"Beni" (Contén)

CAPITAIS

Capital do estado de Edo, Nixeria (212.900 h [1996]). Foi a capital do antigo Reino de Benin. Situada nunha encrucillada de camiños, é un centro comercial e de investigación agronómica, sede do West African Institute for Oil Palm Research. Posúe aeroporto internacional.

1. Relativo ou pertencente a Benin ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Benin.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Alacant, Comunitat Valenciana, no NL da comarca da Marina Alta (9.154 h [1996]). A súa situación, entre a serra de Bèrnia e o Mar Mediterráneo, produce un contraste natural cara ao turismo, a principal actividade económica da vila. Nos 4 km do seu litoral altérnanse os treitos de praia cos acantilados. Nas súas calas pódense tomar baños de mar e de sol ou practicar deportes acuáticos e náuticos (ten porto deportivo). No interior, pódense practicar deportes de natureza. Hai tamén clubs de hípica e de golf. A orixe da vila é musulmana. Trala expulsión dos mouriscos dos reinos da coroa de Aragón en 1609 foi repoboada con colonos cristiáns. Entre o seu patrimonio monumental destacan o antigo hospital (hoxe casa do concello) construído en 1790, a lonxa renacentista do s XV, onde se celebraban transaccións comerciais e as reunións do consello municipal, a igrexa de La Puríssima Xiqueta e de Sant Pere Apóstol, de estilo neomedieval (1902-1929), e o pazo señorial dos Torres-Orduña.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de València, Comunitat Valenciana, na comarca do Camp de Túria (1.672 h [1996]). A agricultura é a base económica do concello; a expansión do regadío grazas á auga do Túria eliminou os cultivos tradicionais de secaño. Os cultivos máis estendidos son a laranxeira, a cebola e outras hortalizas. Tamén é importante a avicultura. A igrexa parroquial é gótica con artesoado mudéxar. O castelo señorial, da segunda metade do s XV, foi construído por Lluís de Vilarasa, gobernador xeral de València.

GALICIA

Profesora e tradutora literaria. Estudiou Filoloxía Románica e Italiana na Universidade Complutense de Madrid. Impartiu clases en distintos centros de estudo e na Facultade de Letras de Dakar (Senegal). É colaboradora de diversos medios de comunicación, entre eles, TVE. Foi secretaria xeral e presidenta da Asociación Profesional Española de Tradutores e Intérpretes. Traduciu ao español máis de cen obras literarias e ensaios de autores italianos e franceses como Boccaccio, Calvino, Zola, Maupassant ou Maquiavelo. Entre eles, I promessi sposi (Os noivos) de Manzoni. Obtivo en 1978 o Premio Nacional de Tradución Fray Luis de León, amais dun premio especial do Ministerio de Asuntos Exteriores de Italia e do Premio Nacional de Tradución ao conxunto da súa obra.

PERSOEIRO

Toureiro. Coñecido no mundo do toureo como o Cordobés, tomou a alternativa en Córdoba en 1963. O seu estilo era escasamente ortodoxo.

PERSOEIRO

Xurista e catedrático das universidades de Salamanca (1877), València (1891), Barcelona (1899) e Madrid (1917). Foi un dos iniciadores da moderna escola española de Dereito Mercantil. As súas obras máis importantes son: Bases del derecho mercantil (1903) e Manual del derecho mercantil (1928).

1. Forma castelanizada correspondente ao prenome ou apelido galego Bieito.

2. Liñaxe orixinaria dos arredores de Oviedo ou de Ponferrada. Unha rama pasou a Monforte de Lemos. Estendeuse por Burgos, La Rioja, Palencia, Castela e outras moitas comunidades españolas. As súas armas levan, en campo de ouro, unha árbore de sinople e un león de goles empinado ao tronco. A rama galega trae escudo partido: primeira partición, en campo de ouro e segunda partición, en campo de sable; sobre todo, unha aguia voante, metade de sable, en campo de ouro, e metade de ouro, en campo de sable; bordo de oito bandas, axadrezadas de ouro e sable, sobre campo de prata.

PERSOEIRO

Escritor romanés. Autor representativo do realismo socialista no seu país, cultivou sobre todo a poesía coas obras Cintece de pierzanie (Cantos de desconsolo, 1938), Materia şi visele (A materia e o soño, 1961) e Lumini crepusculare (Luces crepusculares, 1970).

PERSOEIRO

Médico. Coñecido polas súas intervencións como cirurxián, sentou as bases do que se denominou anatomía patolóxica. É autor do texto De abditis nonnullis ac mirandis morborum et sanationum causis (1507), onde recolle numerosas observacións de necropsias.

PERSOEIRO

Eclesiástico, escritor e orador. Bispo de Condom, da Gascoña (1669-1671) e de Meaux (1681-1704), encargouse da educación do delfín, fillo de Luís XIV (1670-1678) para quen escribiu Discours sur l’histoire universelle (Discurso sobre a historia universal, 1681), obra na que mantiña que é a providencia a que impulsa a historia. Interveu na querela fronte ao quietismo de Fénelon. Entre as súas obras destaca Histoire des variations des Églises protestantes (Historia das variacións das Igrexas protestantes, 1688), na que combateu a Reforma. Foi o teórico da monarquía absoluta sobre o dereito divino. A súa obra política máis importante é Politique tirée des propres paroles de l’Écriture Sainte (Política baseada nas propias palabras da Escritura Santa, 1709).

PERSOEIRO

Pintora. Autodidacta de formación, traballou en Cantabria, País Vasco e Francia ata que se instalou na Coruña en 1970. A súa obra, eminentemente paisaxística, vén marcada por unha certa inxenuidade premeditada.

PERSOEIRO

Xornalista e escritor. Cursou estudios de filosofía e letras e de xornalismo en Madrid, á vez que traballou nalgúns medios de comunicación. Coñecido como Tucho Calvo, comezou no mundo da prensa en El Correo Gallego; posteriormente colaborou en La Región, Arriba, Opinión, Ciudadano, Radio Francia Internacional e El País, amais de dirixir, a mediados dos anos 80, o xornal La Crónica de León. Vinculado a La Voz de Galicia dende 1976, exerceu o labor de redactor e de xefe de opinión. Dirixiu a edición Murguía e La Voz de Galicia (2000) e publicou O legado xornalístico de Valentín Paz-Andrade (1977), Froito das lembranzas (1981, Premio Galicia 1980), PAE-Século XXI. No comenzo dunha nova historia da humanidade (1982), o libro de contos Astra o confín (1983), El laberinto de Krochne (1988), Valentín Paz-Andrade, a memoria do século (1998), Luz de abrente (1999), O xabaril...