"Erte" (Contén)

PERSOEIRO

Rei de Sardeña (1831-1849). Fillo de Carlos Manuel de Savoia, príncipe de Carignano. Participou no levantamento de marzo de 1821; trala abdicación do seu primo, Víctor Manuel I, instituíuse rexente do reino e proclamou a constitución das Cortes de Cádiz do 1812. Ante a intervención de Austria e a entronización de Carlos Félix no 1821, tivo que retirarse. Loitou xunto cos Cen Mil Fillos de San Luís fronte aos liberais españois en 1823. En 1831 foi proclamado rei e adoptou unha actitude ambigua respecto ao movemento do Risorgimento: reprimiu a axitación mazziana (1833-1834) e adoptou medidas liberais. Encabezou a guerra pola unidade e foi derrotado en San Donato, no 1848, e en Novara, no 1849. Abdicou a favor do seu fillo Víctor Manuel II.

1. Que acerta no obxectivo ao que se dirixe.

2. Que é acertado e razonable.

3. Que está ben informado.

1. Calidade de certo.

2. Estado da mente no que se afirma a verdade dunha proposición sen medo a equivocarse. A filosofía tradicional adoita distinguir tres tipos de certeza: física (fundamentada nunha indución baseada na experiencia), metafísica (baseada na esencia dos obxectos) e moral (baseada nas leis psicolóxicas ou morais). Os problemas que suscita a noción de certeza dependen do criterio de verdade que se admita.

1. Manifestar desacordo con algún argumento, algunha razón ou algunha idea mediante unha argumentación oposta.

2. Intercambiar ideas ou argumentos varias persoas entre si.

1. Aparello, máquina ou dispositivo eléctrico destinado a transformar unha corrente eléctrica de determinadas características noutra de calidades diferentes. Poden ser rotativos ou estáticos. A miúdo empréganse para converter a corrente alterna en continua ou viceversa. Os primeiros denomínanse rectificadores e os segundos onduladores. Na corrente alterna, os convertedores poden ser para corrente monofásica, trifásica ou polifásica en xeral (por exemplo, hexafásica). Os convertedores de frecuencia son os que transforman a corrente alterna dunha certa frecuencia en corrente alterna doutra frecuencia, e os convertedores de fase son os destinados a transformar un sistema de correntes alternas polifásicas noutro da mesma frecuencia pero de diferente número de fases.

2. Dispositivo destinado a codificar unha información non codificada ou viceversa, ou ben a cambiar unha información codificada noutra de código diferente. Son tipos de convertedores correntes o convertedor analóxico dixital e o convertedor dixital analóxico. O primeiro é un dispositivo que converte un sinal analóxico (continuo) nun sinal dixital (discreto no tempo e cuantificado en amplitude), xeralmente binario. O segundo convertedor é un dispositivo que converte un sinal dixital nun sinal analóxico e xera nos seus terminais de saída unha tensión (ou unha corrente) de tipo continuo proporcional ao sinal dixital presente na entrada.

3. Conxunto formado polo vaporizador e polos reguladores de alta e de baixa presión nos motores de acendido por chispazo, alimentados con gases licuados que ten por finalidade gasificar o combustible, darlle a presión axeitada e mesturalo co aire preciso para a combustión.

4. Nome xenérico dos diferentes aparellos empregados no tratamento do ferro e do cobre en estado líquido, por medio da oxidación dos elementos indesexables, segundo o procedemento de Bessemer, o procedemento LD ou o procedemento Kaldo.

5. Muíño de pequenos cilindros puídos (non estriados), que actúa nas últimas fases de compresión, na elaboración de fariñas de trigo. Ten por misión converter en fariña toda a gama de sémolas grosas e medias purificadas e as semolinas de triturado procedentes dos clasificadores.

6. Convertedor empregado para transformar corrente continua. Consta dun transformador e dun ou varios transistores alimentados pola corrente a transformar, conectados de xeito que se produza unha oscilación no primario; este proceso orixina unha fem no secundario que, rectificada mediante un diodo, dá a corrente continua de saída. Para grandes potencias hai circuítos que funcionan con tiristores e traballan en frecuencias da orde dos kHz.

7. Dispositivo cunha entrada e unha saída que cambia a forma (eléctrica, mecánica) ou as características (tensión/intensidade, velocidade/forza e, polo xeral, variable intensiva/variable extensiva) do fluxo enerxético incidente. Os tipos máis importantes son o transformador, o transdutor e o convertedor de par, entre outros.

8. Dispositivo electrónico que forma parte da maioría dos radiorreceptores e que realiza a función de xeración local de oscilacións e as mestura co sinal recollido pola antena, de xeito que se obtén unha frecuencia inferior, denominada intermedia. Esta dobre función constitúe a base dos aparellos heterodinos e superheterodinos.

9. Tubo electrónico que converte unha radiación non visible (como a infravermella) nunha imaxe visible. Consta dun fotocátodo que, ao someterse a unha radiación non visible, emite un fluxo de electróns que se focalizan por unhas lentes electrónicas e se proxectan sobre unha pantalla fluorescente (ánodo) na que produce unha imaxe visible. Empréganse como intensificadores de imaxe nos sistemas de raios X, para as cámaras fotográficas ou os telescopios infravermellos, para os microscopios, para os visores nocturnos, etc.

10. Dispositivo electrónico empregado para transformar un sinal de televisión noutro correspondente a un sistema de norma diferente (número de liñas distinto, sistema de cor distinto, etc).

11. ...

1. Mudar unha cousa noutra de xeito que adquira as súas propiedades ou a súa forma. OBS: Emprégase coa preposición en.

2. Causar que algunha cousa ou alguén chegue a ser aquilo que se expresa. OBS: Emprégase coa preposición en.

3. Facer que unha persoa cambie de ideoloxía política ou relixiosa, de modo de vida, de xeito de pensar, etc.

4. Transformarse unha cousa noutra adquirindo as súas propiedades. OBS: Emprégase coa preposición en.

5. Mudarse algo ou alguén naquilo que se expresa. OBS: Emprégase coa preposición en.

6. Cambiar alguén de opinión, de crenzas políticas ou relixiosas, de modo de vida, etc.

PERSOEIRO

Editor, político e xornalista. Comezou a súa carreira política como empregado no ministerio de Fomento e como administrador da Beneficencia Provincial. A partir de 1894 exerceu como concelleiro en Lugo, como deputado provincial pola circunscrición de Mondoñedo-Ribadeo e, durante a etapa liberal, como gobernador civil de Albacete. En 1908 regresou a Lugo e fundou, xunto co avogado Fernando Pardo Suárez, o diario El Progreso. Anque o xornal naceu vinculado ao proxecto liberal de Montero Ríos e García Prieto, dentro da súa segunda década de existencia, o seu fundador decidiu darlle un carácter independente en defensa dos intereses da provincia de Lugo. Dende as súas páxinas promoveu o debate político, a cultura e a modernización da cidade. Posteriormente, entre 1909 e 1913, xunto co goberno de Xosé Canalejas, desempeñou o cargo de gobernador civil en Albacete -por segunda vez-, Ciudad Real e Cuenca. Ao seu regreso foi nomeado presidente do Círculo das Artes da cidade lucense e, despois...

PERSOEIRO

Prateiro. Activo en Santiago de Compostela a finais do s XVI, en 1585 realizou unha cruz de prata para a igrexa de Santa María de Aguións (A Estrada) e outra, en 1592, para Santa María de Frades (A Estrada), coas imaxes de Cristo, os catro evanxelistas e a Virxe.

1. Quitar as vértebras a.

2. Desfacer as estruturas internas que mantiñan unido e daban estabilidade a algo.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida en Ferrol o 26 de marzo de 1933. Subtitulouse “Periódico galeguista” e “Boletín galeguista”. Dirixida por Nicolás García Pedreira, foi voceiro do Partido Galeguista na localidade ferrolá. Pretendeu ser un medio para a difusión da historia, da xeografía e das tradicións de Galicia, cunha clara mensaxe política, en defensa do Estatuto de Autonomía e da lingua galega. Nel colaboraron algúns dos políticos galeguistas máis destacados do momento.

1. Relativo ou pertencente ao erteboliano.

2. Cultura de cazadores-colleiteiros estendida polo N de Europa (5500 a C-3000 a C), que conservaron unha forma de vida depredadora nun contexto neolítico. O nome deriva do xacemento de Ertebölle. Adoptaron o uso da cerámica pero non a agricultura.