"Anzo" (Contén)

1. Forma da lírica italiana, polo xeral de verso hendecasílabo e ritmo iámbico. A súa extensión máxima alcanza as quince estrofas, dividida cada unha en dúas partes, piedi e fronte, e remata nunha semi-estrofa chamada ripressa ou commiato. A temática acostuma ser amorosa, aínda que tamén pode adoptar asuntos propios da oda. A súa forma foi obxecto de distintas modificacións co paso do tempo.

2. Composición musical profana dos ss XVI a XVIII de tema máis alegre cá canzone e de versos máis curtos. Cultivadores deste xénero foron, entre outros, Claudio Monteverdi (1567-1643) ou Thomas Morley (1557?-1602), autor de Canzonetts or Little Short Songs to Three Voices (Canzonettas sobre pequenas cancións para tres voces, 1593).

1. Cada unha das pezas horizontais dunha escaleira, onde se pisa cando se sobe e baixa.

2. Travesa horizontal dunha escada, onde se apoian os pés.

3. Travesa dunha grade.

4. Listón de madeira colocado horizontalmente nunha cancela ou nun portelo.

5. Cada un dos diferentes niveis nos que se sentan os espectadores dun estadio, dun anfiteatro ou doutra instalación semellante.

MUNICIPIOS

Municipio da Comunidad Autónoma de Cantabria drenado polo río Pas (2.192 h [1996]). A súa economía baséase sobre todo na gandería bovina, vacúa e nas industrias lácteas. Na agricultura destacan os cultivos de cereais, millo e patacas. Do seu patrimonio cultural cómpre salientar o conxunto histórico de Alceda.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Almería, Andalucía, na desembocadura do río Almanzora (9.625 h [1996]). O termo municipal esténdese entre as serras de Almagro, ao NO, e de Almagrera, ao SL. A principal actividade económica é a agricultura, tanto de regadío (cereais e patacas) como de secaño (oliveiras). Ao NL da vila está o castro de Fuente Álamo, acrópole da cultura argárica datada entre o 2000 a C e o 1300 a C. Ademais, preto da desembocadura do Almanzora, localizáronse os xacementos prerromanos de Almizaraque e Villaricos. Do seu patrimonio cultural cómpre salientar o castelo do marqués de Los Vélez (s XVI) e a igrexa neoclásica.

MUNICIPIOS

Municipio da Comunidad Autónoma de Madrid, situado ao NO da cidade de Madrid e regado polo río Torote (2.429 h [1996]). A proximidade a Madrid determina a súa actividade económica, na que destacan as industrias químicas, metalúrxicas e de mobiliario de oficina. Do seu patrimonio cultural cómpre salientar a igrexa parroquial, de características mudéxares, a ermida de Nuestra Señora del Espino e a fonte dos Cuatro Caños.

GALICIA

Microbióloga. Graduada en ciencias biolóxicas (1977) e licenciada en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela (1979), doutorouse en Bioloxía nesta mesma universidade (1980). Ampliou os seus estudios en EE UU, nas universidades de Maryland e Oregon. Catedrática de Microbioloxía e Parasitoloxía da universidade compostelá dende 1991, desenvolve o seu labor investigador no eido da acuicultura, concretamente na patoloxía bacteriana e vírica, na patoloxía fenotípica, antixénica e molecular de microorganismos patóxenos dos peixes, no desenvolvemento de métodos de diagnóstico de patóxenos nos peixes, na epizootioloxía e na quimioterapia e vacinación. Ten patentadas tres vacinas empregadas en acuicultura: GAVA-3, para o control da vibriose en rodaballo e salmónidos; DI, para o control da pasteurelose en dourada e robaliza; e ET-2, para o control da estreptococcia en rodaballo. Participou en numerosos congresos nacionais e internacionais. Membro do comité de revisores de diferentes revistas...

PERSOEIRO

Compositor. Considerado o fundador da chamada escola polifónica romana, deixou gran número de obras sacras e profanas.

1. Pao delgado e seco que se emprega para facer lume.

2. Pao de urce ao que se lle unta sebo e que se utiliza para alumear.

DEPARTAMENTOS

Departamento de Burkina Faso (4.087 km2; 223.555 h [estim 1991]). A súa capital é Zorgho (11.721 h [1985]).

1. Planta herbácea anual, pubescente, erecta, de 20 a 50 cm de altura, de follas estipuladas, imparipinnadas, cos folíolos ovais e fortemente serrados. As flores son azuladas, purpúreas ou brancas. Os froitos son legumes inchados que conteñen unha ou dúas sementes globosas, os garavanzos. Pouco esixentes en auga, o seu cultivo é apropiado en terreos áridos, especialmente nos pouco compactos. É orixinario da India e das costas do Mediterráneo.

2. Semente desa planta.

3. Pequeno díptero (2 mm de lonxitude) moi semellante á mosca común, pero con reflexos verdosos nas ás, que ataca o garavanzo, e deposita a posta nas súas follas, nas que, ao nacer, as larvas, ápodas e amareladas, constrúen galerías.

1. Planta herbácea anual, pubescente, erecta, de 20 a 50 cm de altura, de follas estipuladas, imparipinnadas, cos folíolos ovais e fortemente serrados. As flores son azuladas, purpúreas ou brancas. Os froitos son legumes inchados que conteñen unha ou dúas sementes globosas, os garavanzos. Pouco esixentes en auga, o seu cultivo é apropiado en terreos áridos, especialmente nos pouco compactos. É orixinario da India e das costas do Mediterráneo.

2. Semente desa planta.

3. Pequeno díptero (2 mm de lonxitude) moi semellante á mosca común, pero con reflexos verdosos nas ás, que ataca o garavanzo, e deposita a posta nas súas follas, nas que, ao nacer, as larvas, ápodas e amareladas, constrúen galerías.

PERSOEIRO

Doutor da Igrexa, fillo de Gregorio I, bispo de Nazianzo. Formou con Basilio de Cesarea e Gregorio de Nisa o grupo dos tres grandes capadocios que promocionaron a teoloxía trinitaria. Nomeado patriarca de Constantinopla (379), elaborou importantes sermóns, que lle valeron o título de teólogo. Consérvanse 45 discursos da súa autoría. Na iconografía leva vestiduras de bispo grego (ampla casula e palio) e, como atributos, bastón florido. A súa festividade celébrase o 2 de xaneiro, inda que antes da reforma do calendario litúrxico (1969) celebrábase o 9 de maio.