"Alca" (Contén)

ESPA¥A

Concello da provincia de Cádiz, Andalucía, na Serranía de Ronda (5.208 h [1996]). Conquistado polos Reis Católicos en 1488 e vendido por Filipe II, os seus veciños redimíronse comprando a xurisdición en 1770. O primeiro de agosto de 1903 producíronse os Feitos de Alcalá del Valle, violentas algaradas entre obreiros anarquistas e a Garda Civil.

PERSOEIRO

Político e escritor andaluz. Foi un dos líderes do Pronunciamento de Cabezas de San Juan (1820). Durante o Trienio Liberal ou Constitucional (1820-1823) pertenceu ao grupo dos ‘exaltados’. Foi Ministro de Mariña con Istúriz e de Fomento con Narváez. Interveu no nome dos ‘clasicistas’ na controversia Böhl-Faber (1818-1919). Máis adiante escribiu o prólogo revolucionario de El moro expósito (1834), se ben adoptou unha actitude máis ecléctica. Foi autor, entre outras obras, de Floresta de rimas antiguas castellanas (1822-1825) e Teatro español anterior a Lope de Vega (1832).

PERSOEIRO

Economista. O seu pensamento, inicialmente neomercantilista, converteuse no mellor expoñente da elaboración do liberalismo económico de Adam Smith na España do s XVlll. Paralelamente, seguiu unha carreira administrativa na Secretaría de Finanzas, ata que no 1799 foi apartado do servizo activo.

ESPA¥A

Concello da provincia de Jaén, Andalucía, na comarca de Los Montes (21.558 h [1996]). O núcleo urbano está ao redor do castelo árabe de La Mota. Cultivo de oliveira e fabricación de aceite de oliva. Conquistada por Afonso VIII en 1213, volveu novamente a poder musulmán. Conquistada definitivamente en 1311 por Afonso XI.

PERSOEIRO

Xornalista galego vencellado á prensa madrileña e identificado co movemento anticaciquil de Acción Gallega. Participou na tertulia da cafetería Excelsior, na que naceu o devandito movemento. Foi redactor de El Debate, xornal católico independente, xunto con Luís Antón del Olmet, Rafael Carvajal e Basilio Álvarez. Estreitamente relacionado coa Liga Agraria Redencionista Gallega, protagoniza varios mitins. Foi xefe de redacción do xornal Acción Gallega, formando parte da Xunta Central do movemento rexionalista sita en Madrid.

PERSOEIRO

Escritor e enxeñeiro de telecomunicacións. Trasladouse a Galicia na súa nenez. Fundou a empresa GAELICO. Destacan as súas colaboracións en distintos xornais e revistas dende 1971 (El Ideal Gallego, Faro de Vigo, O Correo Galego, El Correo Gallego, El Mundo,Teima, Economía Gallega e Luzes de Galicia). En 1972 publica Voltar. Seis personaxes e un fado, libro de relatos, e en 1978 A fundición (Premio Pedrón de Ouro de relato, 1978). A partir de aquí aumenta a súa producción literaria no eido da narrativa curta: O Larvisión (Premio Francisco Lanza, 1981); O Larvisión e outros relatos (1984); Los Ángeles Flash (1989); Far South (1991); Contos das Américas (1992); Contos do Impaís (1992); Sucinto informe (1992); (Relación de feitos de sangue (Premio Manuel Murguía, 1994); Hotel Damasco (Premio Concello de Vilalba, 1995). A súa...

PERSOEIRO

Médico e escritor castelán. É autor dalgúns libros relixiosos e, sobre todo, dunha novela picaresca, Alonso, mozo de muchos amos o El donado hablador (1624-1626), derivación culta do Lazarillo.

PERSOEIRO

Político e xurista andaluz. Elixido deputado no 1905 como membro do Partido Liberal. Cando este se fracciona, incorporouse ao grupo de García Prieto, que o nomeou Ministro de Fomento (1917) e de Guerra (1922). No 1930 declarouse republicano e forma parte do Comité Revolucionario. En abril de 1931, cando se proclamou a Segunda República Española, presidiu o Goberno Provisional. Ante as posicións laicas e reformistas dos parlamentarios, demitiu en outubro, pero dous meses despois aceptou a Presidencia da República. Despois do triunfo da Fronte Popular (febreiro, 1936) foi destituído e marchou a Francia e Arxentina.

1. Acto dun alcalde abusando da súa autoridade.

2. Acción feita por unha persoa calquera abusando da autoridade que ten.

1. 1. Presidente do concello, da comisión de goberno e xefe da administración municipal en funcións executivas. Corresponden ao alcalde todas as facultades de goberno e administración do municipio non reservadas expresamente ao concello en pleno ou á comisión de goberno, e as que esta delega nel.

   2. alcalde de barrio Persoa nomeada polo alcalde que nas zonas periféricas ou afastadas do núcleo urbano o representa; adoito nun poboamento concentrado, no que o alcalde de barrio exerce as súas funcións como delegado administrativo local. Actualmente as súas funcións son asumidas polas xuntas de distrito.

   3. alcalde pedáneo Alcalde que preside unha entidade local menor, designado entre os seus rexedores polo alcalde do concello do que esta entidade forma parte. Ten as competencias que corresponden a un alcalde, limitadas ao territorio da entidade local menor.

   4. tenente de alcalde Rexedor do concello, nomeado polo alcalde para exercer funcións delegadas, ben en relación con determinados servicios, ben nunha parte do territorio municipal. Son nomeados entre os membros da comisión de goberno, se a hai, ou entre os rexedores, segundo unha orde xerárquica e correlativa de acordo coa que substitúen o alcalde nos casos de ausencia, enfermidade ou calquera outro impedimento.

2. 1. A denominación de alcalde comeza a constar documentalmente a finais do s XI, ao longo do s XII convive coa latina xuíz, ambas distribuídas entre os varios tipos de funcionarios municipais. Semella estar inspirada nos cadis (al qadi) dos consellos das entidades de poboación árabes. Durante a Idade Media identifícase co xuíz ou “xustiza” por exercer funcións de xudicatura en determinadas vilas, aínda que, polo xeral, non era máis ca un xuíz con carácter especial; paulatinamente aumentou as súas competencias municipais, mais cómpre lembrar que no s XVII cando se publicou O Alcalde de Zalamea, o funcionario mantén características esenciais das súas primitivas funcións. A finais da Idade Media os xuíces ordinarios nas vilas eran os alcaldes, ao tempo que individuos dos concellos. Durante a Idade Moderna, xa a partir de mediados do s XV, os rexedores municipais das cidades episcopais presentaban ao bispo os candidatos a alcalde ordinarios,...

   2. Alcalde da Irmandade Durante a Segunda Guerra Irmandiña, encargado da dirección dos irmandiños no ámbito local. Cun grupo de cuadrilleiros ao seu mando, tiña a función de manter contacto directo cos participantes nas distintas poboacións, comunicando e facendo cumprir as ordes dos capitáns e dos deputados da Irmandade. No rural, nomeábase un alcalde coa súa cuadrilla por cada dúas ou tres freguesías, ou, segundo outras fontes, por cada catro ou cinco, sendo o máis seguro que estivese en proporción co número de habitantes.

   3. alcalde do mar

   4. Alcalde Maior meiriño.

   5. ...

1. Muller que exerce o cargo de alcalde.

2. Muller do alcalde.

1. Cargo de alcalde.

2. Oficina para os asuntos propios do alcalde.

3. alcaldía maior

1. Que devén alcalino.

2. Lixeiramente alcalino.

1. Orixinariamente, cada un dos carbonatos alcalinos solubles obtidos das cinsas dos vexetais. Actualmente, designación xenérica e imprecisa de cada un dos óxidos, dos hidróxidos e dos carbonatos dos metais alcalinos. As principais características dos álcalis son as súas propiedades básicas e a solubilidade en auga.

2. álcali cáustico

3. álcali volátil