"RC" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Barcelona ou aos seus habitantes.

2. Habitante ou natural de Barcelona.

CONCELLO

Concello do distrito de Braga, Portugal, no val do río Cávado. Abrangue unha superficie de 379 km2(a maior do país), nos que acolle 110.277 h (1993), distribuídos en 89 freguesías. Limita ao O con Esposende, ao S coa Póvoa de Varzim e Vila Nova de Famalicão, ao L con Braga e Vila Verde e ao N con Ponte de Lima e Viana do Castelo. Está na faixa atlántica, baixo a influencia moderadora do océano, que lle proporciona veráns temperados e invernos non moi rigorosos. Litoloxicamente, érguese sobre rochas de orixe granítica. Morfoloxicamente se sitúa na orla litoral e na área de transición á montaña, presentando, en xeral, superficies pouco accidentadas, sen pendentes acentuadas. A cidade está rodeada dalgunhas elevacións: os montes de San Gonçalo (492 m de altitude), a Peneda do Ladrão (411 m), o do Facho (324 m), o de Airó (413 m), Santa Vaia (383 m) e o da Franqueira (296 m). O elemento dominante no relevo é o val do río Cávado, que, no seu curso L-O, atravesa a cidade. Nos extremos...

ENCORO

Encoro do río Sil no termo municipal de Ponferrada (O Bierzo) cunha capacidade de 341 Hm3.

1. Forma castelá correspondente ao apelido galego Barcia.

2. Liñaxe de orixe castelá. As distintas ramas da familia proceden do Valle de Llerana, na provincia de Santander. Unha das ramas desta caste pasou á vila de Bouzas (Vigo). Os Bárcena de la Concha e os López Bárcena fundaron casa en Vigo. Unha rama pasou tamén a México. Dos Bárcena proceden os Bárcena e Andrés, os Otero Bárcena, os Bárcena Saracho, os Jaudenes Bárcena, os Quiroga Bárcena e os Rodríguez Bárcena. É apelido dos condes de Torre-Cedeira, da parroquia de Santo Andrés de Cedeira, no concello de Redondela. As distintas ramas desta estirpe ostentan, en campo de goles, seis besantes de prata, en dous paos, de tres cada un. Algúns engaden un bordo de ouro.

MUNICIPIOS

Municipio da comunidade autónoma de Cantabria, situado na beira da ría de Santoña, na comarca da Trasmiera (2.213 h [1996]). As principais actividades económicas son as agropecuarias, destacando as explotacións gandeiras especializadas en bovino de orientación láctea. Outro importante recurso son as canteiras e as fábricas de cemento e formigón.

PERSOEIRO

Naturalista galego, conde de Torre-Cedeira. Estudiou peritaxe mercantil na Escola de Comercio de Ourense e na de Vigo, onde en 1970 obtivo o título de profesor mercantil. Xunto con Francisco Bernis principiou, en 1972, os censos de aves acuáticas en Galicia. No mesmo ano promoveu e presidiu a Asociación de Amigos de los Pazos. En 1974, da man de Jose Antonio Valverde, iniciou os estudios do lobo e en 1975 realizou o primeiro censo desta especie na Península Ibérica. En 1976 entrou a formar parte do equipo investigador do laboratorio de Parasitoloxía da Facultade de Farmacia de Santiago de Compostela onde dirixiu no 1991 o Estudio da incidencia de determinadas parasitoses animais en Galicia a través do lobo e en 1994 o Estudio do coello en Galicia: Analise dos factores bioecolóxicos incidentes nas poboacións silvestres. En 1995 participou na organización do IV Congreso Ibérico de Parasitoloxía e en 1998 na do Euro-Americam Mammal Congress celebrado en Santiago de Compostela....

PERSOEIRO

Mestre de obras. Traballou en Santiago de Compostela no mosteiro de San Paio de Antealtares (1576) e na construción dos arcos e corredores do Hospital de San Roque (1580) de Compostela.

PERSOEIRO

Mestre de obras. Entre os anos 1577 e 1578 realizou as obras de traída de augas e a fonte do Burgo Novo en Padrón. En 1583 realizou en Lugo as espaldeiras da fonte Miña e reconstruíu a fonte da Porta de san Pedro.

RIOS

Río que é o principal afluente do Mero, ao que se une no encoro de Cecebre. Nace nos montes do Xalo, a 360 m de altitude, na parroquia das Encrobas (concello de Cerceda), ao N da Central Térmica de Meirama. Asentado sobre unha litoloxía dominada polos xistos da serie de Ordes, adopta un curso de dirección SO-NL e penetra no concello de Carral pola parroquia de Sumio. Continúa polas parroquias de Beira e Quembre, introducíndose no concello de Abegondo pola parroquia de Sarandóns. A partir de aí serve de límite municipal entre Abegondo e Carral ata a súa desembocadura no encoro de Cecebre, (entre as parroquias de Mabegondo e Vigo, respectivamente) ao que achega un caudal medio de 1,966 m3/s. Durante todo o seu curso cobre o seu leito con amplos depósitos aluviais.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Navia de Suarna baixo a advocación de san Miguel.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Lalín baixo a advocación de santo Estevo.

1. Apelido de orixe toponímica. Este topónimo é de significación escura. Algúns autores consideran que está formado sobre a base prerromana, quizais ibera, (i)baika ‘beira de río’; outros pensan na voz prelatina *(i)bar-k-ena ‘o da beira’ formada coa raíz (i)bar ‘orela’. Este apelido presenta as variantes Bárcea e Barxa. A mesma orixe ca estes teñen os apelidos Barcela, Barcias e Barciela. Os apelidos Barcia e Barxa son orixinarios de Galicia ou Asturias e estendéronse por todo o territorio español e portugués. Documéntase no s XIV: Martin Fernandez de Varzea de Mera (doc ano 1327 en E. Portela Silva, La región del obispado de Tuy en los siglos XII-XV Compostellanum 20, 1975, p 404).

2. Liñaxe natural de Asturias, que pasou posteriormente a Galicia, León e Zamora. As súas armas levan, en campo de prata, tres faixas de azul. Outra variante trae, en campo de goles, dous bastóns en aspa, de ouro, pendente á súa vez dun lazo, tamén de ouro, e dous castelos, un coas armas dos Vázquez (castelo con ameas das que sae un brazo empuñando unha chave) e outro castelo encol dunha rocha; descoñécense os seus metais e cores, así como a situación de ambos os castelos. Os que pasaron a Córdoba organizaron o seu brasón deste xeito: un castelo de prata, en campo de azul; unhas estrelas de prata, tamén en campo de azul; un piñeiro cuns lebreis, en campo de ouro; e unhas follas de parra, en campo de azul.

GALICIA

Médico, psiquiatra e escritor. Foi catedrático de Anatomía nas universidades de Granada (1893) e Santiago de Compostela (1895). Compaxinou o seu labor docente coa dirección do Hospital San Roque e do Manicomio de Conxo. Publicou Programa de Anatomía Práctica (1883, 1896) e Anatomía Práctica (1898) e, no eido da Psiquiatría, escribiu varios traballos en De re phrenopatica (1915) e leu numerosas conferencias. En canto á literatura, cultivou poesía, novela e ensaio, alternando galego e castelán. Iniciouse en 1883 coa obra bilingüe, en prosa e verso, Mesa revuelta. Ensayos literarios. En 1891 publicou o poemario Rimas, enteiramente en galego. Varios poemas recollidos na obra recibiron premios, entre eles o titulado “Brétemas”, galardoado nos Xogos Florais de Tui (1891) e “O arco da vella”, o máis divulgado do autor, premiado nun certame literario celebrado en Vigo en 1881. En colaboración co seu fillo Xoán Barcia Eleizegui escribiu as novelas Dos...