"ues" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 481.
-
PERSOEIRO
Novelista. Profesor nas universidades de Montpellier, Aix e París (1949-1955) e catedrático na Universidade de Lisboa, a súa abundante obra denuncia a degradación e a explotación do home, cunha clara conciencia política. O libro de contos As pombas são vermelhas (1977) recolle a súa experiencia durante os anos da revolución. Da súa obra tamén destacan o libro de viaxes Santiago de Compostela (1949), o ensaio A saudade na poesia portuguesa (1968) e a novela A impossível evasão (1972). Pertence á Academia de Ciências de Lisboa.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Futbolista. Coñecido como Mauro, inciou a súa carreira profesional no Sardoma e xogou no Berbés, Celta, Ponferrada, Avilés, Zaragoza e Levante. Foi internacional en 1955.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Pere Caro i Sureda.
-
ARQUIPELAGOS
Arquipélago do mar das Antillas, Venezuela (120 km2; 2.245 h [1990]). Situado ao N de Caracas, constitúe unha dependencia federal de Venezuela. Ten ao redor de 365 pequenas illas e arrecifes que na súa gran maioría están deshabitadas.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Escritor e filósofo. Gañou un premio da Académie de Dijon co seu Discours sur les sciences et les arts (1750), onde rexeitaba o optimismo dos enciclopedistas e afirmaba que as artes e as ciencias non tiñan contribuído á depuración dos costumes, e que máis ben contribuíran a corromper ao home, bo por natureza. Precursor do pensamento democrático, centrouse nunha exaltación máis ben utópica da natureza e do sentimento, en contraposición ao estado da civilización. Considerado como un dos pensadores máis influíntes do s XX, a súa definición do ser humano como individuo cultural cimenta as bases da etnoloxía moderna. Colaborador da Encyclopédie no apartado musical, as súas tres grandes obras son Du contrat social ou Principes du droit politique (1762), Julie ou La nouvelle Héloïse (1761) e Émile ou De l’éducation (1762), obra condenada que o obrigou a fuxir de Francia. En 1767 dedicouse aos seus escritos autobiográficos...
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Xoaquín Gutiérrez de Rubalcava Casal.
-
PERSOEIRO
Economista. Concibiu o sistema económico como automecanismos de regulación, e opúxose á intervención do estado na economía. Foi partidario do retorno ao patrón ouro, fronte ao patrón cambio ouro institucionalizado polo FMI. Publicou Des sciences physiques aux sciences morales (1922), Théorie des phénomènes monétaires (1927), L’ordre social (1945), L’âge de l’inflation (1963) e Le péché monetaire d’Occident (1971).
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Bernardo de Sá Nogueira Figueiredo.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Madeleine de Souvré.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Xosé Mouriño Estévez.
-
-
Relativo ou pertencente á comarca de Sayago (Zamora), aos seus habitantes ou á súa fala.
-
Natural ou habitante de Sayago.
-
ariedade lingüística do leonés con trazos asturianos, casteláns e éuscaros, que se fala na comarca de Sayago (Zamora).
-
-
PERSOEIRO
Escultor francés. Formouse con J. Coustou e en Italia (1740-1748). En 1751 ingresou na Académie Royal de Peinture et de Sculpture. Traballou en Copenhaguen (1753-1774), onde fixo a estatua ecuestre de Federico V, na praza de Amalienburg, e dirixiu a Academia de Pintura e Escultura.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Político e escritor. Pertenceu á ala esquerda do liberalismo e foi moi combativo nos seus escritos, que publicou desde 1840 no xornal Revolução de Setembro, entre outros. Desde 1851 dedicouse á política como deputado, ministro do Reino (1871-1877) e primeiro ministro (1881).
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Título outorgado por Carlos III en 1765 a Antonio Pardo e Sánchez de Taibo , señor de San Xoán de Carballo, que se dedicou ao comercio coas Indias desde a súa residencia en Cádiz. Os seus sucesores foron Celestina Pardo Quindós , II marquesa de San Juan de Carballo, Manuel María Pardo Liaño , III marqués de San Juan de Carballo, Antonia Pardo Liaño e Tirado , IV marquesa de San Juan de Carballo, José López Liaño , V marqués de San Juan de Carballo, e á súa morte o título estivo vacante ata que se rehabilitou en 1968 con Estevo Carballo de Cora e González (Lugo 1905-Madrid 1982), VI marqués de San Juan de Carballo. En 1983 outorgouse Real Carta de Sucesión a favor do seu fillo Esteban Carballo de Cora Romero e en 2002 esta sucesión cancelouse e expediuse Real Carta de Sucesión a favor de María de los Ángeles Esquivias García del Cid . Trae por armas,...
-
VER O DETALLE DO TERMO
Título nobiliario outorgado por Isabel II en 1834, a título póstumo, a Manuel Freire de Andrade (Osuna 1765-1834). De orixe galega, foi coronel, participou na Guerra da Independencia e foi nomeado ministro de Guerra en 1814 pero non ocupou o cargo. Partidario de Isabel II, foi comandante en xefe da Guardia Real e capitán xeneral de Madrid. Sucedérono os seus fillos Manuel Freire de Andrade e Abad , II marqués de San Marcial, e José Freire de Andrade e Abad , III marqués de San Marcial. En 1872 suprimiuse o título. Trae por armas as mesmas ca as dos Freire.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Título nobiliario concedido por Fernando VII en 1817, co vizcondado previo de Parada, a Xosé María de Prado e Neira (Lugo 1774-Madrid 1838), rexedor perpetuo da cidade de Lugo e militar destacado na Guerra da Independencia. Sucedérono o seu fillo José María de Prado e Ozores (? 1830-Santiago de Compostela 1849), II marqués de San Martín de Hombreiro, o fillo deste Benito de Prado e Ozores (? 1849-Madrid 1859), III marqués de San Martín de Hombreiro, sucedido pola súa tía María Ramona de Prado e Ozores (Madrid 1836-A Coruña 1897), IV marquesa de San Martín de Hombreiro. Sucedeuna Xaime Ozores de Prado , V marqués de San Martín de Hombreiro (A Coruña 1877-1927), Xurxo Ozores Marquina (A Coruña 1903-? 1998?), VI marqués de San Martín de Hombreiro, e José Antonio Ozores Souto , VII marqués de San Martín de Hombreiro desde 1998. Trae por armas as mesmas ca as dos Prado.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Título nobiliario outorgado por Carlos II en 1698 a Fernando Arias Ozores, señor das casas de San Miguel das Penas e La Mota. En 1719 Filipe V estendeu o Real Despacho, co vizcondado previo de San Esteban de Oca, a súa irmá Constanza Arias Ozores (Lugo 1669, VII condesa de Amarante, considerada como a I marquesa de San Miguel das Penas e La Mota. Iniciou co seu home, Andrés Gayoso Ozores e Sotomayor, a construción do pazo de Oca. O título continuou nos seus descendentes directos ata a morte de Encarnación Gayoso de los Cobos e Téllez-Girón (1813-?) VI marquesa de San Miguel das Penas e La Mota. O condado permaneceu vacante ata que foi rehabilitado en 1931 polo seu sobriño-neto Ignacio Fernández de Henestrosa e Gayoso de los Cobos (?-1948), VII marqués de San Miguel das Penas e La Mota e XVIII conde de Ribadavia, que cedeu o título a súa irmá Casilda Fernández de Henestrosa e Gayoso de los Cobos...
-
VER O DETALLE DO TERMO
Título outorgado por Carlos II en 1688, co vizcondado previo de Cerdido, a Pedro Álvarez de Reinoso e Andrade, Gayoso e Feijoo , alguacil maior e rexedor perpetuo de Ourense e señor de San Sadurniño, Cerdido e Somozas. Sucedeuno a súa filla, María Rosa Álvarez Reinoso de Argiz Pardo de Andrade e Figueroa , II marquesa de San Saturnino, sucedida polo seu fillo Xosé Xacinto de Quindós Andrade e Figueroa , III marqués de San Saturnino. Os seus sucesores foron Xosé Xavier de Quindós e Pardo de Andrade , IV marqués de San Saturnino, Xosé María de Quindós Quiroga Pardo e Freire de Andrade , V marqués de San Saturnino, Xosé Mariano de Quindós Tejada , VI marqués de San Saturnino, e María de la Natividad Quindós Villarroel (?-1953), VII marquesa de San Saturnino, que morreu sen fillos. O título rehabilitouse en 1955 con Alfredo Moreno Uribe (?-1981), VIII...
-
MUNICIPIOS
Municipio de Nafarroa, situado á beira do Camiño Francés de peregrinación a Santiago e bañado polo río Aragón (4.614 h [2001]). Fortaleza de Navarra na fronteira de Aragón, pasou a este reino en 1054 no reinado de Ramiro I de Aragón. O centro histórico foi declarado BIC en 2000. Destacan as igrexas de Santa María la Real (BIC, 1889), de orixe románica e que pertenceu á orde de San Xoán de Xerusalén, Santiago (BIC, 1972), románica, e San Salvador (BIC, 2001), gótica, e o palacio dos Reyes de Navarra.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Título nobiliario concedido por Carlos II en 1681, co vizcondado previo de San Julián, a Andrés Ibáñez de Mondragón, Ozores de Sotomayor (Santiago de Compostela 19.8.1645-26.10.1709), rexedor de Santiago de Compostela e señor das casas de Mondragón e Ortigueira. Sucedeuno a súa sobriña Isabel Salgado de Mondragón , II marquesa de Santa Cruz de Rivadulla, á que sucederon os seus fillos Ignacio Antonio de Armada e Mondragón , III marqués de Santa Cruz de Rivadulla. Os seus sucesores foron Juan Antonio de Armada e Mondragón , IV marqués de Santa Cruz de Rivadulla e fillo do anterior; Juan Ignacio de Armada Ibáñez (1757-?), V marqués de Santa Cruz de Rivadulla e fillo do anterior; Juan Antonio de Armada e Guerra (1796-?), VI marqués de Santa Cruz de Rivadulla e fillo do anterior; Iván de Armada e Fernández de Córdoba , VII marqués de...