"ECL" (Contén)

1. Separarse ou desviarse dunha dirección determinada.

2. Estar un astro a unha certa distancia angular do ecuador celeste.

3. Formar, unha agulla imantada ou un plano vertical, un certo ángulo co meridiano.

1. Diminuír unha cousa ou unha calidade en forza, intensidade ou valor.

2. Ir algo cara á súa fin ou extinción.

1. Rexeitar ou non aceptar algo, xeralmente de xeito cortés.

2. Refusar algo para cederllo a alguén.

...

Que declina ou rexeita, especialmente unha xurisdición.

1. Que serve para medir a declinación.

2. declinador.

Pendente ou inclinación dun terreo ou dunha superficie en relación a un plano horizontal.

Perda progresiva de vigor, forza ou calidade de algo ou de alguén cara á súa destrución.

Termo xeral dado por Hipócrates para designar a enfermidade que se caracteriza por ataques convulsivos, aumento da presión arterial, edema e perda do coñecemento, e que aparece xeralmente en nenos e mulleres preñadas.

Afección propia das xestantes que se caracteriza por ataques convulsivos, inicialmente tónicos, nos que se produce unha diminución da frecuencia respiratoria e contraccións dos músculos da caluga, dos brazos e do tronco, que pode producir a morte por asfixia, seguidos de convulsións clónicas, con convulsións violentas dos membros. Na última fase, as convulsións cesan e a muller entra nun estado de coma. Outros síntomas da enfermidade son transtornos visuais, urinarios, cardíacos, dixestivos e respiratorios. A eclampsia aparece ao final do embarazo, durante o parto ou no puerperio. Vai precedida dun cadro chamado preeclampsia, que se caracteriza por diversos graos de albuminuria, hipotensión arterial, edemas, oliguria e transtornos como vertixe, diplopía, vómitos e cefalea, que aumentan progresivamente ata que se desencadea a crise. A eclampsia é máis frecuente nos embarazos de xemelgos e nas mulleres obesas, diabéticas ou de idade avanzada.

Relativo ou pertencente á eclampsia.

Persoa que padece eclampsia.

Actitude ecléctica.

Teoría que consiste en extraer diferentes principios de varias doutrinas de pensamento para fusionalas nun sistema único, e para recuperar de cada unha delas o máis positivo. É unha actitude de oposición ao dogmatismo e ao radicalismo, ao reivindicar a tolerancia e o diálogo entre posturas distintas. Valorouse de diferentes maneiras ao longo da historia da filosofía. Cicerón foi un dos pensadores eclécticos clásicos. Esta corrente colleu pulo durante a introdución do cristianismo na filosofía ao asimilar algúns autores cristiáns os sistemas filosóficos de Platón e Aristóteles. Deste xeito, son actitudes eclécticas as filosofías de santo Agostiño de Hipona e san Tomé de Aquino. No Renacemento, a escolástica do fin do medievo tentou asimilar as actitudes eclécticas dos sistemas filosóficos gregos.

Tendencia arquitectónica desenvolvida no s XIX que mestura diversos elementos estilísticos. Foi favorecida polas prospeccións arqueolóxicas e a publicación das primeiras historias universais ilustradas de arquitectura. Relacionada co historicismo na súa inspiración nos estilos do pasado, aproveitou os avances tecnolóxicos da arquitectura do ferro e integrou no marco arquitectónico as demais artes, especialmente a escultura. Foi o estilo empregado na construción de edificios institucionais, como deputacións, concellos e ministerios, e tamén en estacións, mercados, teatros, casinos, bancos e entidades culturais. O edificio máis representativo foi a Ópera de París (1861-1874) de Charles Garnier. En España adaptárono, nalgunha das súas obras, L. Doménech, A. Gaudí, J. Puig i Cadaflach, E. Rodríguez Ayuso, E. Rogent e R. Velázquez Bosco, entre outros. En Galicia cómpre salientar a obra de F. Domínguez Coumes-Gay e A. Rodríguez Sesmero.

Relativo ou pertencente ao eclecticismo.

Aplícase á persoa que profesa o eclecticismo.

Que ou quen combina elementos de varios estilos, teorías ou ideas.

Relativo ou pertencente á Igrexa.

Relativo ou pertencente ao clero.

Membro do estamento integrado por clérigos, relixiosos (ordenados ou non), novicios, postulantes e seminaristas. Cara á fin do Antigo Réxime, os eclesiásticos posuían inmunidade persoal e estaban exentos de pagar impostos, privilexios que se estendían a un gran número de laicos, parentes, criados ou familiares e, sobre todo, aos numerosos funcionarios da Inquisición.