"Bor" (Contén)

1. Forma castelanizada correspondente ao apelido galego Borrallo.

2. Liñaxe galega que leva como armas: en campo de prata, unha banda axadrezada de ouro e goles en dúas ordes, engulida en cabezas de dragantes, de sable (ou sinople).

GALICIA

Avogado. Foi catedrático de Dereito do Traballo na Universitat de València e participou na fundación da Facultat d’Econòmiques da que foi director xerente. En 1967 ocupou a cátedra de Política Social e Dereito do Traballo na Universidad de Madrid. Foi director da Academia de Derecho do Sindicato Español Universitario (SEU). Colaborador da Revista de Derecho Mercantil, publicou Derecho del trabajo: (apuntes y guiones) (1967) e El cambio laboral en la década de los 90 (1991), xunto con outros autores. Realizou a edición anotada de Leyes laborales y de seguridad social (1998).

PERSOEIRO

Prateiro. Traballou na diocese de Tui no segundo terzo do s XVIII. Consérvanse unha custodia dourada e un cáliz en Santiago de Covelo (Mondariz), e unha cruz na parroquia de Páramos (Tui).

PERSOEIRO

Humorista e dramaturgo. Coñecido como Moncho Borrajo, despois de estudar o bacharelato en Vigo, trasladouse a València, onde se formou en arquitectura. Posteriormente abandonou esta titulación e marchou á Escuela San Carlos de València, para formarse como aparellador e en Belas Artes. Nestes anos tomou conciencia da súa identidade galega e participou en diversos actos públicos interpretando cancións en galego, castelán e valenciano. En 1970 gañou o premio de debuxo universitario do Colexio de Arquitectura e en 1972 obtivo o II Premio da Canción Universitaria. Ademais, foi seleccionado para o XIII e XIV Premio Internacional de Debuxo Joan Miró. A partir de aquí realizou exposicións por diversas galerías de España. En 1976 recibiu a medalla ao mérito artístico e pouco despois fundou a biblioteca e o grupo de baile galego do Centro Galego de València. A partir de 1985 dedicouse plenamente ao mundo do espectáculo.Como humorista destacou sempre pola súa enorme capacidade para a improvisación....

GALICIA

Escultor. Estudiou Deseño e Decoración en Madrid. Nos anos setenta asentouse en Galicia. Foi profesor de Arte na Universidade Laboral de Ourense. Traballa tanto sobre madeira como sobre aceiro, na procura dunha escultura arquitectónica onde os efectos sobre os materiais sinteticen as formas case abstractas dos apeiros de labranza. A influencia de Oteiza ou Chillida reflíctese no tratamento dos espacios interiores e exteriores das súas pezas, moitas veces resoltas seguindo fórmulas industriais. Expuxo na Mostra Atlántico-83 e na Expo-92 de Sevilla.

1. Residuo pulverulento, de cor agrisada, que queda despois dunha combustión completa. Nas aldeas aínda existe o costume de mesturar a borralla con patacas partidas para a semente, xa que esta é un magnífico fertilizante.

2. Po moi miúdo.

3. Chuvia case imperceptible ou néboa que molla.

4. Termo das xergas dos albaneis e dos telleiros que corresponde á voz ‘cemento’.

1. 1. Lugar da cociña de leña onde se xunta e recolle a borralla.

   2. Oco situado debaixo da porta do forno da cociña de ferro ou parte traseira da lareira, onde se depositaba a borralla logo de arder a leña.

2. Monte de pedras e terra producido pola caída dun muro.

3. 1. Lugar do campo ou do monte rozado destinado a queimar as pólas e os restos que logo servirán de fertilizante.

   2. Montón de pólas ou restos que despois de queimarse, se aproveitan as súas cinsas como fertilizante para os terreos.

4. Néboa densa e baixa.

1. Oco situado debaixo da porta do forno onde se recolle a borralla.

2. Disfrace de entroido que consiste nun traxe normal con moitos farrapos, mal remendado. Leva amais un saco de cinsa e un anteface na faciana.

1. Que está cheo ou sucio de borralla.

2. Que é da cor da cinsa.

3. Aplícase ao tempo meteorolóxico cando hai moita néboa.

1. Brasa miúda que se conserva baixo a cinsa para manter vivo o lume.

2. Morea de terróns queimados.

1. Trazo, deseño ou debuxo mal feito.

2. Mancha producida por unha gota de tinta que cae sobre o papel no que se está a escribir ou risco que se fai sobre algo escrito.

3. Escrito cheo de riscos ou de letras que non se entenden, especialmente o que fan os nenos nos seus primeiros exercicios caligráficos.

1. Facer desaparecer por calquera medio o que está escrito, debuxado, pintado ou gravado. OBS: O complemento directo pode ser o obxecto que contén o que se borra.

2. Facer raias sobre algo que está escrito para impedir que se poida ler ou para invalidalo.

3. Provocar que algunha cousa desapareza. OBS: O suxeito é sempre inanimado.

4. Facer desaparecer a imaxe, o recordo ou as pegadas de algo inmaterial da memoria individual ou colectiva.

5. Dar(se) de baixa nunha lista, asociación ou outro organismo.

6. Desaparecer algunha cousa que está escrita, pintada, impresa ou gravada.

7. Irse da memoria individual ou colectiva.

8. 1. Poñer a cero unha báscula flip-flop ou unha posición de memoria.

   2. Facer que unha pantalla quede en branco. En moitas versións de BASIC e outros contornos interactivos, o comando Clear ou ben asigna todas as variables como cero, ou libera a memoria que se lle asignara para fins específicos como, por exemplo, matrices.

9. ...

PERSOEIRO

Actor. Consagrouse definitivamente co personaxe Manelic de Terra baixa (1897). Estivo no Romea en calidade de primeiro actor e codirector (1901-1904). Actuou en Madrid -con interpretacións en El alcalde de Zalamea de Calderón de la Barca e en El abuelo de B. Pérez Galdós- e en América Latina. Volveu a Barcelona (1917) e actuou no Poliorama (1936-1939). En 1939 reapareceu coa estrea La santa hermandad de E. Marquina e La santa virreina de J. M. Pemán.

1. Alteración atmosférica forte acompañada de vento, chuvia e, ás veces, raios, especialmente no mar.

2. Centro de baixas presións (presións inferiores a 1.013 mb) da atmosfera. As borrascas que afectan a Galicia están asociadas á fronte polar e proceden do Océano Atlántico, polo que ao chegar ao país adoitan deixar precipitacións.

1. Que anuncia borrasca ou ten as súas características.

2. Con moita axitación ou violencia.

PERSOEIRO

Pintor. Activo en Girona na segunda metade do s XIV, foi discípulo de Pedro Serra. Traballou na sé de Girona en 1380 e, en 1383, estableceuse en Barcelona. Realizou, entre outros, os retablos dos Set Goigs de la Mare de Déu (Os sete gozos da Nai de Deus), para Copons (1402); do Salvador de Sant Salvador de Guardiola (Bages); da capela de Sant Antoni, da sé de Manresa (1410); retablo maior de Sant Pere de Égara, en Terrasa (1411); retablo maior do convento de Santa Clara, de Vic (1415). No ano 1419 cobrou o remate do retablo maior do mosteiro de Santes Creus, comezado por Guerau Gener. Foi o representante máis coñecido da pintura gótica catalana, caracterizado polo Expresionismo, a forza da cor e a variedade de policromía.