Contén)

PERSOEIRO

Músico e compositor. Iniciou os estudos musicais aos seis anos e graduouse en guitarra clásica con Tomás Camacho. En 1980 estudou con Hal Crook na San Diego School of Performing Music e acadou o título de profesor de harmonía, composición e arranxos. Fundou en 1980 a Escola Baio Ensemble de Vigo e escribiu pezas para o Noneto formado na mesma. Ese mesmo ano compartiu escenario e participou en Jam sesions con Steve Lacy, Chet Baker, Philip Catherine e Roy Hargrove, entre outros músicos. En 1987 dirixiu a cátedra de Harmonía Contemporánea e Improvisación no conservatorio de Santiago de Compostela. Participou na gravación de diferentes programas de televisión e radio (Jazz entre amigos, La Buena Música, etc) e da súa discografía destaca Paisajes (1985), Diálogos (1995), A lagoa dos Atlantes (1997) e Celtrópolis (1999)....

GALICIA

Xornalista e fotógrafo. Coñecido como Bene, foi un dos membros fundadores da Agrupación Fotográfica Gallega no ano 1946. A diferenza da maioría dos fotógrafos integrantes deste tipo de asociacións, case todos afeccionados, dedicábase á fotografía profesional, labor que compaxinaba co de xornalista. A súa obra está marcada por un fondo sentimento relixioso, na que tenta recoller elementos que resultan imposibles. Traballou en El Pueblo Gallego entre os anos 1937 e 1952, ano no que ingresou en Faro de Vigo. Internacionalmente realizou reportaxes en Portugal, Arxentina, Alemaña e no Sáhara. Participou na I Fotobienal celebrada en Vigo en 1984.

PERSOEIRO

Xornalista e escritor. Comezou a carreira de filoloxía románica na Universidade de Santiago de Compostela, estudios que abandonou para ingresar na Escuela de Periodismo de la Iglesia en Madrid. O seu primeiro traballo xornalístico desenvolveuse no Diario SP. Da man de Raimundo García Rodríguez, Borobó, entrou a formar parte da revista Chan como redactor, e ademais, escribiu artigos para o Diario de Noticias Médicas. Posteriormente, colaborou na revista Triunfo e noutras publicacións como Actualidad Económica ou Gaceta Universitaria. Xunto co editor Silverio Cañada, en calidade de director editorial, participou na publicación da Gran Enciclopedia Gallega, que comezou a súa edición en 1974. Traballou no centro da TVE en Galicia e na revista Teima. A partir de 1976 principiou o seu labor como correspondente do xornal El País e como delegado da revista Interviu en Galicia, publicación á que estivo...

PERSOEIRO

Freire agostiño. Foi mestre e prior dos conventos de Caión e Pontedeume. Publicou, en 1736, Novena del arco de paz entre Dios y los hombres: del libertador del Purgatorio: del hijo del Sol de la Iglesia Agustina: San Nicolás de Tolentino.

1. Que condena ou serve para condenar.

2. Pronunciamento dun xuíz ou tribunal que condena a un acusado ou que lle manda cumprir unhas obrigas.

1. Acción e efecto de condicionar.

2. Modificación do comportamento, propia dos seres con capacidade de aprendizaxe, en función da experiencia. Esta conduta está constituída polo conxunto de respostas aos diversos estímulos ambientais. Nos organismos superiores, a maioría destas respostas son aprendidas. Distínguese entre o condicionamento clásico ou pavloviano, descrito por Ivan Petrovič Pavlov, e o condicionamento operante ou instrumental, experimentado primeiramente por Edward L. Thorndike. O primeiro refírese á conduta neurovexetativa, emocional e afectiva, e o segundo explica a conduta relacionada coa resolución de situacións problemáticas.

3. Modificación da estrutura e da composición química do medio causada polos organismos que habitan nel.

4. Influencia do contexto lingüístico sobre as variacións que poida ter unha unidade lingüística. Por exemplo, emprégase a forma comparativa como cando lle segue un verbo en forma persoal (Come tanto como bebe) e a forma coma, cando vai seguida de pronome persoal tónico (É tan alto coma ti).

1. Tumba subterránea romana onde se colocaban os sarcófagos.

2. Monumento funerario romano que acollía os sarcófagos.

3. Sarcófago que, nunha cámara sepulcral, garda o cadáver.

1. íveres e conxunto de cousas necesarias para vivir.

2. Obriga do señor de facilitar comida e demais provisións de viaxe ao vasalo enviado ou convocado a tarefas de mensaxería, se debía deixar o lugar de residencia máis dun día.

PERSOEIRO

Político, matemático, filósofo e pedagogo francés, marqués de Condorcet. Xunto co seu mestre D’Alambert e con Voltaire, relacionouse con Turgot, quen lle facilitou o cargo de inspector xeral da moeda (1774-1776). Como economista, foi partidario do imposto progresivo. A súa hipótese sobre as decisións colectivas, coñecida como efecto Condorcet, e sobre a súa inconsistencia, aplicada ás votacións, recolleuna a moderna politicoloxía. En 1791 foi nomeado deputado pola asemblea lexislativa de París e asumiu a súa presidencia en 1792. Ese mesmo ano presentou o informe sobre Organisation générale de l’instrution publique (Organización xeral da instrución pública), que se converteu en horizonte da política educativa republicana e que acadou unha considerable resonancia en España, tanto no momento da aprobación da Constitución de 1812 como nas medidas subseguintes ditadas en 1813. Propugnou o control da natalidade, a elevación cultural da muller e a coeducación. Defendía que a...

1. Canle ou tubo por onde circula un fluído.

2. ía pola que se consegue que algo chegue ao seu destino.

3. 1. Estrutura tubular, con paredes limitantes e cun paso relativamente estreito para a circulación de fluídos orgánicos ou para o traxecto de vasos e nervios a través dos órganos.

   2. conducto aberrante

      Conduto que normalmente non está presente ou que se presenta seguindo unha dirección distinta.

   3. conducto aferente

      Conduto que leva un fluído dende o exterior dun órgano cara ao interior do mesmo.

   4. conducto auditivo externo

      Comunicación aérea do pavillón da orella ata o tímpano. A súa misión é transmitir as vibracións sonoras recollidas polo pavillón.

   5. conducto biliar

      Conduto que constitúe as vías biliares extrahepática ou intrahepática.

   6. conducto cerebroespinal/conducto craniovertebral

      Espacio limitado polas meninxes, que contén o encéfalo e a medula.

   7. conducto deferente

      Tubo fibromuscular que une a cola do epidídimo co conduto exaculador, é dicir, o conduto que transporta os espermatozoides dende a parte superior do testículo ata as vesículas seminais.

   8. ...