"CIO" (Contén)

1. Acción e efecto de oscilar.

2. Cada un dos movementos de ida e volta dun corpo que oscila.

3. ariación periódica dunha magnitude dun sistema físico que se inicia provocando, mediante un axente exterior, unha desviación dunha certa amplitude desta magnitude respecto ao seu valor estable ou de equilibrio. No caso ideal de que o sistema físico estea illado do seu contorno, unha oscilación, unha vez iniciada, perdura indefinidamente coa amplitude inicial. Nun sistema non illado, a oscilación é amortecida e a amplitude decrece exponencialmente co tempo. Cando o axente exterior que provoca a oscilación varía co tempo, ten lugar unha oscilación forzada, neste caso, se o período da oscilación da magnitude e o do axente exterior é o mesmo, prodúcese unha resonancia.

4. ariación da liña de costa no decurso do tempo. Neste proceso interveñen factores diversos, como a tectónica, a erosión, a acumulación de sedimentos ou as oscilacións do nivel mariño.

1. Proceso de formación do tecido óseo.

2. Osificación que ten lugar no interior dunha cartilaxe hialina preexistente (óso da base do cranio, columna, pelve e extremidades).

3. Osificación que se efectúa a partir do tecido conxuntivo (ósos planos do cranio).

PERSOEIRO

Compositor e pianista, fillo do compositor galego Emilio Otero Val. Foi un membro destacado da coral Airiños da Terra, do Centro Gallego de Santander. Autor de diversas obras musicais, entre as que destacan a foliada A muller de Roque e a muiñeira Meigas de Campos, nos seus concertos como solista destacou polo seu repertorio galego. Por este labor recibiu a medalla de ouro do Apóstolo Santiago.

PERSOEIRO

Mestra e pianista, filla do compositor galego Emilio Otero Val. Formou parte da coral galega Airiños da Terra, do Centro Gallego de Santander, onde organizou un grupo de baile e a sección feminina de gaitas. Recibiu, xunto ao seu irmán, a medalla de ouro do Apóstolo Santiago.

GALICIA

Xurista. Foi letrado do Tribunal Constitucional (1980-1984) e vogal do Consejo General del Poder Judicial (1984-1988). Colaborou na redacción do Estatuto de Autonomía do Principado de Asturias e dirixiu a revista Poder Judicial (Nueva Época) e a colección Ariel Derecho (1978). Publicou Los regímenes políticos (1976) e Defensa de la Constitución y partidos políticos (1985).

1. Manifestación clamorosa e alegre de consenso, aprobación e simpatía por parte dunha multitude de persoas.

2. Honor tributado aos xenerais vitoriosos na antiga Roma. Inferior ao triunfo, o xeneral ao que se lle concedía non tiña dereito ao carro triunfal nin vestía a toga pita, senón a pretexta, e era coroado cunha coroa de mirto.

1. Acción e efecto de oxidar ou oxidarse.

2. Proceso polo que un elemento aumenta o seu número de oxidación ao perder algún electrón.

3. Formación de óxido ou ferruxe na superficie do ferro ou doutro metal, pola acción do aire húmido ou por corrosión.

4. Número que representa o número de electróns que cómpre engadir ou quitar a un átomo que forma parte dunha combinación para volvelo ao seu estado elemental.

5. Oxidación que se produce no ánodo durante os procesos de electrólise, debida á captación de electróns por parte deste.

6. Oxidación dunha substancia, xeralmente un líquido, a temperatura normal, polo osíxeno do aire. Unha reacción de autooxidación prodúcese en dúas fases:
   
   
   FORMULA
   
   
   O 2 + A → AO 2 (formación de peróxido)
   AO 2 + A → 2 AO
   
   
   
   A primeira fase é lenta e controla o sistema de oxidación. Deste xeito, unha substancia B completamente estable no osíxeno do aire pode oxidarse cando está unida a un sistema de autooxidación, posto que aí actúa o intermediario peroxídico que é un oxidante máis forte: AO 2 + B → AO + BO. Hai compostos que poden ser polimerizados cataliticamente por estos peróxidos. O secado de pinturas prodúcese deste xeito; engádense, ás veces, catalizadores positivos para acelerar o proceso de autooxidación (pinturas de secado rápido). OBS: Tamén se denomina autooxidación.

7. Combinación dos aglutinantes bituminosos co osíxeno atmosférico, que provoca o endurecemento do betume ou do alcatrán, a diminución da súa penetración e normalmente o aumento da súa fraxilidade.

8. Formación de óxidos ou doutros compostos sobre a superficie dos metais por reacción con gases secos, a altas temperaturas. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].