"Cere" (Contén)

cerdeira.

lumbrigante.

ou río da Briña Río afluente do Miño pola dereita. Nace na vertente oriental da serra da Groba, no límite entre as parroquias de Pinzás e Barrantes, do concello de Tomiño. O seu curso adopta en principio unha dirección O-L, coa que drena as parroquias de Tebra e Vilameán. No límite entre esta última e a de San Salvador de Tebra vira cara ao S e prosegue polos límites das parroquias de Taborda, Tomiño, Amorín e Forcadela; desemboca entre as dúas últimas, preto do lugar da Aldea (Forcada), logo dun percorrido duns 10 km.

Nome que recibiu o concello da Estrada dende a súa constitución en 1836 ata o 8 de febreiro de 1841, data na que adoptou a denominación actual.

Apelido que ten a súa orixe nun topónimo ou nun alcume. O étimo ao que remite é o latín vulgar cerĕsĭu, derivado do latín clásico cerăsĭu ‘cerdeira’. O alcume é o latín de tipo caracterizador e aplicóuselle a individuos que sobresaían pola cor rubia do seu cabelo ou por ter a cara redonda e con fazulas coloradas. Documéntase no s XV: “Johan Cereyjo” (doc ano 1454 en X. Ferro Couselo, A vida e a fala dos devanceiros. Escolma de documentos en galego dos séculos XIII ao XVI, vol II, 1967, p 63). No s XVII tamén se documentaba en feminino, feito que demostra que, nalgúns casos, a súa orixe está nun alcume: “Maria Cereija” (doc ano 1609 en E. Rivas Quintas, Onomástica persoal do noroeste hispano, 1991, p 545).

Construción situada no concello de Vimianzo. É un edificio de planta en L cunha fachada enmarcada entre dúas torres ameadas. Construído a comezos do s XVI, conserva os brasóns dos Moscoso, Caamaño, Grisamonde, Montenegro e Carantoña; na fachada principal figura o escudo de armas dos Maceda e Taboada. Rehabilitado en 1987, é unha vivenda particular. Foi declarado Ben de Interese Cultural en 1994.

Romaría que se celebra o 23 de abril na parroquia de Cereixo, no concello da Estrada. A sona de milagreiro de san Xurxo converteuno en protector do gando e propiciou a venda de varas benditas, empregadas tradicionalmente para intentar sandar os animais domésticos.

Luz irradiada por unha partícula cargada que se despraza a través dun medio non condutor a unha velocidade superior á que tería a luz dentro do mesmo medio. Este efecto, observado por Pavel Čerenkov no ano 1934, foi interpretado por I. E. Tamm e I. M. Frank en 1937. A radiación de Čerenkov é especialmente visible nas piscinas de auga dalgúns reactores nucleares con coloración branca-azulada. Ten aplicación na detección de partículas de alta enerxía, como no contador de Čerenkov.