"Ove" (Contén)

1. Apelido que ten a súa orixe nos topónimos que levan esta mesma denominación. Estes topónimos fan referencia á existencia (actual ou no pasado) dunha construción relixiosa. Documéntase desde o s XI: “Froia de Bovata” (doc ano 1004 en E. Rivas Quintas Onomástica persoal do noroeste hispano, 1991, p 530).

2. Liñaxe orixinaria da vila luguesa do mesmo nome. No escudo da casa-pazo de Bóveda campean os brasóns dos Osorio, Somoza, Goyanes e Ares. As armas desta caste levan escudo cortado: primeira partición, en campo de azul, con tres lises de ouro, colocadas en pao; segunda partición, en campo de azul, con seis dados de prata, colocados en dous paos; bordo de ouro. Empregan tamén escudo partido: primeiro, en campo de azul, con tres lises de ouro, colocadas en pao; segundo, en campo de goles, con seis dados de prata, sen puntear, postos en dous paos de tres cada un. Algunhas armas levan, en campo de goles, unha flor de lis de prata, acompañada de seis dados do mesmo metal, sen puntear, postos en dous paos de tres. Outras fontes traen por brasón dez roeis de goles, en campo de prata, e bordo de azul, con catro leóns e catro coroas de ouro (armas dos Ordoñez).

GALICIA

Pintor e debuxante. En 1958 recibiu unha bolsa da Deputación Provincial da Coruña para facer estudios na Real Academia de San Fernando de Madrid. A súa pintura, realista e expresiva que representa imaxes de Galicia, caracterízase polo xogo das cores, a riqueza de matices e o uso dunha pincelada dinámica. En 1948 ingresou como decorador en Cerámica Celta, onde tomou contacto coa obra de Castelao, Asorey, Acuña e Maside. En 1957 expuxo por primeira vez en Padrón e en 1958 representou á Coruña no Certamen Nacional de Especialización y Orientación Artística, celebrado en Madrid. Durante 1961 colaborou nos xornais Faro de Vigo e La Noche como ilustrador e debuxante humorístico. En 1962 emigrou a Bos Aires onde desenvolveu unha pictórica marcada polo tratamento da paisaxe. En 1968 colaborou na Primeira Feira de Artesanía Galega organizada polo conxunto artístico galego Breogán. En 1987 regresou a Bos Aires. Xa en 1992 creou a Sociedad de Artistas Hispano-Argentinos (SAHIA)....

PARROQUIA

Parroquia do concello de Amoeiro baixo a advocación de san Paio.

GALICIA

Pintor. Estudiou na Escuela de Bellas Artes de Sevilla e na de San Fernando de Madrid. A súa temática baséase na iconografía popular galega: santeiros e xente da picaresca galega, tratados cun certo estilo clasicista. Pintou tamén paisaxes entre as que destaca a titulada Ensenada do Miño. Realizou exposicións dentro e fóra de Galicia.

GALICIA

Político. Estudiou Peritaxe Mercantil na Escola de Comercio da Coruña, estudios que compaxinou coas clases que impartía no colexio dos Villares en Ourense. Recibiu tamén clases de debuxo no Círculo Católico e de solfexo na Academia da Banda Municipal. Na súa mocidade colaborou coa Coral Ruada e co Orfeón Unión Orensana. Presentouse ás oposicións de auxiliares de Contabilidade do ministerio de Facenda, para as que acadou o número un en 1924. Foi destinado á delegación de Facenda en Ourense, onde permaneceu catro anos. Tras aprobar a oposición a xefe de Contabilidade foi destinado en 1928 a Pontevedra. Rexeitou a proposta do ministro de Facenda, José Calvo Sotelo, de formar parte do comité de intervención de cambios. En Pontevedra, entrou en contacto con Castelao e Losada Diéguez e participou nas tertulias do café Méndez Núñez. Da man de Castelao entrou a formar parte da Coral Polifónica, onde coñeceu a Amalia Álvarez Gallego, con quen casou o 20 de outubro de 1930. Ese mesmo ano, foi invitado...

GALICIA

Xornalista. En 1923 emigrou a Bos Aires onde colaborou en diversos medios xornalísticos como Caras y Caretas ou La Prensa. Fundou o semanario Mundo Español (1923) e a revista Síntesis (1927). Destacado conferenciante, entre as súas publicacións salientan: El madrigal de las hermosas (1916), Los poemas de los pinos (1922), De los pazos gallegos (1922), Canto a la raza gallega y versos de fe y de silencio (1923), Penumbras (1923), Galicia madre (1944) e El perfecto optimista (1945). En 1970 deuse a coñecer en Bos Aires o volume Antología poética de Xavier Bóveda, nunha edición de Néstor Astur Fernández.

1. Parte abovedada do teito que permite cubrir o espazo entre dúas trabes que quedan ao descuberto.

2. Parte arqueada da popa dos buques, dende a engra principal ata a segunda cuberta.

PERSOEIRO

Teólogo e xesuíta. Foi profesor en Tortosa, Barcelona e Sant Cugat del Vallès. Membro da Comisión Bíblica Pontificia. É autor de Las epístolas de san Pablo (1940), San Pablo, maestro de la vida espiritual (1941), La Asunción de María (1947) e da edición da Biblia en colaboración con Francisco Cantera (La Sagrada Biblia, 1949).

PERSOEIRO

Biólogo alemán. Profesor de Zooloxía na Universidade de Würzburg dende 1893. Foi o autor de diversos traballos sobre a estrutura do núcleo, que o levaron a demostrar a individualidade dos cromosomas. É o autor de Zellenstudien (Estudios sobre células, 1887-1907) e de Das Problem der Befruchtung (O problema da fecundación, 1902).

PERSOEIRO

Militar. Estableceuse en Calabozo (Venezuela) aos dezanove anos. En 1812 incorporouse ás forzas reais que loitaban en contra do movemento de independencia sudamericano, creando un grupo guerrilleiro. Ocupou as rexións de Los Llanos e Mosquiteros. Derrotou a Simón Bolívar en 1813 e tomou Valencia, Caracas e Barcelona en 1814. Morreu nunha emboscada.

PERSOEIRO

Farmacólogo suízo. Traballou no Institut Pasteur de París e dirixiu o Instituto Superiore di Sanitá de Roma. Realizou estudios moi importantes sobre a acción do curare e o seu uso como anestésico; por este motivo recibiu o Premio Nobel de Medicina e Fisioloxía en 1957.

PERSOEIRO

Pedagogo e psicólogo suízo. Licenciouse en Filosofía en Laussane e en Letras en Xenebra. Foi o primeiro director do Instituto Jean-Jacques Rousseau de Xenebra (1912-1932), onde desenvolveu os seus proxectos de investigación sociopedagóxica dentro da vangarda da nova escola. Fundou e dirixiu o Bureau International d’Education (1925-1929). Participou, xunto con Adolphe Ferrière e Edouard Claparède, na estruturación, organización e coordinación das escolas novas (denominadas por el escolas activas). Traballou con Jean Piaget e logo exerceu como profesor nas universidades de Basilea e Xenebra. Foi editor de Intermédiaires des éducateurs (Intermediarios dos educadores, 1912-1920) e de L’éducateur (O educador, 1924-1929). Escribiu, ademais, Le génie de Baden-Powell (O xenio de Baden-Powell, 1921), Le sentiment religieux et la psychologie de l’enfant (O sentimento relixioso e a psicoloxía do neno, 1925), L’instinct combatif (O instinto...

XACEMENTOS

Xacemento situado no litoral inglés, sobre unha plataforma de area que se constituíu nunha época quente preto dunha lagoa; bioestratigraficamente debe situarse no Cromerense (0,5 Ma). Neste xacemento aparece asociada fauna, unha tibia humana e diversos artefactos en sílex local. Os artefactos, bifaces ovalados, débris (produtos da labra rexeitados) e útiles sobre lasca (raspadeiras), atópanse en grandes concentracións e testemuñan o traslado e manufacturación da materia prima no mesmo lugar de habitación. Estes obradoiros son un fenómeno raro no Paleolítico inferior, aínda que no medio son máis comúns.