"Álvaro" (Contén)

GALICIA

Político. Emigrou a Cuba onde rexentou a cátedra de Dereito Canónico e ingresou na carreira xudicial. Volveu a España e en1886 foi elixido deputado polo distrito de Padrón e continuou representando distintas circunscricións galegas ata 1902. Foi director xeral do Contencioso (1898), da Administración (1905) e de Correos e Telégrafos (1907). Nomeado subsecretario de Gracia e Xustiza (1909) posteriormente foi deputado por Madrid en 1917.

PERSOEIRO

Político. Membro dunha ilustre familia de servidores reais, foi designado paxe do Rei Xoán II en 1410. Dirixiu o partido monárquico, oposto á oligarquía nobiliaria castelá e aos infantes de Aragón, desde 1420 e en 1422 foi nomeado condestable do reino. Asumiu a representación dun poder real forte e centralizado, aliado coa burguesía urbana, e enfrontado coa oligarquía castelá e os infantes de Aragón. O seu autoritarismo orixinou o descontento dos nobres casteláns cara ao privado e, aliados cos infantes de Aragón e con Xoán de Navarra, conseguiron desterralo a Escalona (1439). Recobrado polo rei, derrotou a coalición nobiliaria en Olmedo (1445), pero o seu poder foi minguando e, finalmente, foi acusado de traición, xulgado e decapitado.

PERSOEIRO

Navegante. Trasladouse a Perú, onde lle confiaron o mando dunha expedición que buscaba as terras austrais e que descubriu as illas Salomón (1568). O 27 de abril de 1574, Filipe II asinoulle unha licenza de adiantamento para conquistar, pacificar e colonizar o arquipélago. Na súa segunda expedición (1595) levou a súa muller e corenta familias (unhas cincocentas persoas en total), co obxectivo de poboar as illas que descubrira e gobernalas. Descubriu as illas Marquesas, pero morreu a consecuencia dunhas febres e os títulos de adiantado e almirante dos Arquipélagos Oceánicos pasaron á súa muller Isabel Barreto.

PERSOEIRO

Escritor. Influído pola obra de Pablo Neruda, Octavio Paz e Walt Whitman, e relacionado co movemento poético da revista Mito, o seu estilo caracterizouse polo uso dun discurso cheo de imaxes propias doutro mundo, moi suxestivas. Iniciou a súa produción coa escolma poética La balanza (1947), á que seguiron Los elementos del desastre (1953), en que aparece o seu célebre personaxe Maqroll el Gaviero. Posteriormente escribiu Los trabajos perdidos (1960) e Summa de Maqroll el Gaviero (1973), onde se recollen todos os seus poemas entre 1948 e 1970. É tamén autor de diversas obras en prosa, como Diario de Lecumberri (1960), Caravansary (1982), La nieve del almirante (1986, Premio Médicis) e Tríptico de mar y tierra (1993). Galardoado coa Gran Cruz de Alfonso X el Sabio, recibiu o Premio Nacional de Poesía de Colombia (1983), o Premio Príncipe de Asturias (1997), o Premio Neustadt (2001) e o Premio Cervantes (2001).

PERSOEIRO

Relixioso. Foi bispo de Mondoñedo (1400-1415) e de León (1415), e arcebispo de Santiago de Compostela (1445-1449). Asistiu ao Concilio de Basilea, presentou as bases para o asentamento do convento beneditino nesta cidade e promulgou unha bula de indulxencias en 1426. Como arcebispo de Santiago de Compostela mellorou a situación dos campesiños.

PERSOEIRO

Político mexicano. Pequeno terratenente, uniuse aos revolucionarios e foi presidente da república (1920-1924). Relanzou o proceso revolucionario e limitou a reforma agraria e respectou os intereses estadounidenses. Foi reelixido presidente da república, e ao cabo dunha semana morreu asasinado.

PERSOEIRO

Relixioso dominicano, irmán de Rodrigo Osorio de Moscoso, conde de Altamira. Tomou o hábito no convento salmantino de San Esteban en 1489 e en 1505 Fernando II de Aragón encomendoulle a educación do seu neto o príncipe Fernando, irmán de Carlos V. En 1515 nomeárono bispo de Astorga e foi confesor de Filipe I o Fermoso e Xoana I a Tola.

PERSOEIRO

Relixioso franciscano. Bispo de Silves (Portugal) e conselleiro dos papas aviñonenses, defendeu a pobreza orixinal dos franciscanos e a soberanía papal sobre os emperadores. Dos seus escritos destacan De Statu et Planctu Ecclesiae (editado en 1474), que constituíu unha enciclopedia xurídica e moral, e Speculum Regum.

GALICIA

Médico rural e escritor. Coñecido como Amaro Orzán, doutorouse en Medicina pola Universidad de Madrid. Colaborador asiduo de La Voz de Galicia e Ferrol Diario, a súa obra, inconformista e chea de enxeño, ten como obxectivo a eficacia expresiva, coa procura das súas referencias na realidade galega, expresada nunha lingua popular moi achegada á expresión oral. Da súa produción destacan La rosa que canta (1958), Asimetría glandular (1963), Heces afrentosas (1966), Onte é hoxe aínda (1967), Líneas paradelas: por ejemplo (1968), Sabencias (1969), en que inclúe numerosos aforismos; Casi cuentos para desentontecer (1970), Dous contos (1971), La Galicia que duele (1971), en que tenta definir a idiosincrasia galega con humor; Media media dúcia de contos (1972) e Irmaus tolos. Tolerías de tolos (1973). Foi académico correspondente da Real ; Academia Galega. Recibiu o premio...

PERSOEIRO

Relixioso franciscano. Segundo algúns estudos, era fillo de Pai Gomez Charinho. Despois de desenvolver o seu labor en Italia e Grecia, en 1330 mudouse a Aviñón, onde foi penitenciario pontificio. En 1339 trasladouse a Santiago de Compostela. Publicou De Planctu Ecclesiae (1474).

GALICIA

Ciclista. Debutou como profesional en 1981. En 1983 gañou unha etapa na Vuelta a España e conseguiu o cuarto posto na clasificación xeral, proba en que obtivo a vitoria final en 1986. Ademais de competir no Giro de Italia e no Tour de Francia, onde foi oitavo en 1986, gañou a Volta a Catalunya en 1987. Retirouse en 1991 e converteuse en técnico e adestrador do equipo Kelme e posteriormente do Phonak.

PERSOEIRO

Escritor. Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidad de Madrid, é autor dunha obra intelectual e irónica. Escribiu poesía, experimental e antivangardista, que plasmou en Protocolos (1973), e narrativa, marcada polo realismo subxectivo, como El heroe de las mansardas de Mansard (1983, Premio Heralde), El metro de platino iridiado (1990, Premio de la Crítica), Donde las mujeres (1997, Premio Nacional de Narrativa), El cielo raso (2001, I Premio Fundación Lara), en que trata o tema da homosexualidade e o cristianismo; Alrededores (2002) e Una ventana al norte (2004), en que procura a realidade a partir do gusto pola irrealidade. É membro da Real Academia Española (2002).

PERSOEIRO

Prelado do Opus Dei. Doutor en Filosofía e Letras e en Dereito Canónico, ingresou no Opus Dei en 1935. Foi ordenado sacerdote en 1944, e secretario xeral do Opus Dei (1940-1947 e 1956-1975). En 1975, á morte do fundador, foi elixido para sucedelo. En 1982 o Papa Xoán Paulo II nomeouno prelado ao erixir en prelatura persoal o Opus Dei.

PERSOEIRO

Lexicógrafo. Doutorouse en Filoloxía Románica na Universidad Complutense de Madrid en 1972, universidade na que foi profesor (1970-1997). En 1997 pasou, como catedrático de Lingua Castelá, á Universidade da Coruña.
As súas liñas de investigación céntranse na gramática e na lexicografía da lingua castelá, sen deixar de lado a filoloxía galega. Comezou traballando no Seminario de Lexicografía da Real Academia Española, onde participou na elaboración do Dicionario histórico de la lengua española, e, en 1974, trasladouse ao Instituto Caro y Cuervo de Bogotá para encargarse da continuación do Dicionario de construción y régimen, de R. J. Cuervo, obra da que chegou a redactar case todo o tomo III (letra E) e da que posteriormente escribiu unha monografía: Elementos de lexicografía:...

GALICIA

Xurista. Catedrático de Dereito Financeiro e Tributario da Universidad Autónoma de Madrid, foi maxistrado (1989-1998) e presidente (1995-1998) do Tribunal Constitucional, conselleiro do Tribunal de Cuentas, e desde 2000, defensor do cliente do Grupo Winterthur en España. Escribiu El presupuesto del estado: introdución al derecho presupuestario (1970), Introdución al estudo del derecho financiero: un ensayo sobre los fundamentos teóricos del derecho financiero (1976) e El Sistema tributario en la constitución: los límites del poder tributario en la jurisprudencia del Tribunal Constitucional (1992). Recibiu a Cruz de la Real y Muy Distinguida Orden de Carlos III (1998) e a da Orden del Mérito Constitucional (1999).

GALICIA

Xornalista e escritor. Principiou os estudos de arquitectura en Madrid, que tivo que abandonar ao iniciarse a Guerra Civil Española. Posteriormente traballou en diversos xornais galegos, ata que decidiu viaxar a Barcelona, onde foi director da revista Destino e columnista de La Vanguardia, baixo o pseudónimo Ero. Publicou El tiempo retenido (1974), Los pueblos y las sombras (1979) e León (1982).

PERSOEIRO

Político e avogado. Presidente de Colombia desde 2002, foi secretario xeral do ministerio de Trabajo (1978), director da Aeronáutica Civil (1980-1982), alcalde de Medellín (1982), gobernador de Antioquía (1995-1997), onde puxo en práctica o modelo de estado comunitario, que defendía a participación cidadá nas decisións fundamentais do estado, e senador (1986-1990 e 1990-1994).

PERSOEIRO

Arquitecto. O seu traballo caracterízase por unha tarefa proxectual extremadamente culta e elaborada en obras de dimensión xeralmente reducida. Dirixiu a reconstrución do barrio incendiado do Chiado de Lisboa e a recuperación do Schilderswijk da Haia. Autor de numerosas obras en Europa e América, en España realizou, entre outras, o Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC) e o Parque de Bonaval en Santiago de Compostela, e o proxecto de remodelación do Paseo del Prado de Madrid. Recibiu, entre outros galardóns, o Premio Pritzker (1992) e o Premio Wolf na sección de Artes (2001).