"Rin" (Contén)

Relativo ou pertencente aos ciprínidos.

Peixe da familia dos ciprínidos.

Familia de peixes de auga doce da orde dos cipriniformes, de corpo ovado, cunha única aleta dorsal, boca pequena e protráctil, con labios grosos e, nalgunhas especies, con barbelas. Non teñen dentes nas mandíbulas pero si nos ósos farínxeos. Omnívoros, as máis das veces forman bancos. Existen máis de 1.500 especies e distribúense por todos os continentes, agás Oceanía e América do Sur. Pertencen a esta familia os barbos, as bogas de río, os cachos e as vermelliñas.

Relativo ou pertencente aos cipriniformes.

Peixe da orde dos cipriniformes.

Orde de peixes que abrangue as familias dos ciprínidos e dos cobítidos.

Relativo ou pertencente aos ciprinodontiformes.

Peixe da orde dos ciprinodontiformes.

Orde de peixes osteíctios que viven nas augas doces e salobres, raramente nas salgadas. Son carnívoros, fitófagos ou ben omnívoros, e comen especialmente larvas de dípteros, feito que os converte en importantes elementos reguladores das pragas de mosquitos. Son moi abundantes nas augas continentais e nos esteiros de África, Asia e América, aínda que tamén se estenden, naturalmente ou por acción directa do home, por outras moitas rexións. Moitos deles son vistosos peixes de acuario.

1. Instrumento aerófono de metal, de perforación cónica, sen buracos nin pistóns, precursor da actual trompeta, aínda que máis pequeno. Polo seu timbre claro e brillante utilizouse para executar as partes agudas das composicións da época do Barroco.

2. Persoa que toca ese instrumento.

3. Partes máis agudas da música barroca.

Trompeta medieval de madeira aguda, recta ou lixeiramente curvada que consta de sete buracos.

Rexistro medio do clarinete debido á transposición na doceava superior dos sons do rexistro grave.

Rexistro do órgano que soa unha oitava superior ao da trompeta.

Aplícase ao animal que leva unha campaíña, un cascabel ou unha choca pendurada do pescozo.

Toque de clarín como sinal dalgunha cousa.

1. Instrumento aerófono, xeralmente de madeira, con lingüeta simple, perforación cilíndrica e pavillón en forma de campá. Alcanza máis de catro oitavas de extensión debido aos seus tres rexistros: o grave ou chalumeau, o mediano, denominado clarín, e o rexistro agudo. De modelos variados, entre os pequenos o máis frecuente é o requinto e o clarinete en do, que tende a desaparecer, substituído polo máis corrente, afinado en si bemol, ou o clarinete en la. Os contraltos están afinados en fa, como o corno di bassetto, e en mi bemol. O baixo, en si bemol, menos frecuentemente en la. A invención, a finais do s XVII, do clarinete propiamente dito, coa posibilidade de máis dun rexistro, débese a J. C. Denner. No transcurso do s XVIII perfeccionouse e aumentouse o número das chaves. Rameau introduciuno na orquestra a mediados do s XVIII e adoptouno a escola de Mannheim. Mozart conferiulle xa un papel moi importante e regular nas súas últimas obras sinfónicas e de cámara....

2. Persoa que toca ese instrumento.

3. clarinete de amor

   Instrumento da familia do clarinete aparecido no s XVIII e situado, pola acuidade, entre os ordinarios da orquestra e os contraltos, afinado xeralmente en sol. A embocadura está separada por un tudel do corpo do instrumento, recto ou lixeiramente curvado e acabado nun pavillón esférico, como o óboe de amor.

Rexistro de órgano que imita a sonoridade do clarinete de orquestra.