"PLA" (Contén)

1. 1. Cara dunha folla de papel.

   2. Páxina, especialmente a dunha revista ou xornal.

   3. Conxunto de liñas compostas en tipografía que, despois de ser impresas, han de formar unha páxina.

2. paraza.

3. 1. Conxunto de xefes, oficiais, suboficiais, e tropa que, dentro dunha pequena unidade (rexemento ou batallón), auxilian directamente o xefe que ten o mando da unidade, e da que dependen directamente. Pode constituír unha unidade específica que se denomina compañía ou batería de plana maior.

   2. Conxunto de dirixentes e cargos principais dun partido político ou dunha corporación ou organización.

1. Que se sustenta no aire.

2. Aeronave moi lixeira, sen motor e con superficies sustentadoras fixas durante o voo, que se eleva aproveitando as correntes atmosféricas. Non adoitan dispoñer de tren de aterraxe (que se substitúe por patíns), nin de instrumentos de voo e adoitan ter unha envergadura de ala moi grande.

1. 1. Sustentarse unha ave no aire sen bater as ás, manténdoas estendidas.

   2. oar un planador ou un avión cos motores parados, sen a intervención doutra forza que a da gravidade e a aerodinámica da atmosfera.

2. Navegar unha embarcación sobre a superficie da auga, elevándose parcialmente fóra dela.

3. Pisar ou poñer lisa unha cousa ou unha superficie.

4. 1 parar.

PERSOEIRO

Botánico francés. Profesor do Institute of Horticulture de Gand, da Escola de Farmacia de Montpellier (1851-1881), da que foi director, e da Facultade de Medicina de Montpellier, dirixiu o Xardín Botánico de Montpellier (1881-1888). Foi o primeiro en determinar e describir a filoxera e en preconizar a introdución das variedades americanas de vide resistentes a este insecto (1875), sobre as que publicou unha monografía. Tamén estudou a mera da vide.

PERSOEIRO

Director, actor e autor dramático francés. En 1952 fundou en Lyon o Théâtre de la Comédie, que dirixiu ata 1957. En 1972, con R. Gilbert e P. Chéreau, tomou a dirección do Théâtre Nacional Populaire. Conseguiu un estilo persoal a partir das propostas de B. Brecht sobre o teatro épico, que amosou en Tartuffe, de Molière; e Bleu, blanc et rouge sobre texto propio. No apartado cinematográfico destaca a súa interpretación en Molière (1978); e como actor, guionista e director en Louis, enfant-roi (1993) e Toulouse-Lautrec (1998).

ENTRADA LARGA

Expresión formal que dá a densidade de enerxía dunha radiación por unidade de volume e de intervalo de frecuencias, a partir da teoría de Planck. Exprésase por

FORMULA

en que h é a constante de Planck, v a frecuencia da radiación, c a velocidade da luz no baleiro, k a constante de Boltzmann e T a temperatura absoluta. OBS: Tamén se denomina fórmula de Planck.

PERSOEIRO

Físico alemán. Alumno de H. Helmholtz e G. Kirchhoff, ensinou física teórica nas Universidades de Múnic, Kiel e Berlín. En 1930 foi nomeado presidente do Kaiser Wilhelm Institut de Berlín, rebautizado despois en honor seu como Max Planck Gesellschaft. Estudou a distribución espectral de enerxía na radiación do corpo negro e traballou sobre a hipótese dunha descontinuidade nos procesos de absorción e de emisión de enerxía, onde introduciu a hipótese dos cuantos de enerxía. En 1900 atopou a fórmula que leva o seu nome, considerada unha das fundamentais do Universo. Escribiu Die Entstehung und Entwicklung der Quantertheorie (1920). Recibiu o Premio Nobel de Física (1918), polo descubrimento dos cuantos de enerxía.

1. Comunidade biótica formada por todos aqueles organismos que se atopan en suspensión no seo de augas doces ou salgadas. A suspensión dos organismos planctónicos conséguese mediante o movemento ou ben reducindo a densidade por medio de cámaras ou burbullas de gas, aumentando as superficies de contacto coa auga, pero, sobre todo realízase grazas á multiplicación das especies, que ademais axuda á perda suplementaria e constante de biomasa por sedimentación. Ten características de comunidade pouco madura: organismos de vida curta, moi prolíficos e pouco especializados, e formas de alimentación automáticas. A estratificación vertical do plancto relaciónase cunha distribución non uniforme da intensidade de luz, concentración de elementos nutritivos, turbulencia e existencia de descontinuidades de tipos da termoclina e da superficie da auga. O fitoplancto, ou plancto vexetal, proporciona enerxía solar ao ecosistema e concentra nos seus tecidos materia orgánica (fotosíntese), que é a forza...

2. cnefoplancto.

1. Idear ou elaborar un plan.

2. 1. Facer o plano dunha obra.

   2. Trazar sobre o terreo ou sobre o plano os cimentos da planta dunha obra proxectada.

PERSOEIRO

Médico e botánico. Foi catedrático de Historia Natural na Universidade de Santiago de Compostela (1849-1868) e na de Barcelona (1868-1888), onde foi reitor (1880). Escribiu o primeiro catálogo da flora de Galicia: Ensayo de una flora fanerogámica gallega: ampliada con indicaciones acerca los usos médicos de las especies que se describen (1852). Tamén publicou Programa de lecciones para la cátedra de Historia Natural (1851), Discurso leído en la solemne inauguración del curso académico de 1859 a 1860 en la Universidad Literaria de Santiago (1859), contra a teoría evolucionista, e Congreso agrícola gallego de 1864 (1864).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Girona, Catalunya, situado no S da comarca da Garrotxa (1.722 h [2001]).