"Rodrigo" (Contén)

PERSOEIRO

Eclesiástico. Cóengo de Santiago de Compostela, estudou probablemente en París ou Boloña. Arcediago do Salnés, en 1307 foi elixido arcebispo de Santiago de Compostela. Restituíu á igrexa composelá o señorío da cidade de Santiago, a chancelaría do Reino de León e a capelanía da casa real. Participou co Rei Fernando IV na campaña de Algeciras e influíu notablemente na minoría de idade de Afonso XI. Instruíu no proceso contra os templarios e declarounos inocentes. Participou no concilio xeral de Vienne (1311-1312). Considerado un dos grandes reformadores, celebrou tres concilios provinciais en Salamanca (1310 e 1313) e Zamora (1312-1313) e tres sínodos diocesanos (1309, 1310 e 1313). Convocou diversas irmandades de bispos para defender a inmunidade eclesiástica e interveu na solución do problema económico da Universidad de Salamanca. Consérvase unha carta súa escrita en galego dirixida ao arcebispo de Toledo, Gutierre Gómez, sobre a conveniencia de preparar os asuntos a tratar na Cortes de...

PERSOEIRO

Cabaleiro castelán. Coñecido como o Cid ou o Cid Campeador, criouse na casa do infante Sancho que o fixo alférez real ao converterse en rei de Castela (Sancho II) en 1065. Cara a 1066 enfrontouse e derrotou a Ximeno Garcés de Navarra, representando a Castela durante un duelo xudicial, vitoria que lle valeu o sobrenome de Campeador. Participou nas loitas de Sancho II contra o seu irmán Afonso VI. Convertido Afonso VI en rei de Castela, o Cid casou coa prima daquel, Ximena Díaz (1074), e entrou ao seu servizo encargado do cobro das parias da Taifa de Sevilla, labor que exerceu enfrontándose ao conde de Nájera, García Ordóñez. O prestixio militar que adquiriu nesta campaña causou o seu primeiro desterro de Castela, polo que entrou ao servizo de Yūsuf al-Mu’tamin, rei de Zaragoza, na loita contra o seu irmán al-Mun ḏ ir, rei de Lleida, Tortosa e Dénia e o seu aliado o conde de Barcelona. Despois dunha sucesión de conquistas e...

PERSOEIRO

Relixioso. Abade do mosteiro de San Salvador de Samos, recibiu importantes privilexios do Rei Fernando II. Nomeado bispo de Lugo (1182-1218), tivo que enfrontarse á resistencia dos fregueses e dos propios monxes do mosteiro de Samos a recoñecer o señorío bispal, único recoñecido na cidade de Lugo. Para reducir as tensións, asinou un pacto de concordia cos representantes da cidade, paz que sancionou o rei en 1199.

PERSOEIRO

Nobre, fillo de Oveco Bermúdez. Sublevouse co seu pai e co bispo de Santiago de Compostela, Diego Páez, contra Afonso VI. A revolta fracasou e o monarca confiscoulle os bens e desterrouno a Zaragoza.

PERSOEIRO

Relixioso. Bispo de Ourense desde 1876, condenou a obra Aires da miña terra de M. Curros Enríquez, por atacar e ridiculizar algúns dos dogmas da Igrexa.

PERSOEIRO

Músico. Cego desde os tres anos, estudou música en València e en París con P. A. Dukas. Catedrático de Historia da Música da Universidad Central de Madrid, a súa produción é unha síntese do estilo galante do s XVIII e da arte musical tradicional. Destacan as obras para piano Suite (1923) e Cinco sonatas de Castilla (1951), o Concierto de Aranjuez (1940), para guitarra e orquestra; o Concierto de estío para violín e orquestra (1943), as cancións “Cançó del teuladi” (1934) e “Trovadoresca” (1939), e as obras corais Jo tinc un burro (1933), Quatre cançons en llengua catalá (1946) e Cuatro madrigales amatorios (1948). Foi galardoado co Premio Nacional de Música polo conxunto da súa obra (1982) e o Premio Príncipe de Asturias de las Artes (1996).

PERSOEIRO

Escultor. Influído pola temática xermánica e o estilo flamengo, a súa obra foi transitoria cara ao Renacemento. Foi autor dos cadeirados da catedral de Toledo (1489-1494), Plasencia (1498) e de Ciudad Rodrigo, este último feito na súa maioría polos seus discípulos.

PERSOEIRO

Relixioso e mártir. Foi perseguido durante o emirato de ‘Abd al-Ra ḥ mān II de Córdoba e morreu degolado. Iconograficamente, represéntase coa casula sacerdotal e coa palma do martirio. A súa festividade celébrase o 13 de marzo.

PERSOEIRO

Actor e escenógrafo. Participou como actor ou escenógrafo en numerosas montaxes de Teatro Antroido, como Laudamuco, señor de Ningures (1978); de Teatro Troula, como Anastas (1979); e do Centro Dramático Galego, como Caderno de Bitácora (1985), Hostia (1996) e Daquel Abrente (2003). Participou na dirección artística de La novia de medianoche (1997) e León y Olvido (2004), e interpretou diversos papeis nos filmes Sempre Xonxa (1989), Dáme lume (1996) e O lapis do carpinteiro (2003), e nas teleseries Galicia Exprés (2000) e As leis de Celavella (2003).

GALICIA

Músico, compositor e produtor musical. Director do Conservatorio de Música Tradicional da Universidade Popular de Vigo e profesor de Arpa e Historia da Música Galega no mesmo centro. Desde 2003 coordina o Arquivo Sonoro de Galicia, pertencente ao Consello da Cultura Galega. Comezou a súa carreira vinculado ao movemento musical Voces Ceibes durante a década de 1970, xunto a Antón Seoane, co que formou un dúo. Participou na creación, entre 1976 e 1977, do colectivo Roi Xordo, co que actuou en distintos festivais da época. En 1978 gravou, con Antón Seoane, o disco Milladoiro, que obtivo o Premio da Crítica ese mesmo ano. En 1979 foi un dos impulsores da creación do grupo Milladoiro, no que permaneceu ata o ano 2000. Con este grupo gravou diversos discos, dos que destacan A Galicia de Maeloc (1979), Milladoiro 3 (1982), Castellum Honesti (1989) ou As fadas de estraño nome (1995). Tamén participou na creación da banda sonora de diversos filmes, como...

PERSOEIRO

Eclesiástico e político. Alcalde de Zamora, ao estoupar a revolta dos comuneiros decantouse polos realistas e foi derrotado en Segovia por Bravo e Padilla. Ordenou incendiar a cidade de Medina del Campo (1520) e iso comportoulle a súa destitución, pero foi restaurado nos seus cargos por Carlos I.

GALICIA

Político e investigador. Impulsor de destacadas institucións culturais como o Ateneo Ferrolano ou Solidaridad Gallega, colaborou como conferenciante con diversas institucións, como o Ateneo de Madrid. Na Coruña contribuíu á creación da Universidad Popular e desde Solidaridad Gallega promoveu as Asambleas Agrarias de Monforte. Participou na redacción do Estatuto de Galicia, foi presidente do Partido Regionalista Gallego e un dos iniciadores, en 1916, das Irmandades da Fala. Durante a Ditadura de Primo de Rivera foi nomeado presidente da Unión Patriótica de Ferrol e alcalde honorario da cidade. Desde 1931 presidiu o Secretariado de Galicia en Madrid. Editou varios xornais como Solidaridad Gallega -onde escribiu diversos artigos na sección “Luchando”- e El Kardeciano, en homenaxe ao escritor francés Allan Kardec. Colaborou tamén en Ecos del Eume, España, Estudios Gallegos, A Nosa Terra e Prácticas Modernas, e publicou as Bases para un proyecto de Estatuto...

PERSOEIRO

Político e escritor. Ingresou no partido republicano despois de 1898 e fundou a revista Vida Nueva. Amigo de Blasco Ibáñez desde 1893, trasladouse a València (1898?) e colaborou con el en tarefas políticas. En 1903 rompeu con Blasco e encabezou o sorianismo. Foi deputado por València (1901-1909) e Madrid (1911), e en 1933 por Izquierda Federal. Foi embaixador en Chile ata 1939.

GALICIA

Xornalista. Delegado de La Voz de Galicia en Vigo e xefe de sección en Faro de Vigo, ocupou o cargo de director en Atlántico Diario, El Correo Gallego e La Hoja del Lunes de Vigo. Publicou, en colaboración con Fernando Ramos, Las segundas elecciones autonómicas gallegas: historia de una crisis interminable (1986).

PERSOEIRO

Condestable, conde de Ribadeo e vizconde de Illa. Apoiou a Enrique de Trastámara na guerra civil con Pedro I e participou na Guerra dos Cen Anos, ao servizo de Carlos VII de Francia. En 1431 recibiu de mans de Xoán II o título de conde de Ribadeo polo seu apoio aos Trastámara.