"Ondo" (Contén)

PARROQUIA

Parroquia do concello de Abegondo baixo a advocación de santa María.

PERSOEIRO

Escritor italiano. Participou na Guerra de 1866 e, enviado despois a Florencia, escribiu artigos para a revista Italia Militare. Publicou obras de carácter moral, pedagóxico e educativo e mais libros de viaxes. Da súa produción destacan: La vita militare (A vida militar, 1868), Novelle (Novelas, 1872), Ricordi de 1870-1871 (Lembranzas de 1870-1871, 1872), La carrozza di tutti (A carruaxe de todos, 1898), Cuore (Corazón, 1886) e Romanzo di un maestro (Novela dun mestre, 1890).

PERSOEIRO

Arquitecto italiano. Diplomado pola Accademia di Venezia, foi un dos representantes do modernismo italiano. Proxectou o monumento a Víctor Manuel en Roma (1884) polo que recibiu un premio, e realizou o palacio da primeira exposición de belas artes de Venecia (1887). Viviu en Turquía, onde foi arquitecto xefe do sultán Abdülhamit II (1892). Realizou numerosos edificios para a exposición de Turín de 1902 e, coa construción da casa do concello de Udine (1908), retornou ás formas académicas.

CIDADES

Cidade da provincia do Cabo Oriental, Sudáfrica, no litoral Índico, na desembocadura do río Buffalo (240.474 h [1991]). O seu porto é un importante núcleo pesqueiro e comercial, ademais dun destacado centro exportador de froitas. Na industria cómpre salientar o sector téxtil.

PERSOEIRO

Escritor. Estudiou na Universidad Nacional Autónoma de México (UNAM), nas universidades de Otawa, Perugia e Cambridge e artes plásticas na Escuela La Esmeralda e na Escuela Nacional de Artes Plásticas (ENAP) de México. Colaborador en revistas especializadas e tradutor, exerceu un importante labor como conferenciante. Da súa produción destacan Poemas (1960), Luchino Visconti (1963), Farabeuf o la crónica de un instante (Premio Xavier Villaurrutia, 1965), Narda o el verano (1966), Autobiografía (1966), El hipogeo secreto (1968) e Cuaderno de escritura (1969). É membro da Real Academia de la Lengua.

PERSOEIRO

Compositor e musicólogo. Director e profesor do Conservatorio de Madrid, foi autor de música relixiosa, instrumental e dramática. Da súa produción destaca a obra didáctica Método completo de solfeo (1846) e a antoloxía de música relixiosa española titulada La Lira Sacro-Hispana.

PERSOEIRO

Trobador portugués pertencente á escola lírica galego-portuguesa que, a xulgar pola colocación dos seus textos nos cancioneiros (na parte inicial da sección das cantigas de amigo, entre Johan Soarez Coelho e Johan Lopez de Ulhoa), pode situarse no terceiro cuarto do s XIII. Dúas personaxes figuran na documentación portuguesa con este nome: Estevan Reimondo de Portocarreiro, mencionado nos Livros de Linhagens, e Estevan Reimondo de Sequeira, referido no Censual do Cabida da Sé do Porto. A documentación da época testemuña que o mesmo nome aludía a dúas persoas distintas, cunha cronoloxía bastante próxima. Deses dous homónimos, o primeiro é o que máis posibilidades ten de identificarse co trobador. Fillo de Raimundo Viegas e de Maria Ourigues da Nóbrega, pertencía á liñaxe portuguesa dos Portocarreiro, relacionada coas cortes rexias portuguesas e castelás. Lazos familiares relaciónano cos trobadores Johan Perez d’Aboim e Pero Gonçalves de Portocarreiro, xa que a súa nai era tía do primeiro...

1. 1. Ruído moi forte.

   2. Rebumbio con ruído e balbordo.

2. Ostentación ou pompa coa que se fai algo.

1. Que causa estrondo.

2. Que é moi pomposo ou luxoso.

PERSOEIRO

Trobador portugués, fillo de Rodrigu’Eanes Redondo. A escaseza de datos na documentación da segunda metade do s XIII viría motivada por unha ausencia do país ao ter que acompañar ao seu pai a Castela. Cara ao 1297 debeu ser mordomo-mor de Pedro de Aragón e, entre 1312 e 1318, meirinho-mor de don Denís. Tralo seu matrimonio con Marinha Afonso de Arganil, formou en Beira un casal nobre ao que pertencían os señoríos de Arganil e Pombeiro. Debido ao cargo que desempeñou desde 1312 marchou a Santarém, onde debeu morrer cara ao ano 1320. Activo entre a segunda metade do s XIII e os primeiros anos do seguinte, atribúeselle o escarnio persoal “Don Pedro est[e] cu-nhado del-Rei”.

1. Organismo constituído en 1969 dentro da Organización das Nacións Unidas. O seu obxectivo é financiar tecnicamente as políticas demográficas dos países en desenvolvemento. O seu financiamento provén das contribucións voluntarias dos estados e os seus programas son levados a cabo por estes, por outros organismos da ONU e por ONGs. Seguindo as metas e directrices formuladas na Conferencia Internacional de Poboación e Desenvolvemento (CIPD) de 1994, traballa en tres grandes programas: saúde reprodutiva, incluíndo a planificación familiar e a saúde sexual; estratexias de poboación e desenvolvemento, por medio da axuda na recolleita de datos e na realización de investigacións prácticas en materia de política de poboación; e promoción, coa defensa e promoción dos obxectivos da CIPD referidos aos servicios e dereitos produtivos, á prolongación da esperanza de vida, á redución da mortaldade infantil e materna, á redución da diferenza de escolarización entre nenos e nenas, ao fortalecemento da capacidade...

2. Que ten profundidade.

3. Que está situado ou penetra moi dentro.

4. Aplícase ao terreo que está máis baixo con respecto aos que o rodean.

5. Aplícase aos sentimentos ou ideas moi intensos ou elevados.

6. Parte inferior, baixa e máis afastada da boca ou do bordo de algo.

7. Superficie sobre a que se sitúa unha masa de auga.

8. 1. Parte máis interna dun lugar oposta á entrada.

   2. Parte máis interna do escenario, onde tradicionalmente se adoita colgar un decorado ou unha cortina que vai de banda a banda.

9. ...

1. Que ten profundidade.

2. Que está situado ou penetra moi dentro.

3. Aplícase ao terreo que está máis baixo con respecto aos que o rodean.

4. Aplícase aos sentimentos ou ideas moi intensos ou elevados.

5. Parte inferior, baixa e máis afastada da boca ou do bordo de algo.

6. Superficie sobre a que se sitúa unha masa de auga.

7. 1. Parte máis interna dun lugar oposta á entrada.

   2. Parte máis interna do escenario, onde tradicionalmente se adoita colgar un decorado ou unha cortina que vai de banda a banda.

8. Espacio que separa a parte máis alta da máis baixa dalgunha cousa.

9. ...