"To" (Contén)

PERSOEIRO

Escultor francés. Superou o clasicismo estático de François Girardon, ao introducir o movemento nas súas obras. No palacio de Versailles realizou un gran número de estatuas para o xardín e traballou na súa decoración interior: relevo de Luís XIV no Salon de la Guerre. Cultivou o xénero mitolóxico (Diana), o retrato (Luís XIV) e realizou monumentos funerarios entre os que destacan o de Mazzarino e o de Colbert. Foi retratista oficial da familia real e director da Académie Royale.

FILOSOFOS

Filósofo grego. Foi membro da Academia platónica. Centrouse principalmente no estudo da ética e adoptou un modelo de moderación fronte ao rigor cínico-estoico. Inaugurou unha tradición de escritos da consolación coa obra Περί πέν ϴ ους  (Sobre a aflición), da que se conservan fragmentos.

ESPA¥A

Concello do distrito de Portalegre, na rexión do Alentejo, Portugal (5.064 h [1991]). Abrangue as freguesías de Aldeia da Mata, Crato, Flor da Rosa, Gáfete, Monte da Pedra e Vale do Peso. A cidade de Crato, situada na encrucillada de dúas estradas nacionais e á beira da liña férrea, é o principal núcleo de poboación do municipio, con 2.090 h. A economía do concello caracterízase por unha dupla función agraria e comercial: o 36% dos ocupados dedícanse ás actividades do sector primario e un 37% traballa no sector servicios. Fundada polos cartaxineses, estivo ocupada polos alanos e polos visigodos. Trala conquista árabe reconquistouna Afonso I Henriques (1160). No 1232 Sancho II doouna á orde dos Hospitalarios e, dende o 1335, o seu prior levou o nome de prior de Crato. Este tiña xurisdición episcopal e un amplo poder temporal e espiritual. Os cabaleiros da orde participaron na Batalla do Salado. En Flor da Rosa edificouse o mosteiro, que se converteu na casa-nai da orde en Portugal. A cidade...

PERSOEIRO

Fotógrafo brasileiro. Formouse como escultor no Art Student League de Nova York. Nas súas creacións mestura as crenzas, costumes, valores e mitos africanos, amazónicos e europeos. Das numerosas exposicións colectivas nas que participou destacan: Fotografia Lateinamerika (1981), na Akademic der Künst, en Berlín; Brazilian Photography. Six Contemporaries (1983), na The Photographer’s Gallery, en Londres; e 50 Years of Color (1985), no Círculo de Bellas Artes de Madrid. Individualmente expuxo no Museu de Arte Moderna de Baía (1971), na Modern Art Galerie (1976) de Múnic, na XII Bienal Internacional de São Paulo (1983), na Foto Galería del Teatro Municipal General San Martín de Bos Aires (1991) e na V Fotobienal de Vigo (1992).

PERSOEIRO

Arquitecto. Estudiou arquitectura no seu país e posteriormente ampliou a súa formación en París. Foi profesor na facultade de Arquitectura de Montevideo (1921-1952), onde fundou en 1936 o Instituto de Urbanismo. Entre outras obras, foi autor dun plano urbanístico e do edificio da municipalidade na capital uruguaia.

1. Acción e efecto de crecer.

2. 1. Incremento da masa ou do número de células, organismos ou poboacións. É unha característica esencial dos seres vivos, aínda que os virus unicamente medran en número e non en medida. O crecemento dos organismos orixínase polo aumento da medida das células, por división celular e por produción e acumulación no organismo de materiais extracelulares. O crecemento vén regulado pola herdanza e polo ambiente. Nalgúns casos pode ser continuo durante toda a vida do organismo e noutros pode ser que cese ao acadar un estado de madurez.

   2. crecemento exponencial

      Forma de crecemento dunha poboación na que o ritmo de crecemento está relacionado co número de individuos; isto implica que cando o número de individuos é pequeno o crecemento é lento, mentres que este aumenta ao ir elevándose o tamaño da poboación. Se se representa graficamente o número de individuos con respecto ao tempo obtense unha curva exponencial en forma de J.

   3. crecemento primario

      Desenvolvemento en lonxitude dunha planta que se produce como consecuencia da actividade dun meristema primario.

   4. crecemento secundario

      Desenvolvemento en espesura dunha planta que ten lugar como consecuencia da actividade dun meristema secundario.

3. 1. Aumento dunha magnitude económica durante un período determinado sen que aumenten necesariamente as variables cualitativas. Polo xeral, o crecemento económico refírese ao aumento do Produto Interior Bruto (PIB). Un dos factores do que depende é o grao de investimento que se produza, condicionado, entre outros, por elementos de carácter político, social e económico. A diferenza do desenvolvemento económico, non precisa de planificación a longo prazo e non vai acompañado de cambios irreversibles.

   2. crecemento cero

      Concepto creado polo Club de Roma no informe Os límites do crecemento (1972), elaborado baixo a dirección de Denis L. Meadows. Enténdese como a hipótese dunha taxa nula de crecemento que permitiría e garantiría a supervivencia no planeta. Esta ausencia de crecemento provocaría cambios no sistema económico internacional e nas distintas sociedades.

   3. crecemento económico

      Incremento dos servicios e do número de bens producidos. En termos reais, supón o aumento do Produto Interior Bruto (PIB) e da renta per cápita dun país. Entre os factores que inciden no crecemento económico están a capacidade de produción e o crecemento da demanda.

   4. ...

1. creto.

2. Situación económica que lle permite a alguén comprar sen ter que pagar ao contado ou conseguir diñeiro prestado.

3. Intercambio non simultáneo entre a prestación e a contraprestación de bens, diñeiro ou servicios. No cumprimento de calquera acto crediticio interveñen o tempo como elemento constitutivo e a confianza como condición. Establécese tamén outro elemento importante: o xuro, que é o prezo do tempo e o prezo do risco. A principal función do crédito é a de financiamento da produción antes da demanda. O mecanismo do crédito permite unha planificación máis flexible dos gastos e canaliza os pequenos aforros da sociedade. Unha superexpansión do crédito pode producir inflación e para evitala tómanse medidas de carácter económico, como o aumento dos custos e a redución da demanda ou da oferta, das dúas ou do crédito, segundo os casos. As promesas de pagamento poden ser formais e escritas, como billetes de banco, letras de cambio e cheques, ou en forma de libro de débedas e préstamos, como créditos de vendas ou anticipacións bancarias. O crédito pode ser público ou privado,...

4. Unidade didáctica que concreta unha aprendizaxe e que se imparte durante un número de horas determinado. As áreas de aprendizaxe organízanse en tres tipos fundamentais de créditos: os créditos comúns referidos a áreas comúns obrigatorias; os créditos variables que lle permiten ao alumno a opcionalidade; e os créditos de síntese, que son créditos de comprobación.

5. Relación de persoas, entidades, empresas, etc, que interveñen na elaboración dunha publicación, unha película, un programa de televisión, un disco, etc.

6. Parte activa dunha relación de obrigación pola que o creditor pode esixir do debedor que observe unha conduta determinada ou que realice unha prestación singular.

MONTES

Monte da vertente oriental da serra de San Mamede, situado no límite entre as parroquias (e concellos) de Castro de Laza (Laza) e Gabín (Montederramo). O seu cumio acada os 1.327 m de altitude.

1. Relativo ou pertencente á cremación.

2. Lugar onde se reduce algo a cinsa, especialmente os cadáveres.

PERSOEIRO

Tipógrafo, xornalista e escritor. De tendencia libertaria, colaborou antes da Guerra Civil española en Solidaridad Obrera e La Calle. A colección dos seus artigos publicados nestes semanarios, escritos nunha prosa poética moi persoal, presaxiou o seu recoñecido aliñamento coa poesía social nos anos corenta do s XX.