"ECA" (Contén)

PERSOEIRO

Químico. Traballou especialmente na determinación de pesos atómicos, de densidades e compresibilidades dos gases reais, e estableceu un método para calcular constantes químicas verdadeiras en substancias monoatómicas. Ocupou entre 1932 e 1963 a cátedra de Química Física na Universidade de Santiago, a primeira desta especialidade no Estado español. O grupo de investigación que se conformou no seu contorno foi un dos equipos que se dedicou, xunto cos de Xenebra e Madrid, á determinación precisa das masas atómicas tomando como base o isótopo do carbono 12. En 1955 foi designado membro titular da Comisión Internacional de Pesos Atómicos, da que foi presidente e na que xogou un papel relevante no establecemento dunha escala única de masas atómicas. Foi membro da Comisión Internacional de Táboas Constantes, académico da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais, e en 1963 foi nomeado conselleiro de honra do CSIC.

1. estidura talar de cor negra que empregan os maxistrados e xudiciais en exercicio.

2. Insignia consistente nunha banda de pano que atravesaba o peito de ombreiro a ombreiro e colgaba por detrás. Empregábana os universitarios como distintivo do colexio ao que pertencían. Mantense como prenda cerimonial en actos académicos, aínda que o seu uso vai esmorecendo. Nos estatutos e regulamentos da Universidade de Santiago de Compostela (1997 e 1998) regúlase a súa utilización polos colexiais de Fonseca, San Clemente e Rodríguez Cadarso. Os membros das diversas tunas incorporárona ao seu vestiario, como elemento tradicional que é, aínda que desprendida do sentido de adscrición colexial que tiña na súa orixe.

1. Ave dos xéneros Gallinago, Limnocryptes e Limnodromus, da familia dos escolopácidos, robusta, de peteiro longo e recto, e plumaxe críptica. Vive tanto en medios húmidos costeiros como en turbeiras de montañas, onde se alimenta principalmente de invertebrados que atopa no seo do terreo mol.

2. Becacina de 26 cm de lonxitude, que habita en humidais de auga doce ou salobre con abundante cobertura herbácea, ambientes semellantes á tundra. Voa de xeito rápido e zigzagueante. Na época de cría practica un voo especial para marcar o territorio; consiste nunha ascensión en espiral que interrompe nun picado no que as plumas externas da cola producen un son peculiar semellante ao mear das cabras. Ten unha distribución holártica e está ausente da conca mediterránea. Na Península Ibérica é moi rara como aniñante e está limitada ás turbeiras da Serra de Gredos, do norte de Portugal e do sureste de Galicia. En época de paso migratorio ou de invernada son comúns os bandos de becacinas nos humidais galegos.

3. Becacina de 30 cm de lonxitude, de voo recto, que aniña no norte e leste de Europa. En Galicia é de rara observación en época de paso migratorio.

4. Becacina do xénero Limnodromus, da familia dos escolopácidos, que presenta na plumaxe unha cuña branca e estreita que ascende polo dorso, e ten o bordo posterior da á de cor branca. Aliméntase co peteiro en posición vertical. Orixinarias de norteamérica, en Galicia téñense observado como divagantes L. griseus e L. scolopaceus.

5. Becacina de 19 cm de lonxitude que aniña no norte de Europa e Asia. En Galicia é rara como ave invernante.

PERSOEIRO

Arqueólogo italiano. Foi superintendente das antigüidades de Ostia (1938-1954) e catedrático de Arqueoloxía na Universidade de Roma dende 1964. Das súas publicacións destacan: Scavi di Ostia (Escavacións de Ostia, 1953-1969) e L’età classica (A idade clásica, 1965). Así mesmo, dirixiu a Enciclopedia dell’arte antico (Enciclopedia da arte antiga, 1958-1966).

PERSOEIRO

Cantante e compositor francés. É autor de cancións de temas moi variados. Así mesmo, foi intérprete e compositor de música para o cine (Casino de Paris, 1957), e autor dunha cantata L’enfant à l’étoile (O rapaz na estrela, 1961) e da Opéra d’Aran (Ópera de Aran, 1962).

1. 1. Servicio cultural que organiza e mantén o depósito, a clasificación, a conservación e a consulta ou lectura de documentos diversos (libros, revistas, material audiovisual, etc). Unha biblioteca pode constituír un organismo funcionalmente autónomo ou ser un servicio subordinado dunha institución, como por exemplo unha universidade, unha academia, etc. As bibliotecas poden ser obxecto dunha clasificación sumaria, segundo o réxime de posesión e o obxecto (estatal, nacional, municipal, universitario, corporativo, público ou privado) ou segundo o contido (xeral ou especializada). Como institucións de cultura, as bibliotecas constitúen unha peza clave no sistema educativo e de investigación científica e erudita dun país.
      Organización e funcionamento das bibliotecas
      Unha das funcións máis delicadas dunha biblioteca é a adquisición de novo material bibliográfico. Para esta tarefa imponse un criterio sistemático de selección en función do carácter da biblioteca ou dos campos...

   2. biblioteca ambulante

      Biblioteca instalada nun vehículo automóbil que percorre aqueles lugares que carecen de biblioteca co fin de proporcionarlles libros.

   3. biblioteca central

      Biblioteca cabeza dunha determinada rede de bibliotecas.

   4. biblioteca circulante

      Biblioteca que destina os seus libros a préstamos domiciliarios baixo determinadas condicións.

   5. biblioteca de libre acceso

      Biblioteca ou sección dunha biblioteca na que se poden coller os libros sen ningún permiso especial.

   6. biblioteca nacional

      Bibliteca pública oficial que ten o privilexio de recibir en depósito legal exemplares de todas as novas publicacións dentro do ámbito dun estado ou dunha cultura recoñecida e que exerce unha función de decanato e coordinación do sistema de bibliotecas existente nesa mesma zona.

   7. biblioteca popular

      Según a Federación Internacional de Asociacións Bibliotecarias (IFLA), biblioteca creada e financiada por un organismo público de tipo local ou central ou por algunha outra institución autorizada, utilizable por calquera persoa. A súa finalidade, tal como expresa o Manifesto da UNESCO sobre a biblioteca pública do ano 1972, é ser un instrumento ao servizo da educación, a cultura, a información e o ocio. A condición de biblioteca pública réxese polas directrices marcadas pola IFLA á Guidelines for Public Libraries (1985), institución que diferenza os seguintes tipos de biblioteca: pública xeral, hospitalaria, infantil, escolar, móbil, de cegos e de presos.

   8. biblioteca pública

      Biblioteca aberta ao público, aínda que pode pertencer a unha persoa ou institución privada.

   9. biblioteca xeral

      Sección xeral dunha biblioteca, especialmente cando esta está instalada en edificios separados.

2. ...

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida en Ribadeo no ano 1934. Tratábase dunha revista editada en Ribadeo pero patrocinada pola Biblioteca de Castropol (Asturias).