"URA" (Contén)

SEMANARIOS

Semanario anarquista, voceiro do grupo de idéntica denominación, editado en Ferrol entre 1913 e 1914.

SEMANARIOS

Semanario anarcosindicalista, editado en Ferrol entre febreiro de 1931 e mediados de 1932. Comezou actuando como voceiro do Sindicato General de Trabajadores local, afiliado á CRG-CNT. A partir do mes de novembro de 1931, fixéronse cargo do periódico un grupo de militantes anarquistas, encabezado polo coñecido cadro cenetista ferrolán, Mario Rico.

PUBLICACIÓNS

Publicación quincenal en castelán aparecida en Bos Aires o 20 de xaneiro de 1911 e que cesou a súa edición en 1914. Centrada na educación, é o voceiro da Sociedad Pro-Escuelas de Moraña. Impresa nos obradoiros tipográficos de Ernesto Malena, saía os días 5 e 20 de cada mes. J. Carbajales figuraba como director, Albino Barral como administrador, e Antonio S. Freán e José Piñeiro como redactores. Contou tamén coa colaboración de Rafael Barret, Alfredo Calderón, Martín García e Manuel Hilario Ayuso, entre outros. Trátase dunha publicación centrada na educación.

1. Relativo ou pertencente á cultura.

2. Modificación da cultura polo transcurso do tempo. A idea de cambio cultural acadou un amplo abano de coñecementos na teoría sociolóxica, de maneira que as diversas correntes do pensamento sobre a sociedade trataron de atopar as principais pautas e os desencadeantes fundamentais do cambio cultural. Os primeiros teóricos do pensamento sobre a sociedade, Montesquieu e Adam Ferguson, aceptaron a idea de que a crenza no progreso podía determinar as pautas da evolución cultural da sociedade, feito que determinou a aparición de diversas teorías sobre a evolución da cultura, como as de Saint-Simon e Auguste Comte, que incluíu na súa dinámica social a necesidade dun cambio intelectual capaz de levar a sociedade a un estadio científico. As teorías marxistas fixeron depender a idea de cambio cultural do sistema de dominación imposto polas relacións de produción e as estruturas de clase. A escola elitista italiana, pola súa parte, entendeu a idea de cambio cultural dentro do ámbito do cambio social,...

1. Doutrina ou sistema sobre a cultura.

2. Corrente de pensamento antropolóxico estadounidense. O seu precedente está nos traballos de F. Boas, C. Wissler, A. L. Kroeber, R. H. Lowie e o lingüista E. Sapir, que entendían que a cultura era o fundamento tanto das estruturas sociais coma do comportamento humano individual, adquirido a partir dun proceso previo de socialización. Margaret Mead, Ralph Linton e Ruth Benedic22t recolleron e desenvolveron estas ideas. Compartiron como premisa básica a crenza de que calquera cultura comporta un tipo de personalidade predominante, no sentido de que os individuos veñen a ser como un reflexo da totalidade desta cultura, coma se cada individuo achegase ao nacer diversas potencialidades e o medio social seleccionase unhas cantas para presentar no individuo modelos de comportamento que ten que seguir para adaptarse (R. Benedic22t); a cultura entón é un proceso que vai dende o individuo ata a sociedade, e as diferentes culturas responden a unha evolución desde as máis simples ata as máis complexas...

1. Acción ou efecto de curar ou curarse.

2. 1. Tratamento especial ao que se somete un enfermo coa finalidade de eliminar ou paliar a doenza que sofre.

   2. cura de altitude

      Permanencia na alta montaña como medio terapéutico.

   3. cura de augas

      Tratamento de certas enfermidades mediante diversos tipos de augas minerais.

   4. cura de desintoxicación

      Tratamento que se aplica a unha persoa para eliminar a súa dependencia fisiolóxica e psicolóxica a determinadas substancias.

   5. cura intensiva

      Aplicación continua, en departamentos clínicos especiais, dos procedementos de observación, diagnose e tratamento adecuados ás enfermidades graves.

3. Aplicación de substancias medicamentosas e de apósitos enriba dunha ferida para que cure.

4. 1. Sacerdote que ten ao seu cargo unha freguesía.

   2. ...

ILLAS

Illa das Antillas Neerlandesas (baixo a soberanía dos Países Baixos), no grupo das illas de Sotavento, no mar das Antillas (444 km2; 152.700 h [estim 1996]). A capital é Willemstad. Situada fronte á costa venezolana, o seu relevo é chairo e goza dun clima tropical seco. A poboación, na que o elemento étnico maioritario é de orixe africana (90%), dedícase á agricultura e á industria petroquímica. Tamén, pola súa situación caribeña, constitúe un importante centro turístico, frecuentado especialmente por cidadáns da súa metrópole colonial. A illa foi descuberta por Alonso de Ojeda (1499) e colonizada polos españois. En 1634 pasou a depender dos holandeses e, trala ocupación británica de 1798, os holandeses recuperárona en 1814.

1. Licor elaborado a base da pel dunha variedade de laranxa amarga, moi abundante na illa de Curaçao, augardente e azucre. Preséntase en distintas cores sen que isto lle afecte ao gusto, doce e aromático. Os holandeses comezaron a súa elaboración a principios do s XVIII. Emprégase moito na preparación de cócteles.

2. Ave de ata 90 cm de lonxitude, de plumaxe basicamente negra, cabeza pesada cunha pequena crista, cola ancha co extremo arredondado, patas fortes e peteiro alto e curto, co extremo curvado e os lados aplanados. Aliméntase de froitos caídos, xemas, follas, sementes e, ocasionalmente, de insectos. Propio da conca do Amazonas, desprázase polas pólas das árbores, nas que constrúe con follas un niño en forma de prato, e polo chan das selvas.

1. de curar.

2. Exposición dunha vianda, en xeral carnes ou peixes, á acción do aire ou do fume para que cambien as súas propiedades de maneira que favorezan a súa conservación, ademais de conferir unhas características organolépticas desexables. En concreto, alude ao método de preparación e conservación da carne e dos seus derivados por adición dos sales de curado (conteñen tipicamente nitrito ou nitrato de sodio ou potasio, sal común, fosfatos, ascorbatos e azucres). Esta combinación crea un substrato químico que consegue as transformacións desexadas, pois inhibe o crecemento de bacterias indesexables e favorece outras, co que se conseguen transformacións químicas que favorecen unha mellor textura, sabor e aptitude para o cociñado.

1. Persoa física ou xurídica designada en testamento ou xudicialmente para exercer unha función tutelar dos menores emancipados, incapacitados e pródigos, baixo a salvagarda do xuíz, en todos aqueles actos que por imperativo legal non poden realizar por si mesmos.

2. Persoa ou persoas designadas polo causante, ou de modo subsidario polo xuíz, que ten que representar e defender os intereses dos fideicomisarios non nacidos nin concibidos, ou dos fideicomisarios que só teñen a personalidade determinable por algún acontecemento futuro.

3. Persoa designada polo xuíz, a instancia do herdeiro nomeado polo causante, cando este non elixiu testamenteiro, que ten a finalidade de representar e administrar a herdanza que está sen titular. A non aceptación da curadoría pode provocar a declaración da herdanza como vacante ou xacente.

1. Cargo de curador.

2. Institución xurídica que ten por obxecto a protección dos intereses dos menores emancipados en situación de orfandade absoluta, dos incapacitados e dos declarados pródigos pola autoridade xudicial.

ENTRADA LARGA

Actividade ou conxunto de prácticas dos curandeiros. Ten sido unha das prácticas máis estendidas da medicina popular. Tradicionalmente, tratábanse as enfermidades -que se atribuían a procesos naturais, ao frío, á calor, e tamén á bruxería- con fármacos, pero tamén cunha gran variedade de obxectos e plantas. Conviven na Europa rural tres sistemas médicos: a biomedicina, a medicina humoral e a medicina bruxo-relixiosa. A tradición occidental, coma outras moitas, distingue entre enfermidades naturais e enfermidades sobrenaturais. Esta últimas débense á acción das bruxas e cúranse por medios relixiosos, mentres que as naturais se deben a causas fisiolóxicas. Pouco a pouco, a medicina científica foi desprazando case completamente a antiga medicina natural, baseada na teoría dos catro elementos e dos catro humores. A medicina humoral só se conserva naquelas zonas que, coma Galicia, teñen unha limitada presenza da biomedicina. Tanto a medicina...

PARROQUIA

Parroquia do concello da Estrada baixo a advocación de san Miguel.

1. 1. Facer alguén que se poña ben unha persoa ou un animal enfermos ou feridos. Na tradición oral recóllense ditos como: “O médico que ben cura, morto o enfermo déixao na sepultura”.

   2. Facer algo ou alguén que desapareza unha enfermidade ou lesión. Na tradición oral recóllense ditos como: “Máis cura a dieta ca a lanceta”.

   3. Aplicar a unha persoa os remedios adecuados para curar.

2. Preparar as carnes ou peixes con sal, fume, a exposición ao aire ou outros procedementos para que se conserven.

3. Preparar as peles dun animal para a súa utilización industrial.

4. Secar algo, como os cereais ou algún outro froito, para conseguir a súa total maduración e conservación.

5. Someter a madeira, despois da corta, ás condicións necesarias para o seu emprego industrial.

6. 1. Recuperar a saúde aquel que estaba doente.

   2. ...