"Mir" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor e entomólogo ruso. Naturalizado estadounidense, comezou a escribir para os xornais dos emigrantes rusos de Berlín, para pasar logo á elaboración dunha obra marcada pola traxicomedia, onde o espazo e o tempo parecen un, e as metáforas imposibles xorden de xeito repentino. Da súa produción destacan Lolita (1955), relato da difícil relación entre un home maduro e unha adolescente, co que lle chegou o éxito, a autobiografía Speak, Memory (1960), e tamén Pale Fire (1962), The Defense (1964), Transparents Things (1972) e Look at the Harlequins (1975). Postumamente apareceron as súas coleccións de ensaios Lectures on Literature (1980) e Lectures on Russian Literature (1981).

PERSOEIRO

Político e escritor croata. Durante a Segunda Guerra Mundial formou parte da Resistencia e foi elixido presidente do Presídium da República Popular de Croacia (1943-1949). Da súa produción poética destacan Slavenske legende (Lendas eslavas, 1900), Hrvatski Kraljevi (Reis croatas, 1912), Nove pjesme (Poesías novas, 1923) e Partizanke (Cantos partisanos, 1944). Escribiu tamén a novela Pastir Loda (O pastor Loda, 1938-1939).

PERSOEIRO

Escritor ruso. Autor de contos, novelas e obras de teatro, creou, xunto con Stanislavskij, o Teatro de Arte de Moscova (1898). Foi moi importante no desenvolvemento da arte escénica en Rusia e aplicou o realismo socialista ao teatro. Recibiu o Premio Stalin en 1942 e 1943.

PERSOEIRO

Bispo de Mira. Afirmouse a súa participación no Concilio I de Nicea (325), onde combateu o arianismo. Atribúenselle como miragres a salvación da deshonra de tres doncelas que o pai quería prostituír por falta de diñeiro e a resurrección de tres rapaces mortos por un carniceiro. Iconograficamente represéntase con vestiduras de bispo (grego no mundo bizantino, coa cabeza descuberta e un libro na man, e latino en Occidente, coa mitra sobre a cabeza e o báculo na man), cunha man encol dos Evanxeos e unha pirámide de tres bólas ou bolsas de ouro (alusión á dotación que lles deu ás doncelas) e, ás véces, cunha áncora, por ser patrón dos mariñeiros. A súa festividade celébrase o 6 de decembro.

PERSOEIRO

Líder relixioso iraniano. Coñecido como Bahā’ Allāh (‘esplendor de Deus’), foi deportado a Bagdad, acusado de atentar contra o xa en 1852. Presentouse como o salvador anunciado por Bāb (1863) e enfrontouse con Y. Nūrī, irmán seu, designado sucesor polo mesmo Bāb. Conseguiu numerosos adeptos e a partir del o babismo tomou o nome de bahaísmo. As desordes político-relixiosas que provocaron as súas doutrinas motivaron que fose enviado a Istambul e Edirne en 1864, e máis tarde a Acre, onde morreu. Publicou unha centena de volumes, dos que destaca Kitāb al-aqtas, dividido, como o Alcorán, en suras e versículos, e escribiu cartas aos gobernantes de todo o mundo para instalos a desenvolver un sistema internacional de dereito e goberno.

PERSOEIRO

Xogador e adestrador de baloncesto serbio. Como xogador conseguiu a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de Seúl (1988) e foi campión do mundo en Arxentina (1990), e como adestrador gañou varias ligas en Serbia e Montenegro e Grecia, cinco Copas de Europa (1992, 1994, 1995, 2000 e 2002), dúas Copas Saporta (1997 e 1999), o Eurobasket de Barcelona (1997) e o campionato do mundo de Grecia (1998). Tamén obtivo a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de Atlanta (1996) e a medalla de bronce no Eurobasket de París (1999).

PERSOEIRO

Escritor, músico e crítico. De inspiración romántica, nos seus inicios dedicouse á novela e ao ensaio filosófico (Russkije xno·ci, Noites rusas, 1844), á poesía (o almanaque Mnemosina 1824-1825) e á literatura de ficción (Kosmodrama, 1840). A novela 4338 god (Ano 4338, 1926) é unha das primeiras obras utópicas rusas.

1. Exercer presión sobre unha cousa.

2. Exercer unha autoridade tiránica sobre unha persoa ou un pobo.

3. Causar un sentimento de angustia.

CIDADES

Cidade do departamento de Valle del Cauca, Colombia, situada á beira do río Cauca (226.509 h [1999]). É a segunda cidade en poboación do departamento, e a capital agrícola de Colombia.

1. Relativo ou pertencente á antiga cidade de Palmira, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante da antiga cidade de Palmira.

3. ariedade do arameo occidental, testemuñada a través das inscricións de Palmira (ss I-III), onde se encontraron inscricións en palmireno ao lado de inscricións redactadas en latín, grego, ou bilingües (grego e arameo). O palmireno está estreitamente relacionado co arameo do Imperio, pero presenta innovacións ortográficas e gramaticais, que se explican polo seu desenvolvemento autónomo e pola influencia do arameo oriental, a causa do comercio dos palmirenos con Mesopotamia. Usaba un alfabeto propio.

PERSOEIRO

Humanista. Catedrático de Retórica en Zaragoza e València (1561-1579), foi un dos epígonos do erasmismo español. Destaca a súa extensa obra didáctica formada por diversos opúsculos como De vera et facili imitatione Ciceronis (1560), El latino de repente (1573), Rhetorica (1567) e Vocabulario del humanista (1569). A disertación Campi eloquentiae (1573) marcou a plenitude do latín ciceroniano. Traduciu ao castelán as Elegantiae de Paulo Manucio.

REXIÓNS

Rexión montañosa situada ao SL de Asia central. Limita ao N coa cordilleira Zaalajsk setentrional, ao L coa de Sarykol’ oriental, ao S co lago Zorkul’, o río Pamir e a vertente superior do río P’andž, e ao O co corte meridional do val do P’andž. Os cumios máis elevados son o Kongur (7.579 m), o Mūz Tāg Attā (7.555 m) e o Kommunizma (7.495 m). O clima é montañoso, cru e continental. O maior lago é o Karakul’ (salgado).

MONTES

Monte situado no N da parroquia de Anafreita (Friol). O seu cumio acada os 532 m de altitude.

PERSOEIRO

Político francés. No reinado de Filipe de Orléans, foi presidente do goberno e ministro do Interior (1831). Combateu o republicanismo e a desorde pública, á vez que favoreceu a alta burguesía.

FILOSOFOS

Filósofo humanista, señor de Mirandola e conde de Concordia. Estudou dereito canónico e filosofía aristotélica e formouse na mística de Averroes. En 1486 fixo imprimir en Roma, precedidas da Oratio de hominis dignitate, as novecentas Conclusiones philosophicae, cabalisticae et theologicae in omni genere scientiarum, síntese de filosofía platónica, de cábala, de maxia astrolóxica e de doutrina relixiosa. A curia romana condenou parte da obra, motivo polo que foi encarcerado en Vincennes (1488). Volveu a Florencia e recibiu finalmente a absolución de Alexandre VI (1493). Outros escritos representativos do seu humanismo son Heptaplus de septiformi sex dierum Geneseos enarratione (1490), De ente et uno (1491) e Disputationes adversus astrologiam divinatricem.

PERSOEIRO

Químico bosníaco, naturalizado suízo. Estudou no Ceské Vysoké Ucení Technické de Praga e foi profesor en Zagreb e noutras universidades europeas. Recibiu o Premio Nobel de Química (1975), compartido con J. W. Cornforth, polas súas investigacións sobre a estrutura química e a función orgánica dalgúns esteroides de vital importancia.

1. Facer alguén ostentación ou alarde de algo que posúe.

2. Ocuparse alguén excesivamente do seu aspecto e amaño persoal.

3. Supoñer ou considerar algo como probable.