"To" (Contén)

PERSOEIRO

Director e pianista francés. Realizou estudios no Conservatorio de París e foi discípulo de Chopin. En 1905, xunto con Pau Casals e Thibaud, formou un trío musical co que realizou varias actuacións e gravacións. En 1919 fundou a École Normale de Musique de París, centro no que exerceu a docencia. Na súa faceta pianística destaca como un gran coñecedor da obra de Chopin e Schumann.

IGREXAS

Igrexa parroquial castrense situada na Coruña. Foi hospital do gremio de mareantes e colexio dos xesuítas (1673-1701). A primitiva igrexa e o hospital foron destruídos polos ingleses; realizouse a nova construción (1881-1890) baixo o mecenado de Eusebio da Guarda e Modesta Goicouría, enterrados nun mausoleo de mármore detrás do altar, de estilo neorrománico e obra de Faustino Domínguez Coumes-Gay. Consérvase a súa portada gótica como porta do Arquivo do Reino de Galicia. O seu adro foi o lugar de reunión do concello da cidade.

1. Parte máis elevada dun monte.

2. Parte superior dalgunha cosa que teña forma cónica.

3. Parte superior e posterior da cabeza onde nace o pelo en distintas direccións.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Vilalba. Construíuse entre 1882 e 1886 sobre unha edificación anterior. Ten planta de cruz latina con cuberta de madeira. Ás beiras do presbiterio, levantado sobre dous chanzos, engadíronse dúas sancristías. Na fachada principal destaca o arco arquitrabado e a torre.

MUNICIPIOS

Municipio da Comunidad Autónoma de Cantabria drenado polo río Pas (2.192 h [1996]). A súa economía baséase sobre todo na gandería bovina, vacúa e nas industrias lácteas. Na agricultura destacan os cultivos de cereais, millo e patacas. Do seu patrimonio cultural cómpre salientar o conxunto histórico de Alceda.

PERSOEIRO

Escritor e xurista. Despois de seguir a carreira xudicial en España, exerceu como avogado en La Habana, onde dirixiu os xornais La Voz de Cuba e La Unión Constitucional. Escribiu Ensayos poéticos (1861), Hojas de Otoño e Derecho penal y popular, amais de diversas obras teatrais, como Las dos joyas de la casa, La cuerda tirante, Un baño a domicilio e Las fieras de su Alteza.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Mazaricos. Construída en estilo románico no s XIII, modificouse en séculos posteriores. Trátase dun templo cunha soa nave con cuberta de madeira e cun coro alto que se substituíu por un de formigón no s XX. A ábsida cóbrese con bóveda de canón. O arco triunfal é de medio punto. Tanto no interior como no exterior o edificio caracterízase pola ausencia de vans. A espadana ten dous arcos de medio punto e un coroamento calado; o máis destacable é que está illada da igrexa.

PERSOEIRO

Duque de Florencia (1537-1574) e gran duque de Toscana (1569-1574). Fillo de Giovanni Medici, chamado dalle Bande Nere (das Bandas Negras), e membro dunha rama colateral dos Medici. Despois do asasinato do duque de Florencia Alexandre I (1537), foi nomeado xefe da República e gobernou contando coa axuda da asemblea, do consello e do senado. Fracasou no intento de apoderarse de Lucca e do Piombino, pero no 1555, despois dun longo asedio, ocupou e anexionou a República de Siena. Estableceu un eficaz aparato de goberno sobre Toscana, centralizou todos os servicios públicos no edificio dos Uffizi e emprendeu melloras agrarias e navais. Mantivo as súas alianzas co Emperador Carlos V e co seu fillo Filipe II, aínda que tamén mantivo boas relacións cos franceses e co papado, que recaía noutro Medici, Paulo III. Exerceu o mecenado sobre un notable conxunto de artistas, como Bertomeu Ammannati, Pontorno e Bronzino, e favoreceu os estudios ling|üísticos co establecemento da Academia de Florencia.

PERSOEIRO

Gran duque da Toscana (1609-1621), fillo de Fernando I de Medici. Tentou manter o equilibrio entre España e Francia, colaborando nas negociacións entre ambos os dous países que culminaron nos matrimonios entre Filipe IV e Isabel de Francia (1616). A súa flota enfrontouse con éxito aos turcos no Mediterráneo e mantivo relacións comerciais co emir druso Fakhr ad-Din, co que conseguiu vantaxes comerciais no tráfico con Oriente. Continuou o labor dos seus devanceiros como mecenas de Matteo Nigetti e Pietro Tacca, e protexeu a Galileo. Abandonou definitivamente as actividades bancarias e comerciais dos Medici.

PERSOEIRO

Gran duque da Toscana (1670-1723), fillo de Fernando II. O seu goberno caracterizouse pola vontade de manter a neutralidade nas guerras de Luís XIV e pola decadencia interna, debida á influencia da nobreza cortesá e do clero. Ao temer a extinción da liña masculina da dinastía, aboliu a bulla aurea para posibilitar a sucesión da súa filla Ana Luísa, aínda que a Cuádruple Alianza, formada por Francia, Inglaterra, Holanda e España, decidiu no Tratado de Londres (1718) que no caso de extinción da liña masculina, o Gran Ducado de Toscana, xunto con Parma e Piacenza, pasarían a mans do infante Carlos de Borbón (futuro Carlos III de Borbón).

PARROQUIA

Parroquia baixo a advocación de santa María que lle dá nome ao concello de Cospeito.

GALICIA

Concello da Terra Chá, situado no NL da Comunidade Autónoma de Galicia. Limita ao N cos concellos de Vilalba, Abadín e A Pastoriza, ao L, cos de Castro de Rei, ao S, con Outeiro de Rei (Lugo), Castro de Rei e Begonte, e ao O, con Begonte e Vilalba. Abrangue unha superficie de 144,8 km 2 , nos que acolle unha poboación de 6.122 h, distribuídos nas parroquias de Arcillá (167 h), Bestar (80), Bexán ou Rubiños (98), Cospeito (228), Goá (701), Lamas (98), Momán (187), Muimenta (1.009), Pino (611), Rioaveso (267), Roás (378), Santa Cristina (418), Seixas (151), Sisoi (84), Sistallo (596), Támoga (141), Vilapene (192), Vilar (38), Xermar (345) e Xustás (333). A capital municipal é A Feira do Monte, na parroquia de Sistallo, situada a 43° 14’ de latitude N e 7° 34’ de lonxitude O, 117 km ao NL de Santiago de Compostela e 28 km ao N de Lugo. Está adscrito ao partido xudicial de Vilalba, á provincia de Lugo e á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Xeografía física
O...

PUBLICACIÓNS

Publicación trimestral en castelán que apareceu en xaneiro de 1980 en La Habana. Subtitulada “Sociedad hijos del ayuntamiento de Cospeito”, dirixiuna Eliseo Cañí Sánchez e colaboraron Luis Coloma Delgado e Eliseo Fernández Villamil. Ocupábase das novas culturais que chegaban da Península, relacionadas co cine, a edición de libros, a música e as exposicións de arte; publicou ademais entrevistas e diversos artigos sobre intelectuais americanos e a cultura española en Cuba.

PERSOEIRO

Xornalista e dramaturgo. Iniciou a súa carreira trala presentación do espectáculo Nuestro fin de semana (1964), realizado a partir dun texto da súa autoría. Influenciado por Anton Čekhov e por Arthur Miller, a súa obra encadrouse dentro da xeración realista, na que se inclúen Griselda Gambarro, Eduardo Paulovsky, Rodolfo Wash ou Carlos Gorostiza. O 21 de outubro de 1993, Teatro do Atlántico estreou o espectáculo Non se chora, baseado nun texto homónimo, con dirección de Xulio Lago e coa versión galega realizada por Dolores Vilavedra.